คสิบปีที่แล้ว นั่งรถแท็กซี่ผ่านแยกราชประสงค์ มาจากทางชิดลมจะไปสยาม

ไฟเขียวช่วงก่อนแดง รถว่าง พี่แท็กซี่ก็เหยียบเต็มที่
มีกระบะคันหนึ่ง มาจากหน้าเวิร์ดเทรด คงเห็นไม่มีรถ เลยฝ่าไฟแดงมา

แค่นั้นแหล่ะครับ พี่แท็กซี่เบรคตั้งแต่หน้าสะพานลอยโรงแรม เอี๊ยดยาวดังสนั่น ผมนั่งข้างหลังเอามือจับที่จับ เห็นหน้ารถแท็กซี่พุ่งเข้าหากระบะที่เร่งหนีเต็มที ทุกวันนี้ยังจำได้
ทันใดนั้นรู้สึกว่า แต่ละวินาทีมันชัดเจนมากครับ ยาวมาก คือรับรู้ชัดๆเลย เหมือนภาพสโลวโมชั่นที่เราสามารถดูได้ทุกรายละเอียด สักสามสี่วิ แต่มันนานเหมือนเป็นหลายนาที คือมันนิ่งแล้วเราสามารถกวาดตามองทุกรายละเอียด

และแล้วก็เห็นภาพอดีตไหลเข้ามา เป็นตอนแกล้งเพื่อนสมัยประถม ตอนซื้อขนม ตอนดีใจ ตอนเสียใจ ตอนสอบติดมาเป็นภาพๆเร็วมากเหมือนสไลด์เร็วๆ

สรุป แท็กซี่เฉียดท้ายกระบะไปนิดเดียว ดีที่รถไม่เสียหลัก รถกระบะโบกมือขอโทษแล้วพุ่งหายไปเลย รถแท็กซี่มาหยุดตรงหน้ารถรอไฟแดง ตอนนั้นไฟเขียวแล้วแต่ไม่มีใครออกตัว เลย ช็อคกันทุกด้าน 55

คิดว่าตอนใกล้ตายน่าจะเป็นแบบนี้ หรือเปล่าครับ ทุกวันนี้ ก็นั่งสมาธิได้สงบนิ่ง ต่อสู้อุปนิสัยไปวันๆ จิตตกก็แพ้บ้าง จิตเข้มแข็งก็ชนะบ้างครับ