วันแรกของการทำงานหลังจากเสียงเจ้ากรรมดันไม่รักดี หนีไปเที่ยวแล้วเพิ่งกลับมา...
วุ่นวายได้ที่ เพราะคนนี้ป่วย คนนี้ลา งานก็เกินคนเหมือนเดิม วันนี้ก็เกือบจะเหมือนวันธรรมดาๆวันนึง ถ้าหากไม่มีเจ้าชอคโกแลตเฟอเรโร่มาวางบนโต๊ะขนม...
ตอนเลิกงานจะมีพี่ใหญ่ขาห้าวของห้อง คนนี้ซึ่งจะกลับเร็ว (โดยปกติ) จะไม่ค่อยนั่งเรื่อยเปื่อย วันนี้พอเลิกงาน ออกจากระบบได้ เพื่อนร่วมงานกันพี่เขาก็แกะชอคโกแลตกินกัน ส่วนเราเองกำลังจะเดินกลับบ้าน โต๊ะวางขนมมันอยู่หน้าประตูพอดี พอเราเดินผ่านพี่คนนี้แกะเจ้าเฟอเรโร่กำลังจะกิน หันมาหาเรา แล้วบอกว่า
"กินชอคโกแลตมั้ย?" แล้วก็ยื่นให้เรา คือแกะให้เสร็จสรรพ
"แกะให้ด้วยเหรอ..." แล้วเราก็คว้าใส่ปาก (แล้วเผลอทำหน้าเคลิ้มแบบไม่รู้ตัว >__<
พี่เขาก็ขำ...
เราบอกพี่เขาว่า "ถ้าได้กินแบบนี้ตอนบ่ายนะ รับรองไม่เหวี่ยงแน่ๆ"
"อ่าว ทำไมล่ะ ลูกค้ากวนโมโหรึไง?"
"ก็เป็นปกตินะที่จริง..." แล้วเราก็เดินออกจากห้องจะมาขึ้นลิฟต์ พี่เขาก็วิ่งนำมากดลิฟต์รอ ลงลิฟต์มาด้วยกันแล้วต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน...
เหตุการณ์เสี้ยววินาทีนั้น ทำให้เรานึกถึงเพื่อนสนิท ที่รู้ใจเรา ดักคอได้เลยทีเดียว แม้เพื่อนเราจะเป็นผู้ชาย แต่พ่อแม่เขาก็รู้จักแม่เรา และเอ็นดูเรามากๆ ช่วยปีที่แล้วมีช่วงหนึ่งที่เราเหนื่อยใจมากๆเลยกลับมาพัก เราไปนอนที่บ้านเพื่อนคนนี้ แม่เขาจัดที่นอน เตรียมห้องให้อย่างดี เตรียมแม้กระทั่งผ้าขนหนูกับของกินให้ เราไปถึงตอนเย็นกะนอนแค่คืนเดียวแล้วไปขึ้นเครื่องกลับ แล้วมีเอกสารบางอย่างที่ต้องเตรียมเลยต้องไปนั่งทำงานห้องเพื่อน พอเข้าไปปุ๊ป เพื่อนเปิดช่อง Aircraft Investigate พอดี เราก็นั่งอยู่หน้าจอเลย... สักพักเพื่อนเดินมาสะกิด ประมาณว่า "สนใจคนข้างๆบ้างเธอ" เราก็เหวอ... เขาไปเอาเจ้าชอคโกแลตเฟอเรโร่มาตอนไหนไม่รู้ แกะแล้วยื่นให้เรา (เหมือนที่พี่ที่ทำงานทำเลย)
แล้วบอกว่า "ชอคโกแลตก่อนนอน กินแล้วไปแปรงฟันด้วยล่ะ"
"ทำอย่างกะเราเด็กมาก"
"รึไม่ใช่ล่ะ? ขี้เหงาก็ที่1 ใครไม่รู้จักดูเจ๊ดุมาก พอรู้จักตัวตนจริงๆแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ เดี๋ยวร้องไห้ขี้มูกโป่ง"
"ควรดีใจมั้ยเนี่ย...."
พอเช้ามาพ่อเขาเป็นคนเตรียมอาหารเช้าให้ แถมคะยั้นคะยอขับรถพาเราไปส่งถึงสถานีรถไฟฟ้า เพราะเจ้าลูกชายขี่มอร์ไซด์ไปเรียนกลัวทำเราหล่นกลางทาง...
แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ ที่เกิดขึ้นแค่ไม่กี่วินาที แต่ก็ทำให้วันของเราจบแบบยิ้มหวานๆได้นะเออ >____<
ปล. ใครเจออะไรน่ารักๆมาเล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ^^
ชื่นใจ ขอยิ้มกับเขาบ้าง >____<
วุ่นวายได้ที่ เพราะคนนี้ป่วย คนนี้ลา งานก็เกินคนเหมือนเดิม วันนี้ก็เกือบจะเหมือนวันธรรมดาๆวันนึง ถ้าหากไม่มีเจ้าชอคโกแลตเฟอเรโร่มาวางบนโต๊ะขนม...
ตอนเลิกงานจะมีพี่ใหญ่ขาห้าวของห้อง คนนี้ซึ่งจะกลับเร็ว (โดยปกติ) จะไม่ค่อยนั่งเรื่อยเปื่อย วันนี้พอเลิกงาน ออกจากระบบได้ เพื่อนร่วมงานกันพี่เขาก็แกะชอคโกแลตกินกัน ส่วนเราเองกำลังจะเดินกลับบ้าน โต๊ะวางขนมมันอยู่หน้าประตูพอดี พอเราเดินผ่านพี่คนนี้แกะเจ้าเฟอเรโร่กำลังจะกิน หันมาหาเรา แล้วบอกว่า
"กินชอคโกแลตมั้ย?" แล้วก็ยื่นให้เรา คือแกะให้เสร็จสรรพ
"แกะให้ด้วยเหรอ..." แล้วเราก็คว้าใส่ปาก (แล้วเผลอทำหน้าเคลิ้มแบบไม่รู้ตัว >__<
พี่เขาก็ขำ...
เราบอกพี่เขาว่า "ถ้าได้กินแบบนี้ตอนบ่ายนะ รับรองไม่เหวี่ยงแน่ๆ"
"อ่าว ทำไมล่ะ ลูกค้ากวนโมโหรึไง?"
"ก็เป็นปกตินะที่จริง..." แล้วเราก็เดินออกจากห้องจะมาขึ้นลิฟต์ พี่เขาก็วิ่งนำมากดลิฟต์รอ ลงลิฟต์มาด้วยกันแล้วต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน...
เหตุการณ์เสี้ยววินาทีนั้น ทำให้เรานึกถึงเพื่อนสนิท ที่รู้ใจเรา ดักคอได้เลยทีเดียว แม้เพื่อนเราจะเป็นผู้ชาย แต่พ่อแม่เขาก็รู้จักแม่เรา และเอ็นดูเรามากๆ ช่วยปีที่แล้วมีช่วงหนึ่งที่เราเหนื่อยใจมากๆเลยกลับมาพัก เราไปนอนที่บ้านเพื่อนคนนี้ แม่เขาจัดที่นอน เตรียมห้องให้อย่างดี เตรียมแม้กระทั่งผ้าขนหนูกับของกินให้ เราไปถึงตอนเย็นกะนอนแค่คืนเดียวแล้วไปขึ้นเครื่องกลับ แล้วมีเอกสารบางอย่างที่ต้องเตรียมเลยต้องไปนั่งทำงานห้องเพื่อน พอเข้าไปปุ๊ป เพื่อนเปิดช่อง Aircraft Investigate พอดี เราก็นั่งอยู่หน้าจอเลย... สักพักเพื่อนเดินมาสะกิด ประมาณว่า "สนใจคนข้างๆบ้างเธอ" เราก็เหวอ... เขาไปเอาเจ้าชอคโกแลตเฟอเรโร่มาตอนไหนไม่รู้ แกะแล้วยื่นให้เรา (เหมือนที่พี่ที่ทำงานทำเลย)
แล้วบอกว่า "ชอคโกแลตก่อนนอน กินแล้วไปแปรงฟันด้วยล่ะ"
"ทำอย่างกะเราเด็กมาก"
"รึไม่ใช่ล่ะ? ขี้เหงาก็ที่1 ใครไม่รู้จักดูเจ๊ดุมาก พอรู้จักตัวตนจริงๆแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ เดี๋ยวร้องไห้ขี้มูกโป่ง"
"ควรดีใจมั้ยเนี่ย...."
พอเช้ามาพ่อเขาเป็นคนเตรียมอาหารเช้าให้ แถมคะยั้นคะยอขับรถพาเราไปส่งถึงสถานีรถไฟฟ้า เพราะเจ้าลูกชายขี่มอร์ไซด์ไปเรียนกลัวทำเราหล่นกลางทาง...
แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ ที่เกิดขึ้นแค่ไม่กี่วินาที แต่ก็ทำให้วันของเราจบแบบยิ้มหวานๆได้นะเออ >____<
ปล. ใครเจออะไรน่ารักๆมาเล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ^^