ผมเคยประกาศตัวมาเป็นเวลาอย่างน้อยสามเดือนว่า เป็นคนไม่มีงาน มีเวลาว่างตลอด แต่สองอาทิตย์ที่ผ่านมากลับกลายเป็นว่า ไม่ค่อยมีเวลาเป็นส่วนตัวเหมือนกัน ยุ่งอยู่กับกิจกรรมขายหนังสือ จัดระเบียบคลังหนังสือเสียใหม่ เตรียมของไปจัดบูธ ดูพวกเด็ก ๆ ที่ขึ้นมาช่วยงาน สุดท้ายเป็นสองอาทิตย์ที่ผมบอกตัวเองว่ายุ่งจริง ๆ
ยุ่งจนถึงขนาดไม่ได้ไปซ้อมกอล์ฟทุกเย็นดังที่ทำมาตลอดเวลาสามเดือน
ยังดีหน่อยที่วันที่ยี่สิบห้าที่ผ่านมา รีบตื่นแต่เช้า หนีเด็ก ๆ ออกไปออกรอบที่เมืองเอกได้ตามนัด และกลับบ้านมาพร้อมกับพกความสุขกลับไปด้วยเต็มล้นใจ
ตีไม่เก่งหรอกครับ แต่ปรับตัวได้แล้ว เริ่มจากไม่คิดจะอวดใคร ตีของเราไปทุกช็อตด้วยความสุข เท่านี้เองเราก็มีค้นพบตัวเอง เป็นเคล็ดลับที่ผมได้จากอ่านอ่านหนังสือเครซีกอล์ฟของหมอวิธาน
ตอนที่ผมยังไม่ได้อ่านถึงบทที่ว่าด้วย ความสุขจากกอล์ฟ ผมก็ไม่มีคำตอบเหมือนกันว่าเราจะหาความรื่นรมย์จากกอล์ฟได้อย่างไร
กอล์ฟไม่ใช่เรื่องของการออกกำลังกายอย่างเดียว แต่กอล์ฟบอกผมในเรื่องของการเป็นคนใจดี ใจเย็น ยินดีกับความสำเร็จของคนอื่น และเป็นสุขกับลูกสวย ๆที่เกิดจากวงสวิงของตัวเอง
เพราะฉะนั้นอย่าได้ประหลาดใจเลยนะครับ ที่ผมจะปรบมือให้กับเพื่อนร่วมก๊วนเป็นระยะ ๆ
นี่คือสิ่งแรกที่ผมได้เรียนรู้จากกอล์ฟก็คือ จงชื่นชมความสำเร็จของคนอื่นให้เหมือนที่เรายินดีกับความสำเร็จของตัวเอง
ก่อนหน้านี้ ผมตีไม่ค่อยเป็น บางครั้งก็นึกอิจฉาลูกสวย ๆ ของเพื่อน บางครั้งอยากให้ให้เพื่อนตีลูกให้ตกน้ำอยู่เหมือนกัน
แต่ตอนนี้ภาวะของคนขี้อิจฉา ไม่เกิดขึ้นอีก ผมไม่คิดอย่างนั้นแล้วครับ
นอกจากกอล์ฟจะสอนให้เราซื่อสัตย์กับตัวเอง ตระหนักถึงความไม่แน่นอนของชีวิต กอล์ฟยังบอกให้เรารู้ถึงภาพจำลองชีวิตและการงานของเราทั้งหมด
มีคนบอกว่า “เราเล่นกอล์ฟอย่างไร ชีวิตเราก็เป็นอย่างนั้น”
ผมเรียนรู้กอล์ฟทั้งการฝึกฝน การจดจำ และการอ่าน กอล์ฟเป็นเกมทางจิตใจ มีตัวแปรมาก มีความไม่แน่นอนสูง ดังนั้น สิ่งที่ผมยึดไว้เป็นหลักเสมอก็คือ ใช้สมาธิ และมีความสุขกับทุกช็อตที่ตัวเองได้ตีออกไป
