ใครวว่าน้ำใจเลือนหายจากสังคมไทย???

แต่ก่อนเคยเชื่อแล้วก็เชื่อมาตลอดค่ะว่าน้ำใจของคนในสังคมเริ่มจืดจางลงไปทุกขณะ
เคยอิจฉาคนสมัยก่อนที่ลักษณะสังคมยังไม่ซับซ้อน ทุกคนอยู่กินกันง่ายๆ มีน้ำใจเอื้ออาทรต่อกัน
จนคนไทยขึ้นชื่อเรื่องการมีน้ำใจ
ทุกวันจึงเริ่มมองสังคมไทยเกี่ยวเรื่องของความมมีน้ำใจเป็นสีดำ คือมันค่อยๆหายไปทุกทีๆ
แต่แล้ววันหนึ่ง ความรู้สึกมันเหมือนกับต้นไม้เหี่ยวเฉาที่ขาดการดูแลมาเนิ่นนานได้รับน้ำ (เว่อร์ไป หุหุ)
ขณะที่นั่งรถประจำทางแล้วรถติดไฟแดงบริเวณสี่แยกซึ่งรถติดมาก ก็มีเสียงหวอรถพยาบาลดังมา
ฉันมองหาต้นเสียงนั้น พบว่ารถพยาบาลคันนั้นกำลังฝ่าดงรถออกมา ที่น่าชื่นใจคือรถคันอื่นที่ต่างก็อยากหนีออกจากสี่แยกที่รถติด
ต่างพากันหลีกทางให้รถพยาบาลคันนั้น หลายคนคงค้านว่ามันอาจเป็นเรื่องธรรมดาที่เมื่อเจอใครๆก็ต้องหลีกทางให้อยู่แล้ว
เพราะมันฉุกเฉิน ใช่ค่ะ!! นั้นคือความจริงฉันรู้ แต่สำหรับฉันภาพในวันนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกใจชื้น และรู้สึกรักคนไทยขึ้นมาทันที
พูดถึงแล้วมีความสุขจริงๆค่ะ ดราม่าอีกแล้ว ฮ่าๆๆๆ
ฝันดีนะคะทุกๆท่าน