ตอนนี้เรากำลังสับสนเรื่องการแบ่งเวลาและการเรียงลำดับความสำคัญว่าเราควรทำสิ่งไหนก่อนและหลังดี เรามีความฝันมากมายเต็มไปหมด แต่ยังทำไม่ได้สักอย่างเดียว
เราบ่นกับพี่คนหนึ่งว่าวันๆทำอะไรไม่ทันเลย เพราะเวลาไม่พอแต่ไม่ได้บอกเขาหรอกนะว่าทำอะไรบ้าง พี่คนนั้นก็แย้งมาว่าเวลาทุกคนน่ะเท่ากัน จะบอกว่าเวลาไม่พอไม่ได้ เราก็ จริงของพี่เขา ถ้างั้นคงเป็นเราไม่จัดสรรไม่เป็นเองจริงๆ
ความฝันของเราก็เยอะ ดังนี้
- เราอยากพัฒนาภาษาอังกฤษของตัวเองให้ได้มากๆ จะได้สอบ cutep แล้วเรียนต่อปริญญาโท (อันที่จริงอยากเรียนต่อต่างประเทศ แต่ความหวังมีน้อย) และทำงานที่ได้ใช้ภาษาอังกฤษต่อไปในอนาคต ดังนั้นเราจึงพยายามทบทวนภาษาอังกฤษในเวลาเช้าหลังจากตื่นนอนจนกระทั่งอาบน้ำไปทำงาน แต่บางวันก็ตื่นไม่ไหว เพราะนอนดึก เพื่อนที่เรียนภาษาอังกฤษด้วยตัวเองแบ่งเวลากันยังไงคะ
- จากความฝันแรก คือเราอยากเรียนต่อโท เพราะว่าสายที่เราจบตรีนั้น มันไม่ใช่สายเฉพาะทางแบบวิศวะ เราเลยต้องการเรียนต่อโทในสายที่เฉพาะเจาะจงลงไป เพื่อให้เรามีความรู้ในส่วนนั้นจริงๆ แต่ปัญหาคือ ภาษาอังกฤษยังใช้ไม่ได้ เคยสอบไป 2 ครั้งคะแนนยังไม่ถึงเลย (คณะที่เราอยากเข้าเรียนคะแนนภาษาอังกฤษค่อนข้างสูง)
- ความฝันตั้งแต่เด็กและต่อเนื่องมาจบทุกวันนี้ คือเป็นนักเขียน (อายจัง ดูเหมือนเพ้อฝัน) เราใช้เวลาในตอนกลางคืนในการเขียนนิยาย แต่ยังไม่จบ เราเขียนแล้วแก้ แก้แล้วเขียนใหม่ บางวันเราก็ไม่ได้เขียนนั่งอ่านนิยายของนักเขียนชั้นครูว่าสำนวนภาษายังไง หรืออ่านหนังสือที่นำมาอ้างอิงกับนิยายเรา เพื่อนที่กำลังเขียนหนังสือเหมือนกันแบ่งเวลากันยังไงคะ
ถ้าคิดง่ายเวลามี 24 ชั่วโมง ทำงาน 9 ชั่วโมง เดินทาง 2 ชั่วโมง นอน 8 ชั่วโมง อาบน้ำกินข้าว 2 ชั่วโมง เราจะเหลือเวลา 3 ชั่วโมงต่อวัน ในการสานฝันเหล่านี้ นอกเหนือจากที่เราอยากจะถักตุ๊กตาขายเป็นรายได้พิเศษ (แต่ตอนนีเวลายังไม่พอเลย) ยังไม่นับเวลาส่วนตัว เช่น ทำความสะอาดห้อง ซักเสื้อผ้า และอื่นๆ
ตอนนี้หัวเรายุ่งไปหมดแล้ว ทำยังไงที่เราจะบริหารจัดการเวลาทั้งหมดได้ลงตัวและทำได้ทุกอย่าง เพราะอายุก็มากขึ้นทุกวันกลัวหมดไฟ ตอนนี้ก็ใกล้ 25 แล้ว เรากลัวว่ากว่าภาษาอังกฤษของเราจะเก่งจะหมดวัยที่หางานใหม่ได้ (เราฟังมาจากหลายๆคนว่าถ้าอายุมากแล้วยิ่งเป็นผู้หญิงจะหางานใหม่ยาก ไม่ค่อยรับ)
