สวัดดีครับเพื่อน ๆ ขอคำแนะนำหรือคำปลอบใจให้ผมหน่อยครับ
แนะนำตัวเองก่อน ผมอายุ 28 ทำงานวิศวกรรมกร บ.เอกชน
ผมชอบผู้หญิงคนนึงตั้งแต่ตอนม.ปลาย เคยจีบไปด้วย แต่ไม่ได้สนิทอะไร
เมื่อเรียนมหาลัยก็เรียนคนละที่คนล่ะจังหวัด ก็คุยกันมากขึ้นในช่วงแรก แต่พอชินกับสังคมใหม่ก็ห่าง ๆกันไปบ้าง
หลังจากจบมหาลัย ผมทำงานเป็นวิศวกรต๊อกต๋อยอยู่ใกล้ ๆ กทม.นี่ล่ะ ส่วนเค้ากลับไปรับราชการที่ต่างจังหวัด (ตอนนั้นไม่กล้าหวังอะไร งานการก็ไม่ได้ดูมีอนาคตอะไร อยู่ไกลกันอีก)
ประมาณสองปีก่อนเค้าเข้ามาต่อโทที่กทม. ส่วนผมโชคดีได้งานใหม่ที่ดีขึ้นมากแล้วยังมีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยขึ้นมาก (ทำงานเดือนพักเดือน)
ผมบอกกับตัวเองว่า ก่อนหน้านี้เรายังไม่ดีพอก็ไม่เป็นไร ตอนนี้เราก็ปรับปรุงตัวเองขึ้นพอใช้ได้แล้ว ตั้้งใจว่าจะให้เวลาตัวเองพยายามกับเค้าอีกหนึ่งปี วันเกิดตัวเองปีหน้าน่าจะหยุดความพยายามได้แล้ว (เมื่อสองปีก่อน) แต่ ณ เวลานี้ผมก็ยังตัดใจไม่ได้
ตอนนี้ผมกะเค้าก็เหมือน ๆ เพื่อนสนิทหรือเป็นพี่เป็นน้องกันมั้ง ให้คำปรึกษามีปัญหาอะไรให้ช่วยผมก้ช่วย
เพื่อนก็บอกอยู่ว่าเค้ามีคนที่คุยอยู่แล้ว แต่เวลาเค้ามีปัญหาผมก็อดที่จะช่วยเค้าไม่ได้ เค้าเป็นคนคนนึงที่ผมปฏิเสธไม่ได้เหมือนเค้าเป็นกรรไกร แล้วผมเป็นกระดาษยังไงไม่รู้
หลายครั้งที่ผมพยายามตัดใจทำตัวห่าง ๆ เค้า แต่มันก็ต้องมีเหตุให้กลับเข้าไปอีกเสมอ ก็ทำทั้ง ๆ ที่คิดว่าทำไปก็คงไม่ได้อะไร
ป.ล. หลังจากผมได้งานใหม่ ผมไม่มีความจำเป็นต้องอยู่กทม.แล้ว แต่ที่ยังเช่าหออยู่กทม.อยู่ เพื่อเป็นข้ออ้างจะได้อยู่ใกล้ ๆ เค้า
ป.ล. 2 ผมอายุ 28 ปี
ทำยังไงดีกับความพยายามที่ยาวนาน
แนะนำตัวเองก่อน ผมอายุ 28 ทำงานวิศวกรรมกร บ.เอกชน
ผมชอบผู้หญิงคนนึงตั้งแต่ตอนม.ปลาย เคยจีบไปด้วย แต่ไม่ได้สนิทอะไร
เมื่อเรียนมหาลัยก็เรียนคนละที่คนล่ะจังหวัด ก็คุยกันมากขึ้นในช่วงแรก แต่พอชินกับสังคมใหม่ก็ห่าง ๆกันไปบ้าง
หลังจากจบมหาลัย ผมทำงานเป็นวิศวกรต๊อกต๋อยอยู่ใกล้ ๆ กทม.นี่ล่ะ ส่วนเค้ากลับไปรับราชการที่ต่างจังหวัด (ตอนนั้นไม่กล้าหวังอะไร งานการก็ไม่ได้ดูมีอนาคตอะไร อยู่ไกลกันอีก)
ประมาณสองปีก่อนเค้าเข้ามาต่อโทที่กทม. ส่วนผมโชคดีได้งานใหม่ที่ดีขึ้นมากแล้วยังมีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยขึ้นมาก (ทำงานเดือนพักเดือน)
ผมบอกกับตัวเองว่า ก่อนหน้านี้เรายังไม่ดีพอก็ไม่เป็นไร ตอนนี้เราก็ปรับปรุงตัวเองขึ้นพอใช้ได้แล้ว ตั้้งใจว่าจะให้เวลาตัวเองพยายามกับเค้าอีกหนึ่งปี วันเกิดตัวเองปีหน้าน่าจะหยุดความพยายามได้แล้ว (เมื่อสองปีก่อน) แต่ ณ เวลานี้ผมก็ยังตัดใจไม่ได้
ตอนนี้ผมกะเค้าก็เหมือน ๆ เพื่อนสนิทหรือเป็นพี่เป็นน้องกันมั้ง ให้คำปรึกษามีปัญหาอะไรให้ช่วยผมก้ช่วย
เพื่อนก็บอกอยู่ว่าเค้ามีคนที่คุยอยู่แล้ว แต่เวลาเค้ามีปัญหาผมก็อดที่จะช่วยเค้าไม่ได้ เค้าเป็นคนคนนึงที่ผมปฏิเสธไม่ได้เหมือนเค้าเป็นกรรไกร แล้วผมเป็นกระดาษยังไงไม่รู้
หลายครั้งที่ผมพยายามตัดใจทำตัวห่าง ๆ เค้า แต่มันก็ต้องมีเหตุให้กลับเข้าไปอีกเสมอ ก็ทำทั้ง ๆ ที่คิดว่าทำไปก็คงไม่ได้อะไร
ป.ล. หลังจากผมได้งานใหม่ ผมไม่มีความจำเป็นต้องอยู่กทม.แล้ว แต่ที่ยังเช่าหออยู่กทม.อยู่ เพื่อเป็นข้ออ้างจะได้อยู่ใกล้ ๆ เค้า
ป.ล. 2 ผมอายุ 28 ปี