หลังจากออกรอบเมื่อวาน ผมก็ไปเรียนตอนบ่าย โปรทวีศักดิ์มาสอนเทคนิคการหวดลูกด้วยหัวไม้หนึ่ง เขาให้ผมตีเต็มวง ด้วยการยืนที่ถูกหลัก ขาซ้ายอยู่แนวเดียวกับลูก แต่ให้ห่างไปประมาณหนึ่งคืบ ขาขวาถ่างออกไปและตั้งหลักให้มั่น เหวี่ยงไม้ขึ้นด้วยการบิดสะโพก ไม่ยกแขน ตอนหวดลูกลง อย่าคิดว่าใช้หัวไม้ตี ให้คิดว่าใช้ข้อมือซ้ายเหวี่ยงลูกให้เร็ว ความเร็วนั้นจะทำให้ลูกลอยไปไกล เขาให้ผมนับเป็นจังหวะ หนึ่ง สองยกไม้ขึ้น สาม เหวี่ยงไม้ลงเร็วสุด แขนซ้ายตึง เมื่อหัวไม้กระทบลูกกอล์ฟจะทำให้มันลอยไปไกลและตรงเป็นแนวอย่างที่ต้องการ
โปรทวีศักดิ์บอกว่า ท่วงท่าของเรานั้นสำคัญที่สุด เมื่อท่าสวย ลูกก็จะลอยไปไกลอย่างงดงามตามไปด้วย เขาให้ผมฝึกแขม่วท้องตอนที่ยกหัวไม้ขึ้น และบิดสะโพก ให้ปลายคางอยู่เหนือไหล่ ตามองลูก ผมทำซ้ำอยู่เกือบสี่สิบหน เขาบอกว่า ซ้อมบ่อย ๆ จำวงสวิงของเราไว้ให้ดี และตีทุกลูกด้วยความมั่นใจ ก่อนจะหยุดก็ขอให้ตีลูกที่สวยสุดให้ได้เสียก่อน เพราะถ้าตีไม่ได้ จิตของเราจะเป็นกังวล ตั้งคำถามว่า ทำไมจึงตีไม่ได้ เมื่อหวดลูกไปไกลและสวยสุดแล้ว เราค่อยหยุดพัก จิตใจของเราก็จะปลอดโปร่งขึ้น
“มีหัวไม้กับเหล็กอยู่ในถุงถึงสิบสี่อัน ถ้าเราคิดว่า เหล็กแต่ละเบอร์นั้นต้องตีอย่างไรให้สวยหรือไกลแค่ไหน เราก็ต้องคิดทุกครั้งที่หยิบเหล็กใหม่ ๆ ขึ้นมา ผมแนะนำว่าอย่าไปสนใจมัน หยิบเหล็กเบอร์ไหนมาก็ขอให้ทำเหมือนกัน คิดเหมือนกัน คือใช้แขนซ้ายตีในท่าที่ถูกต้อง กะจังหวะให้ดี แล้วก็ตีออกไป เหล็กเป็นแค่ส่วนที่ต่อไปจากแขน ถ้าแขนซ้ายตึง หวดสายนาฬิกาออกไปตามจังหวะ เหล็กมันก็จะไปกระทบกับลูกกอล์ฟเหมือนกันหมด” โปรฯสอน
เหลืออีกหนึ่งคอส ผมจะเรียนจบแล้ว อาทิตย์หน้า โปรฯจะพาผมลงหลุมทราย และสอนให้ผมพัตขึ้นจากทราย โปรบอกว่า จำหลักการไว้ให้ดี ส่วนเรื่องจะเก่งหรือไม่เก่ง ตีดีหรือไม่ดีอยู่ที่การฝึกซ้อม
ผมบอกว่า พี่เต้ย คุณบูรพา คนที่ชวนผมเข้าวงกอล์ฟ อยากให้โปรฯช่วยปรับวงสวิงให้หน่อย โปรฯบอกว่าโทรหาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ โปรอยากคุยเรื่องกอล์ฟกับคนเล่นกอล์ฟเสมอ หรือจะนัดพบกันที่ไหนก็ได้เหมือนกัน
