ช่วงนี้ใกล้วาเลนไทน์แล้วครับ ด้วยความเหงาตามประสาคนโสด ทำให้ผมคิดถึงแฟนเก่ามากขึ้นครับ เราเลิกกันมา 3 ปีนิดๆ แล้ว แต่ผมยังคงคิดถึงเค้าอยู่เรื่อยๆ ครับ ยิ่งช่วงนี้ยิ่งคิดถึงบ่อย T^T

สาเหตุที่เลิกกันเพราะ เค้าไม่เปิดเผยครับ ผมคิดว่าเค้าเป็นไบ(มั้ง) ที่ไม่เปิดตัวเอง ไม่สามารถให้ใครรู้ได้ แม้แต่เพื่อนสนิทของเค้า ตอนนั้นขนาดแค่ไปเดทกัน ก็ไปเดินใกล้ๆ มหาลัยไม่ได้ (เราเรียนจุฬาฯ) กลัวเพื่อนเห็น ต้องไปเดทกันไกลๆ คุยโทรศัพท์ก็โทรหาเค้าไม่ได้ เค้าจะไม่รับต่อหน้าคนอื่น ต้องรอให้เค้าโทรมาตามเวลาของเค้า แต่เค้าก็โทรมาทุกวันนะครับ คบกันมาซักพัก ผมรู้สึกอึดอัดมาก ที่จริงก็อึดอัดมาตั้งแต่แรกๆแล้ว แต่ทนมาเรื่อยๆ จนถึงจุดนึงรู้สึกว่ามันเยอะไป บางเวลาทีเราต้องการเค้า แต่เค้าไม่สามารถให้เราได้

ตอนนั้นผมคิดอยู่อย่างเดียวว่า ไม่สามารถทนเป็นแบบนี้ต่อไปได้ แต่ผมไม่เคยรู้ตัวเองเลย ว่ารักเค้าไปมากเท่าไหนแล้ว ผมเลยยื่นคำขาดครับ ว่าเค้าจะเลือกปิดตัวเองแบบนี้ต่อไป หรือว่าจะเลือกผม ไม่ฟังเหตุผลเลย เค้าง้ออยู่ซักพัก บอกขอเวลาเขาหน่อย แต่สุดท้ายผมใจแข็ง เลิกจนได้ แล้วเค้าก็ไม่ง้อผมอีก จากที่เคยโทรมาทุกวัน ก็หายไปไม่ติดต่อ อะไรอีกเลย

** เดี๋ยวจะเข้าใจผิด นิสัยอย่างอื่นเค้าเป็นคนดีเลยแหละ ผมเองก็รู้ตัวว่าเป็นคนที่นิสัยไม่ดีกับแฟนซักเท่าไร ทั้งๆที่เป็นผู้ชาย แต่มีนิสัยแย่ๆ ของผู้หญิงติดตัวเต็มไปหมด ทั้งขี้งอน เอาแต่ใจ ใช้อารม ไม่ฟังเหตุผล แต่เรื่องอื่นๆ เค้าก็ยอมผมทั้งหมด ตามใจผมทั้งหมด ยกเว้นเรื่องนี้เรื่องเดียว นั่นคงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมรักเค้าล่ะมั้ง

จากนั้นผมก็เหงาครับ ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นเรื่องปกติของคนเพิ่งเลิกกับแฟน ที่ผมทำใจไว้แล้วและคิดว่าไม่นานคงหาย กลับไปใช้ชีวิตคนเดียวได้ แต่มันไม่เป็นแบบนั้นครับ ยิ่งนานวันผมยิ่งคิดถึงเค้า ยิ่งห่างไกลกัน ผมยิ่งรู้ว่าผมรักเค้ามากขนาดไหน ผมอดทนใช้ชีวิตแบบนี้ไปปีนิดๆ ครับ จนเพิ่งจะรู้ตัวว่ารักเค้ามากมายขนาดไหน (ทิฐิก็เยอะ รู้ตัวช้าอีก - -") ผมเลยไปง้อเค้าครับ ส่ง mv ที่ตัดต่อเองกับเพลง "เธอยัง" ของ Potato ไปง้อ ในนั้นผมจบประโยคประมาณว่า "ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง อยากให้รู้ไว้นะว่า ฉันจะรักเธอเสมอ"

