เรื่องของมือถือ...

***  มือถือ....อะไร?  ***

@ กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ดัง
ไอ้ตัวที่ติดผนังแขวนข้างฝา
เสียงดังถี่ร้องเรียกเจ้าของมา
ยกหูมันแล้วก็ว่าไปตามเพลง

นั่นใครพูดเสียงตามสายใส่รูหู
อ้าวแล้วกันดูซิดูเสียงรีบเร่ง
โทรฯมาหาใครล่ะชักเริ่มเซ็ง
ก็แล้วเอ็งคนที่โทรฯน่ะเป็นใคร?

ก็โทรฯมาหาใครที่บ้านนี้
บอกมาทีจะได้ตามมาให้
ทางโน้นถามมีคนอยู่มากหรือไง?
บอกไม่ใช่ข้าอยู่เพียงคนเดียว

อ้าวแล้วจะไปตามใครให้มาพูด
ก็บอกมาอย่ารมย์บูดทำเสียงเขียว
ก็ไหนบอกว่าอยู่บ้านเพียงคนเดียว
แล้วจะถามทำไมเชียวพูดกับใคร?

เอ๊ะ..ยังไงก็บอกมาว่าใครถาม
โทรฯมาแล้วเวรกรรมถามอยู่ได้
จะพูดด้วยพูดเรื่องธุระใด
ก็ขานไขให้แจ้งในจำนง

นั่นตาพรหมใช่หรือเปล่าใช่ไหมล่ะ
เออ...ก็ใช่สิวะตอบเสียงหลง
อ้าว...ก็โทรถูกแล้วเสียงมั่นคง
เป็นอันว่าตกลงนั่นตาพรหม

แกเป็นใครโทรฯมาหาข้านี่
คุยตั้งนานยังไม่มีเรื่องเหมาะสม
ให้พูดคุยเป็นเรื่องราวตามนิยม
คุยกันเกือบจะเป็นลมไม่ได้ความ

เอ้าโทรฯมามีอะไรว่าไปสิ
ทางโน้นถามมาอีกทีไม่น่าถาม
โทรศัพท์ที่ใช้อยู่เสียงโครมคราม
ไม่ค่อยชัดถนัดความเสียงมันเบา

ตอนนี้ตาใช้มือถืออะไรอยู่
ก็ถือหูโทรศัพท์กับหม้อข้าว
กำลังจะหุงกินตอนมื้อเช้า
ได้ยินเสียงเลยรับเอายังไม่วาง

ไม่ใช่ตาไม่ใช่ที่มือถือ
หมายความว่าไม่มีหรือมือถือนั่น
จะได้โทรฯหาตาแล้วคุยกัน
เสียงชัดกว่าที่ใช้นั่นมันไม่ดี

อ้าว...มันพูดยังไงของมันวะ
ไม่ใช่มือถือแล้วจะอะไรนี่
ก็แกถามว่ามือถืออะไรนิ
ก็ถือหูกับหม้อสิแล้วยังไง?

แล้วแกว่าใช้มือถืออะไรดี
จึงจะถูกวิถีไม่ว่าได้
ก็แล้วแต่ตาชอบเยอะแยะไป
ราคาถูกหรือแพงไปก็ซื้อเอา

อ้าว..มือข้าเกี่ยวอะไรกับซื้อขาย
ไม่เข้าใจซื้ออะไรทำไมเล่า
ก็ถือหม้อแกบอกว่าไม่น่าเอา
แล้วมือถืออะไรเล่าจึงจะดี

งั้นเอามือถือสากปากถือศีล
เอามั้ยล่ะเคยได้ยินแล้วน่ะสิ
ทางโน้นร้องไห้โฮโฮเสียงไม่ดี
เป็นอะไรหรือนี่ไม่เข้าใจ ฯ

พรหม กวีเพี้ยน