โปรทวีศักดิ์เป็นคนมีจิตใจดี เขาตั้งใจสอน เขาส่งความปรารถนาดีและความห่วงใยมาให้เราจนสัมผัสได้ ตลอดเวลาที่เขายืนปรับท่าให้ผมนั้น
เขาบอกว่า ตอนเขากลับบ้าน เขาก็นำเรื่องที่เขาสอนไปคิดต่อ เขาพยายามดูจุดอ่อนของผม และอาทิตย์ต่อมาก็จะมาปรับแก้ให้ เขาว่า เรื่องแข็งแรง เรื่องตีลูกไกลนั้นไม่มีปัญหา แต่ปัญหาของผมอยู่ที่ไม่ชินกับสนาม ไม่รู้ว่า ควรจะตีอย่างไร ปรับท่ายืนในสนามแบบไหน เขาบอกว่าถ้าได้แคดดี้เก่ง ๆ มาช่วย ผมก็จะตีได้เหมือนกันเล่นกอล์ฟมานาน
ผมไม่รู้ว่าเป็นคำชมหรือเปล่า แต่ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่า เขาคงชมให้กำลังใจอะไรสักอย่าง
คุณเจนนายกสมาคมนักเขียนของเรา ไม่มีเวลามาซ้อมเหมือนเดิม โทรไปตามทีไร เขาก็ตอบเหมือนเดิมว่า ยุ่งมาก ๆ เนื่องจากต้องไปทำนั่นทำนี่แทบไม่มีเวลาหายใจ ผมก็บอกเขาว่าได้ถุงกอล์ฟมาแล้วนะ มีหัวไม้ครบ แถมร่มสวยๆมาให้อีกคันหนึ่ง โปรรัชนีฝากมาให้
เห็นอุปกรณ์ของพี่เจน แล้วอยากเอาไปลองหวดดู แต่ของเขาเป็นเหล็กสำหรับคนถนัดซ้าย เราจึงไม่อาจใช้ได้เลย
โปรรัชนีท้องนูนขึ้นอย่าเห็นได้ชัด มีน้ำมีนวล เธอยังยิ้มหวานให้ผมทุกครั้ง ส่วนคุณปุ้ยผู้จัดการก็ดูเหนื่อย ๆ เธอบ่นปวดหลังให้ฟังบ่อย ๆ เนื่องจากต้องยกถาดลูกกอล์ฟมาให้บริการลูกค้า หรือนักเรียนตลอดทั้งวัน จนหลังยอกก้มเงยครั้งใดก็บ่นปวดหลังเสมอ
ผมไม่ยอมให้เธอยกลูกกอล์ฟ ผมบอกว่าจัดการของผมเองดีกว่า เห็นอาการปวดเรื้อรังของเธอแล้วสงสาร ไม่รู้กลับบ้านสามีทายาหม่องและนวดให้หรือเปล่า ถ้าเป็นภรรยาผม แน่นอน ผมนวดให้ทุกคืน นวดให้จนกว่าจะหายดี
มีคนบอกว่าการนวดนั้นเป็นการเยียวยาหัวใจควบคู่ไปด้วย ไม่ว่าภรรยานวดให้สามี หรือสามีนวดให้ภรรยา ที่โกรธที่งอน ที่ผิดใจกัน นวดให้สักทีความรู้สึกไม่ดีที่ติดค้างอยู่ในใจจะหายออกไปจนเกลี้ยงไม่มีเหลือ
ที่สนามซ้อมประจำของผม ใคร ๆ ก็รู้แล้วนะครับ ว่าผมเป็นจอมขยัน ซ้อมทุกวัน แต่ช่วงหลังหายไปคราวละสามวันสี่วัน จนมีคนถามว่า หายไปไหน คุณปุ้ยก็ถาม โปรรัชนีก็ถาม ผมบอกว่า ช่วงนี้กำลังมีงานสัปดาห์หนังสือที่ศูนย์สิริกิตติ์ผมต้องดูแลเรื่องการเช็คหนังสือ ส่งของทั้งเช้าเย็น
