ว่าด้วยเรื่องติงต๊อง ของคนโรคจิต # ๔ (มีมาอีกจนได้ฮะ . . . แฮ่ . . .)

กระทาชายนายหนึ่ง
กำลังเดินเลียบรั้วไม้ทึบ
ของโรงพยาบาลโรคจิต (ที่เก่านั่นแหละฮะ)

พลัน ก็ได้ยินเสียง กลองทอมโป๊งชึ่ง และเสียงฉิ่งฉาบเอิกเกริก

แล้วก็มีเสียงตะโกนแหกปากด้วยความดีใจ
แทรกมาว่า

"สิบสี่แล้วโว้ย . . . สิบสี่แล้วโว้ย . . . ฮ่า ฮ่า ฮ่า . . ."


เขาเกิดความ ความอยากรู้อยากเห็น เป็นอันมาก
ว่ามนุษย์พิเศษพวกนี้
เขากำลังเล่นกีฬาอะไรกันอยู่

ก็พอดี
สายตาสอดส่ายไปพบ รูโหว่เล็ก ๆ กลางรั้วไม้ทึบนั้น

ก็ความอยากรู้อยากเห็น ที่ว่านั่นแหละ
ทำให้หมอนั่นรีบเดินเข้าไป
เอานัยน์ตาแนบรู เพื่อสังเกตการณ์


แต่ก่อนที่จะรู้ว่า อะไรเป็นอะไร

นัยน์ตาที่แนบรูอยู่นั้น
ก็โดนจิ้มด้วยตะเกียบค่อนข้างแรง

จนนายนั่นผงะหงายออกมา ก้นจ้ำเบ้า

ในขณะที่กำลังนั่งงง
และยกมือกุมนัยน์ตาด้วยความเจ็บปวดนั้น

หมอนั่น
ก็ได้ยินเสียง กลองทอมโป๊งชึ่ง และเสียงฉิ่งฉาบเอิกเกริก

แล้วก็มีเสียงตะโกนแหกปากด้วยความดีใจ
แทรกมาว่า


"สิบห้าแล้วโว้ย . . . สิบห้าแล้วโว้ย . . . ฮ่า ฮ่า ฮ่า . . ."



แฮ่ . . . . .