หลังจากขับรถตะลุยถนนหนทางอันแสนจะหนักหนาสาหัสสากรรจ์ที่ไม่คาดว่าจะมีหลงเหลืออีกแล้วในประเทศไทย บนส้นทางสะเมิง – วัดจันทร์ กว่า ๔๐ กิโลเมตรที่ยังเป็นถนนลูกรังผสมกับร่องน้ำกลางถนนผจญกับความเสียวและระทึกตลอดเส้นทางว่าจะไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่จวบจนโผล่ถึงถนนลาดยางเห็นป้ายบ้านวัดจันทร์ยินดีต้อนรับ หัวใจถึงกลับลิงโลดอีกครั้งพอขับมาได้อีกหน่อยเจอสามแยกเห็นกรวยตั้งกลางถนนมีเจ้าหน้าที่อยู่ให้บริการตลอดช่วงเจ็ดวันอันตรายระหว่างปี ๒๕๕๕ กับ ปี ๒๕๕๖ จึงสอบถามหาศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางในทริปนี้ได้ความว่าไปอีก ๓ กิโลเมตรก็ถึงแล้ว ไม่รอช้าดิ่งไปตามเจ้าหน้าที่เขาบอกพอจอดรถได้ก็ตรงไปสอบถามที่พักกับเจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ซุ้มหน้าร้านค้าของศูนย์ ฯ ก็พอดีพี่ตู่หัวหน้าศูนย์แกก็ยื่นแก้วน้ำอมฤตที่ผสมยาสมุนไพรมาให้ซะหนึ่งจอกพร้อมกับสำทับกับทุกคนที่นั่งล้อมวงต่างพร้อมบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเจ้าวีออสคันนี้ต้องมาจากสะเมิงแน่นอนเพราะทั้งคันรถเต็มไปด้วยฝุ่นผงสีน้ำตาลเกาะเต็มไปหมดแกจึงกล้าที่จะยื่นจอกน้ำอมฤตให้แก้คลายเส้นด้วยความระมัดระวังเพราะแกบอกเจ้าคนนี่มันคงเป็นคนชอบลุยส่วนเราผู้ไปเยือนไฉนเล่าจะปฏิเสธที่พี่เขามอบให้เป็นอันว่ามิตรภาพอันดีเริ่มต้นด้วยจอกแรกและต่อจากนั้นไปก็เป็นอันสนิทใจกับพี่เขาและเขาก็ได้ดูแลพาเที่ยวที่ต่าง ๆ จนเป็นที่ประทับใจ แม้นอำเภอนี้จะห่างไกลจากความเจริญต่าง ๆ อันคนเมืองทั้งหลายชื่นชอบแต่ที่นี่เต็มไปด้วยธรรมชาติและป่าสนผืนใหญ่ของอาเซียนกว่าแสนไร่อีกทั้งน้ำใจผู้คนที่งดงามใช่แล้วครับ...”อำเภอกัลยาณิวัฒนา อำเภอน้องใหม่ อำเภอที่ ๘๗๘ ของประเทศไทย”
[CR] "วีออสลุยเดี่ยวเที่ยว...อำเภอกัลยาณิวัฒนา อำเภอน้องใหม่สุดของประเทศไทย"