ปีหนึ่งยุ่งแค่สองครั้งเอง รวมแล้วประมาณสามสิบวัน ที่เหลืออีกสิบเอ็ดเดือนที่ว่างตลอด เพราะงานเขียนหนังสืออยู่กับบ้านนั้นแสนสบาย วันไหนขี้เกียจก็ทำเป็นนั่ง ๆให้ตัวเองเห็น วันหนึ่งเขียนได้สองหน้าก็เก่งแล้ว วันไหนเขียนไม่ได้ก็ทำเป็นวุ่น ๆ ด้วยการเปิดเพลงฟังด้วย อ่านหนังสือไปด้วย บางทีอ่านนิยายตลอดทั้งวัน อ้างกับตัวเองว่ากำลังสร้างแรงบันดาลใจ
ผมเคยคิดเล่น ๆ ว่าถ้าเอาการเขียนเป็นอาชีพ อย่าว่าแต่ลูกเมียอดตายเลย ตัวผมก็น่าจะเอาไม่อยู่ ดีหน่อยที่มีภรรยาดูแล จึงรอดพ้นจากการเป็นมนุษย์หมาป่าไปได้อย่างเฉียดฉิว
ช่วงเล่นกอล์ฟนี่เป็นช่วงที่ดีของชีวิตสมรสเลยเพราะผมอยู่บ้านตลอด รอเวลาให้ถึงตอนห้าโมงเย็นจะได้ออกไปซ้อมตีกอล์ฟสองชั่วโมง แวะร้านหนังสือนิดหน่อยแล้วกลับบ้าน ภรรยาชอบ ที่ผมไม่เหลวไหล หายไปหาข้อมูลเพื่อเอามาเขียนนิยายทั้งคืนหรือค่อนคืนดังที่เคยเป็นมา
พอบ้ากอล์ฟก็ลืมอะไร ๆ เสียหมดเลย คิดถึงแต่หลุมกอล์ฟ ขนาดหลุมสนุกเกอร์ยังนั่งมองเฉย ๆ ไม่คิดจะลงไปเล่นด้วย
เมื่อวานผมซ้อมเสร็จก็สั่งน้ำมาสองขวดให้โปรทวีศักดิ์ขวดหนึ่ง นั่งวางแผนถึงการไปออกรอบด้วยกัน โปรบอกว่า โทรหาเลย วันไหนก็แล้วแต่สะดวกขอให้นัดมา
ผมยกมือไหว้ขอบคุณเขา และสัญญาว่าจะโทรหาเร็ว ๆ นี้
เล่นกอล์ฟเหมือนคนว่างงาน
ยุ่งจนถึงขนาดไม่ได้ไปซ้อมกอล์ฟทุกเย็นดังที่ทำมาตลอดเวลาสามเดือน
ยังดีหน่อยที่วันที่ยี่สิบห้าที่ผ่านมา รีบตื่นแต่เช้า หนีเด็ก ๆ ออกไปออกรอบที่เมืองเอกได้ตามนัด และกลับบ้านมาพร้อมกับพกความสุขกลับไปด้วยเต็มล้นใจ
ตีไม่เก่งหรอกครับ แต่ปรับตัวได้แล้ว เริ่มจากไม่คิดจะอวดใคร ตีของเราไปทุกช็อตด้วยความสุข เท่านี้เองเราก็มีค้นพบตัวเอง เป็นเคล็ดลับที่ผมได้จากอ่านอ่านหนังสือเครซีกอล์ฟของหมอวิธาน
ตอนที่ผมยังไม่ได้อ่านถึงบทที่ว่าด้วย ความสุขจากกอล์ฟ ผมก็ไม่มีคำตอบเหมือนกันว่าเราจะหาความรื่นรมย์จากกอล์ฟได้อย่างไร
กอล์ฟไม่ใช่เรื่องของการออกกำลังกายอย่างเดียว แต่กอล์ฟบอกผมในเรื่องของการเป็นคนใจดี ใจเย็น ยินดีกับความสำเร็จของคนอื่น และเป็นสุขกับลูกสวย ๆที่เกิดจากวงสวิงของตัวเอง
เพราะฉะนั้นอย่าได้ประหลาดใจเลยนะครับ ที่ผมจะปรบมือให้กับเพื่อนร่วมก๊วนเป็นระยะ ๆ