แต่มันคงสายไปหน่อยครับ เค้าได้เลือกทางให้ชีวิตตัวเองได้แล้ว เค้าบอกตอนที่คบกับผมเค้าคิดหนักมาก คิดทุกวัน จะบอกคนอื่นยังไงดี จะบอกที่บ้านยังไงดี จะใช้ชีวิตต่อไปยังไงดี แต่หลังจากที่เลิกกับผม เค้าก็ได้รู้สึกว่าเค้าได้เป็นลูกชายที่ดีของพ่อแม่เค้า เค้าไม่ต้องคอยปิดบังชีวิตอีกด้านนึงของเค้ากับเพื่อนๆ แต่เค้าก็เสียใจนะ เค้าก็ยังรักผมอยู่ เค้าบอกผมว่า "ถึงเราจะไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ไม่ได้แปลว่าเราไม่ได้รักกันนะ" ผมก็เลยบอกกับเค้าว่าถ้าเค้าเลือกเดินทางนั้น ผมก็จะไม่ไปยุ่งกับชีวิตของเค้าอีก และผมก็เลือกที่จะเชื่อคำที่เค้าบอกว่ารักผม แม้ว่าอีกใจนึงจะแอบคิดเหมือนกันว่ามันอาจจะไม่จริงก็ได้ เค้าอาจจะแค่พูดให้ผมสบายใจ แต่ทำไมผมจะต้องคิดแบบนั้นให้ตัวเองไม่สบายใจด้วย "ความเชื่อบางครั้งมันก็ทำให้เรามีความสุขดี แม้จะเป็นความสุขที่โคตรจะทรมาณเลยก็ตาม"

ทุกวันนี้ ทุกครั้งผมคิดย้อนไป ผมยังคงมีความสับสน ใจนึงก็คิดว่าตัวเองอาจจะทำถูกแล้ว คบกับเค้าไป แม้เราจะรักกันมากขนาดไหนในตอนนั้น แต่วันนึงเราก็อาจจะต้องถึงจุดแตกหัก และเสียใจมากกว่านี้อยู่ดี บางทีตอนจบอาจจะเป็นตอนที่ผมกำลังปรบมือทั้งน้ำตาในงานแต่งงานเค้าอยู่ก็ได้ (เว่อจัง 555) แต่อีกใจนึงก็คิดว่า ถ้าวันนั้น เรายอมฟังเค้า ยอมรอเค้า ให้เวลาเค้า วันนี้เค้าอาจจะยอมรับตัวเอง ยอมเปิดเผยตัวเอง ทีละนิดๆ จนสามารถเปิดเผยกับเพื่อน หรือที่บ้านก็ได้

ตอนนี้ผมก็ยังรักเค้าเหมือนเดิม อาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ผมพยายามเปิดใจที่จะรักคนใหม่ๆ ที่เข้ามาในชีวิตเหมือนกัน ทั้งที่มีคนมาจีบเรื่อยๆ แต่ด้วยปัจจัยอะไรหลายๆ อย่าง ผมยังไม่เจอคนที่ใช่ซักที (เฮ้อ!) นี่เลยเป็นสาเหตุให้ผมมานั่งเหงาคิดถึงแฟนเก่าช่วงวันวาเลนไทน์แบบนี้ นี่แหละครับ

ที่โพสมา เกริ่นเรื่องตัวเองมาซะยาว (ตอนแรกกะจะเขียนแค่สั้นๆ) ขอถามของเพื่อนๆ บ้างครับ เพื่อนๆ กับแฟน เปิดเผย กับ เพื่อนๆ กับครอบครัวแค่ไหน แล้วถ้าไม่เปิดเผย คิดถึงอนาคตมั้ย ว่าซักวันจะต้องบอกเค้า หรือจะใช้ชีวิตหลบๆ ไปเรื่อยๆ หรือหนีไป ตปท ด้วยกัน หรือ ...... ???