คุณยังจำความรักครั้งแรกของคุณได้ไหมคะ รักแรกมักจะไม่สมหวัง และจบลงด้วยความรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่ง สำหรับฉัน ทั้งเขาและฉันต่างคนต่างไปด้วยกันไม่ได้ และเลิกรากันไป โดยที่ทั้งเขาและฉันไม่ได้ผิดต่อกัน บางห้วงความคำนึง ฉันคิดถึงเขาแต่กลับไปหาไม่ได้....
ขอเรียกตัวเองว่าอันน์ และเขาว่าพี่ติณห์ นะคะ เรื่องจริง แต่นามสมมติ ถ้าคุณอ่านแล้วรู้ว่าฉันเป็นใคร ได้โปรดอย่าขุดคุ้ย อย่าตามหา ที่เขียนให้อ่านก็เพราะ อยากระบายความรู้สึกเท่านั้น
อันน์รู้จักพี่ติณห์สมัยเรียนประถม ที่จริงรู้จักเขาฝ่ายเดียวถึงจะถูก เราอยู่โรงเรียนเดียวกันค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่อายุมากกว่าปี 2 ปี เขาเป็นผู้ชายที่นิสัยดีค่ะ เรียนเก่ง เป็นคนนิ่งๆ ก็หน้าตาน่ารักตาดี แต่ไม่ได้หล่อมาก อันน์ได้แต่มองพี่เขาไกลๆ อันน์ชอบไปห้องสมุดค่ะ ไม่ได้ขยันอ่านหนังสือนะคะ เพราะรู้ว่าจะได้เจอพี่เขาที่นั่น ตอนนั้นที่แอบชอบพี่เขา ทุกครั้งที่เจอ หัวใจเต้นแรงมาก แค่เห็นหน้าเขา ตอนนั้นอาจจะเรียกได้ว่า "ความรักครั้งแรก" บางวันพี่เขานั่งทำการบ้านตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ รอน้องชายเตะบอล เป็นภาพที่น่ารักมาก พอพี่เขาไปเรียนมัธยม หัวใจเราก็ห่อเหี่ยวเพราะไม่ได้เจอหน้าพี่เขาแล้ว แต่โชคยังเข้าข้าง น้องของพี่ติณห์ เรียนที่โรงเรียนเดียวกับอันน์ เวลาเขามารับน้องก็ได้เห็นเขาแบบผ่านๆ ก็ยังดี ครั้งหนึ่งมีโอกาสได้คุยกับพี่เขา เพราะเพื่อนต่างห้องไปขโมยชีทรายงานของพี่ติณห์มาให้เรา เราก็งง แล้วก็อ่านเอ๊ะ... นี่มันเอกสารรายงานของชั้นมัธยม เราอยู่ประถม(ตอนนั้นอยู่ ป.6 มั้งถ้าจำไม่ผิด) สักพัก คนที่เราแอบชอบมายืนตรงหน้าเรา คิดดูสิแค่เห็นเขาไกลๆ หัวใจก็เต้นแรง นี่เขาอยู่ตรงหน้า ทำไงล่ะทีนี้ เดินเรื่อยเปื่อยเลย แก้เขิน เดินไปนั่งตรงม้าหินใต้ต้นไม้ ทุกวันนี้กลับไปโรงเรียนเก่า ยังยิ้มทุกครั้ง ที่นี่เหรอ...ที่เราคุยกันครั้งแรก เขาขอชีทคืน เราบอกไม่ให้ แถมไม่มองหน้าด้วย สักพักน้องชายเขาเดินมา เราก็คุยกับน้องเขาแทน แก้เขิน ที่จริงไม่กล้ามองหน้าพี่ติณห์ แต่จำรายละเอียดตอนนั้นวาคุยอะไรกันจำไม่ได้ เพราะผ่านไป 14 ปีแล้ว (เรื่องยังมีต่อนะคะ แต่วันนี้พอแค่นี้ก่อน)
รักเขาต่อไปไม่ได้ ลืมเขาก็ไม่ลง
ขอเรียกตัวเองว่าอันน์ และเขาว่าพี่ติณห์ นะคะ เรื่องจริง แต่นามสมมติ ถ้าคุณอ่านแล้วรู้ว่าฉันเป็นใคร ได้โปรดอย่าขุดคุ้ย อย่าตามหา ที่เขียนให้อ่านก็เพราะ อยากระบายความรู้สึกเท่านั้น
อันน์รู้จักพี่ติณห์สมัยเรียนประถม ที่จริงรู้จักเขาฝ่ายเดียวถึงจะถูก เราอยู่โรงเรียนเดียวกันค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่อายุมากกว่าปี 2 ปี เขาเป็นผู้ชายที่นิสัยดีค่ะ เรียนเก่ง เป็นคนนิ่งๆ ก็หน้าตาน่ารักตาดี แต่ไม่ได้หล่อมาก อันน์ได้แต่มองพี่เขาไกลๆ อันน์ชอบไปห้องสมุดค่ะ ไม่ได้ขยันอ่านหนังสือนะคะ เพราะรู้ว่าจะได้เจอพี่เขาที่นั่น ตอนนั้นที่แอบชอบพี่เขา ทุกครั้งที่เจอ หัวใจเต้นแรงมาก แค่เห็นหน้าเขา ตอนนั้นอาจจะเรียกได้ว่า "ความรักครั้งแรก" บางวันพี่เขานั่งทำการบ้านตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ รอน้องชายเตะบอล เป็นภาพที่น่ารักมาก พอพี่เขาไปเรียนมัธยม หัวใจเราก็ห่อเหี่ยวเพราะไม่ได้เจอหน้าพี่เขาแล้ว แต่โชคยังเข้าข้าง น้องของพี่ติณห์ เรียนที่โรงเรียนเดียวกับอันน์ เวลาเขามารับน้องก็ได้เห็นเขาแบบผ่านๆ ก็ยังดี ครั้งหนึ่งมีโอกาสได้คุยกับพี่เขา เพราะเพื่อนต่างห้องไปขโมยชีทรายงานของพี่ติณห์มาให้เรา เราก็งง แล้วก็อ่านเอ๊ะ... นี่มันเอกสารรายงานของชั้นมัธยม เราอยู่ประถม(ตอนนั้นอยู่ ป.6 มั้งถ้าจำไม่ผิด) สักพัก คนที่เราแอบชอบมายืนตรงหน้าเรา คิดดูสิแค่เห็นเขาไกลๆ หัวใจก็เต้นแรง นี่เขาอยู่ตรงหน้า ทำไงล่ะทีนี้ เดินเรื่อยเปื่อยเลย แก้เขิน เดินไปนั่งตรงม้าหินใต้ต้นไม้ ทุกวันนี้กลับไปโรงเรียนเก่า ยังยิ้มทุกครั้ง ที่นี่เหรอ...ที่เราคุยกันครั้งแรก เขาขอชีทคืน เราบอกไม่ให้ แถมไม่มองหน้าด้วย สักพักน้องชายเขาเดินมา เราก็คุยกับน้องเขาแทน แก้เขิน ที่จริงไม่กล้ามองหน้าพี่ติณห์ แต่จำรายละเอียดตอนนั้นวาคุยอะไรกันจำไม่ได้ เพราะผ่านไป 14 ปีแล้ว (เรื่องยังมีต่อนะคะ แต่วันนี้พอแค่นี้ก่อน)