นี่คือสิ่งแรกที่ผมได้เรียนรู้จากกอล์ฟก็คือ จงชื่นชมความสำเร็จของคนอื่นให้เหมือนที่เรายินดีกับความสำเร็จของตัวเอง
ก่อนหน้านี้ ผมตีไม่ค่อยเป็น บางครั้งก็นึกอิจฉาลูกสวย ๆ ของเพื่อน บางครั้งอยากให้ให้เพื่อนตีลูกให้ตกน้ำอยู่เหมือนกัน
แต่ตอนนี้ภาวะของคนขี้อิจฉา ไม่เกิดขึ้นอีก ผมไม่คิดอย่างนั้นแล้วครับ
นอกจากกอล์ฟจะสอนให้เราซื่อสัตย์กับตัวเอง ตระหนักถึงความไม่แน่นอนของชีวิต กอล์ฟยังบอกให้เรารู้ถึงภาพจำลองชีวิตและการงานของเราทั้งหมด
มีคนบอกว่า “เราเล่นกอล์ฟอย่างไร ชีวิตเราก็เป็นอย่างนั้น”
ผมเรียนรู้กอล์ฟทั้งการฝึกฝน การจดจำ และการอ่าน กอล์ฟเป็นเกมทางจิตใจ มีตัวแปรมาก มีความไม่แน่นอนสูง ดังนั้น สิ่งที่ผมยึดไว้เป็นหลักเสมอก็คือ ใช้สมาธิ และมีความสุขกับทุกช็อตที่ตัวเองได้ตีออกไป
หลังจากออกรอบเมื่อวาน ผมก็ไปเรียนตอนบ่าย โปรทวีศักดิ์มาสอนเทคนิคการหวดลูกด้วยหัวไม้หนึ่ง เขาให้ผมตีเต็มวง ด้วยการยืนที่ถูกหลัก ขาซ้ายอยู่แนวเดียวกับลูก แต่ให้ห่างไปประมาณหนึ่งคืบ ขาขวาถ่างออกไปและตั้งหลักให้มั่น เหวี่ยงไม้ขึ้นด้วยการบิดสะโพก ไม่ยกแขน ตอนหวดลูกลง อย่าคิดว่าใช้หัวไม้ตี ให้คิดว่าใช้ข้อมือซ้ายเหวี่ยงลูกให้เร็ว ความเร็วนั้นจะทำให้ลูกลอยไปไกล เขาให้ผมนับเป็นจังหวะ หนึ่ง สองยกไม้ขึ้น สาม เหวี่ยงไม้ลงเร็วสุด แขนซ้ายตึง เมื่อหัวไม้กระทบลูกกอล์ฟจะทำให้มันลอยไปไกลและตรงเป็นแนวอย่างที่ต้องการ
โปรทวีศักดิ์บอกว่า ท่วงท่าของเรานั้นสำคัญที่สุด เมื่อท่าสวย ลูกก็จะลอยไปไกลอย่างงดงามตามไปด้วย เขาให้ผมฝึกแขม่วท้องตอนที่ยกหัวไม้ขึ้น และบิดสะโพก ให้ปลายคางอยู่เหนือไหล่ ตามองลูก ผมทำซ้ำอยู่เกือบสี่สิบหน เขาบอกว่า ซ้อมบ่อย ๆ จำวงสวิงของเราไว้ให้ดี และตีทุกลูกด้วยความมั่นใจ ก่อนจะหยุดก็ขอให้ตีลูกที่สวยสุดให้ได้เสียก่อน เพราะถ้าตีไม่ได้ จิตของเราจะเป็นกังวล ตั้งคำถามว่า ทำไมจึงตีไม่ได้ เมื่อหวดลูกไปไกลและสวยสุดแล้ว เราค่อยหยุดพัก จิตใจของเราก็จะปลอดโปร่งขึ้น
“มีหัวไม้กับเหล็กอยู่ในถุงถึงสิบสี่อัน ถ้าเราคิดว่า เหล็กแต่ละเบอร์นั้นต้องตีอย่างไรให้สวยหรือไกลแค่ไหน เราก็ต้องคิดทุกครั้งที่หยิบเหล็กใหม่ ๆ ขึ้นมา ผมแนะนำว่าอย่าไปสนใจมัน หยิบเหล็กเบอร์ไหนมาก็ขอให้ทำเหมือนกัน คิดเหมือนกัน คือใช้แขนซ้ายตีในท่าที่ถูกต้อง กะจังหวะให้ดี แล้วก็ตีออกไป เหล็กเป็นแค่ส่วนที่ต่อไปจากแขน ถ้าแขนซ้ายตึง หวดสายนาฬิกาออกไปตามจังหวะ เหล็กมันก็จะไปกระทบกับลูกกอล์ฟเหมือนกันหมด” โปรฯสอน
เหลืออีกหนึ่งคอส ผมจะเรียนจบแล้ว อาทิตย์หน้า โปรฯจะพาผมลงหลุมทราย และสอนให้ผมพัตขึ้นจากทราย โปรบอกว่า จำหลักการไว้ให้ดี ส่วนเรื่องจะเก่งหรือไม่เก่ง ตีดีหรือไม่ดีอยู่ที่การฝึกซ้อม
ผมบอกว่า พี่เต้ย คุณบูรพา คนที่ชวนผมเข้าวงกอล์ฟ อยากให้โปรฯช่วยปรับวงสวิงให้หน่อย โปรฯบอกว่าโทรหาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ โปรอยากคุยเรื่องกอล์ฟกับคนเล่นกอล์ฟเสมอ หรือจะนัดพบกันที่ไหนก็ได้เหมือนกัน
โปรทวีศักดิ์เป็นคนมีจิตใจดี เขาตั้งใจสอน เขาส่งความปรารถนาดีและความห่วงใยมาให้เราจนสัมผัสได้ ตลอดเวลาที่เขายืนปรับท่าให้ผมนั้น
เขาบอกว่า ตอนเขากลับบ้าน เขาก็นำเรื่องที่เขาสอนไปคิดต่อ เขาพยายามดูจุดอ่อนของผม และอาทิตย์ต่อมาก็จะมาปรับแก้ให้ เขาว่า เรื่องแข็งแรง เรื่องตีลูกไกลนั้นไม่มีปัญหา แต่ปัญหาของผมอยู่ที่ไม่ชินกับสนาม ไม่รู้ว่า ควรจะตีอย่างไร ปรับท่ายืนในสนามแบบไหน เขาบอกว่าถ้าได้แคดดี้เก่ง ๆ มาช่วย ผมก็จะตีได้เหมือนกันเล่นกอล์ฟมานาน
ผมไม่รู้ว่าเป็นคำชมหรือเปล่า แต่ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่า เขาคงชมให้กำลังใจอะไรสักอย่าง
คุณเจนนายกสมาคมนักเขียนของเรา ไม่มีเวลามาซ้อมเหมือนเดิม โทรไปตามทีไร เขาก็ตอบเหมือนเดิมว่า ยุ่งมาก ๆ เนื่องจากต้องไปทำนั่นทำนี่แทบไม่มีเวลาหายใจ ผมก็บอกเขาว่าได้ถุงกอล์ฟมาแล้วนะ มีหัวไม้ครบ แถมร่มสวยๆมาให้อีกคันหนึ่ง โปรรัชนีฝากมาให้
เห็นอุปกรณ์ของพี่เจน แล้วอยากเอาไปลองหวดดู แต่ของเขาเป็นเหล็กสำหรับคนถนัดซ้าย เราจึงไม่อาจใช้ได้เลย
โปรรัชนีท้องนูนขึ้นอย่าเห็นได้ชัด มีน้ำมีนวล เธอยังยิ้มหวานให้ผมทุกครั้ง ส่วนคุณปุ้ยผู้จัดการก็ดูเหนื่อย ๆ เธอบ่นปวดหลังให้ฟังบ่อย ๆ เนื่องจากต้องยกถาดลูกกอล์ฟมาให้บริการลูกค้า หรือนักเรียนตลอดทั้งวัน จนหลังยอกก้มเงยครั้งใดก็บ่นปวดหลังเสมอ
ผมไม่ยอมให้เธอยกลูกกอล์ฟ ผมบอกว่าจัดการของผมเองดีกว่า เห็นอาการปวดเรื้อรังของเธอแล้วสงสาร ไม่รู้กลับบ้านสามีทายาหม่องและนวดให้หรือเปล่า ถ้าเป็นภรรยาผม แน่นอน ผมนวดให้ทุกคืน นวดให้จนกว่าจะหายดี
มีคนบอกว่าการนวดนั้นเป็นการเยียวยาหัวใจควบคู่ไปด้วย ไม่ว่าภรรยานวดให้สามี หรือสามีนวดให้ภรรยา ที่โกรธที่งอน ที่ผิดใจกัน นวดให้สักทีความรู้สึกไม่ดีที่ติดค้างอยู่ในใจจะหายออกไปจนเกลี้ยงไม่มีเหลือ
ที่สนามซ้อมประจำของผม ใคร ๆ ก็รู้แล้วนะครับ ว่าผมเป็นจอมขยัน ซ้อมทุกวัน แต่ช่วงหลังหายไปคราวละสามวันสี่วัน จนมีคนถามว่า หายไปไหน คุณปุ้ยก็ถาม โปรรัชนีก็ถาม ผมบอกว่า ช่วงนี้กำลังมีงานสัปดาห์หนังสือที่ศูนย์สิริกิตติ์ผมต้องดูแลเรื่องการเช็คหนังสือ ส่งของทั้งเช้าเย็น
ปีหนึ่งยุ่งแค่สองครั้งเอง รวมแล้วประมาณสามสิบวัน ที่เหลืออีกสิบเอ็ดเดือนที่ว่างตลอด เพราะงานเขียนหนังสืออยู่กับบ้านนั้นแสนสบาย วันไหนขี้เกียจก็ทำเป็นนั่ง ๆให้ตัวเองเห็น วันหนึ่งเขียนได้สองหน้าก็เก่งแล้ว วันไหนเขียนไม่ได้ก็ทำเป็นวุ่น ๆ ด้วยการเปิดเพลงฟังด้วย อ่านหนังสือไปด้วย บางทีอ่านนิยายตลอดทั้งวัน อ้างกับตัวเองว่ากำลังสร้างแรงบันดาลใจ
ผมเคยคิดเล่น ๆ ว่าถ้าเอาการเขียนเป็นอาชีพ อย่าว่าแต่ลูกเมียอดตายเลย ตัวผมก็น่าจะเอาไม่อยู่ ดีหน่อยที่มีภรรยาดูแล จึงรอดพ้นจากการเป็นมนุษย์หมาป่าไปได้อย่างเฉียดฉิว
ช่วงเล่นกอล์ฟนี่เป็นช่วงที่ดีของชีวิตสมรสเลยเพราะผมอยู่บ้านตลอด รอเวลาให้ถึงตอนห้าโมงเย็นจะได้ออกไปซ้อมตีกอล์ฟสองชั่วโมง แวะร้านหนังสือนิดหน่อยแล้วกลับบ้าน ภรรยาชอบ ที่ผมไม่เหลวไหล หายไปหาข้อมูลเพื่อเอามาเขียนนิยายทั้งคืนหรือค่อนคืนดังที่เคยเป็นมา
พอบ้ากอล์ฟก็ลืมอะไร ๆ เสียหมดเลย คิดถึงแต่หลุมกอล์ฟ ขนาดหลุมสนุกเกอร์ยังนั่งมองเฉย ๆ ไม่คิดจะลงไปเล่นด้วย
เมื่อวานผมซ้อมเสร็จก็สั่งน้ำมาสองขวดให้โปรทวีศักดิ์ขวดหนึ่ง นั่งวางแผนถึงการไปออกรอบด้วยกัน โปรบอกว่า โทรหาเลย วันไหนก็แล้วแต่สะดวกขอให้นัดมา
ผมยกมือไหว้ขอบคุณเขา และสัญญาว่าจะโทรหาเร็ว ๆ นี้