ขอบพระคุณทุกท่านที่รับฟังนะคะ
มีใครบ้างคะที่มีความฝันมากมายเยอะไปหมดแต่ยังไม่ประสบความสำเร็จสักอย่างเดียว
เราบ่นกับพี่คนหนึ่งว่าวันๆทำอะไรไม่ทันเลย เพราะเวลาไม่พอแต่ไม่ได้บอกเขาหรอกนะว่าทำอะไรบ้าง พี่คนนั้นก็แย้งมาว่าเวลาทุกคนน่ะเท่ากัน จะบอกว่าเวลาไม่พอไม่ได้ เราก็ จริงของพี่เขา ถ้างั้นคงเป็นเราไม่จัดสรรไม่เป็นเองจริงๆ
ความฝันของเราก็เยอะ ดังนี้
- เราอยากพัฒนาภาษาอังกฤษของตัวเองให้ได้มากๆ จะได้สอบ cutep แล้วเรียนต่อปริญญาโท (อันที่จริงอยากเรียนต่อต่างประเทศ แต่ความหวังมีน้อย) และทำงานที่ได้ใช้ภาษาอังกฤษต่อไปในอนาคต ดังนั้นเราจึงพยายามทบทวนภาษาอังกฤษในเวลาเช้าหลังจากตื่นนอนจนกระทั่งอาบน้ำไปทำงาน แต่บางวันก็ตื่นไม่ไหว เพราะนอนดึก เพื่อนที่เรียนภาษาอังกฤษด้วยตัวเองแบ่งเวลากันยังไงคะ
- จากความฝันแรก คือเราอยากเรียนต่อโท เพราะว่าสายที่เราจบตรีนั้น มันไม่ใช่สายเฉพาะทางแบบวิศวะ เราเลยต้องการเรียนต่อโทในสายที่เฉพาะเจาะจงลงไป เพื่อให้เรามีความรู้ในส่วนนั้นจริงๆ แต่ปัญหาคือ ภาษาอังกฤษยังใช้ไม่ได้ เคยสอบไป 2 ครั้งคะแนนยังไม่ถึงเลย (คณะที่เราอยากเข้าเรียนคะแนนภาษาอังกฤษค่อนข้างสูง)
- ความฝันตั้งแต่เด็กและต่อเนื่องมาจบทุกวันนี้ คือเป็นนักเขียน (อายจัง ดูเหมือนเพ้อฝัน) เราใช้เวลาในตอนกลางคืนในการเขียนนิยาย แต่ยังไม่จบ เราเขียนแล้วแก้ แก้แล้วเขียนใหม่ บางวันเราก็ไม่ได้เขียนนั่งอ่านนิยายของนักเขียนชั้นครูว่าสำนวนภาษายังไง หรืออ่านหนังสือที่นำมาอ้างอิงกับนิยายเรา เพื่อนที่กำลังเขียนหนังสือเหมือนกันแบ่งเวลากันยังไงคะ
ถ้าคิดง่ายเวลามี 24 ชั่วโมง ทำงาน 9 ชั่วโมง เดินทาง 2 ชั่วโมง นอน 8 ชั่วโมง อาบน้ำกินข้าว 2 ชั่วโมง เราจะเหลือเวลา 3 ชั่วโมงต่อวัน ในการสานฝันเหล่านี้ นอกเหนือจากที่เราอยากจะถักตุ๊กตาขายเป็นรายได้พิเศษ (แต่ตอนนีเวลายังไม่พอเลย) ยังไม่นับเวลาส่วนตัว เช่น ทำความสะอาดห้อง ซักเสื้อผ้า และอื่นๆ
ตอนนี้หัวเรายุ่งไปหมดแล้ว ทำยังไงที่เราจะบริหารจัดการเวลาทั้งหมดได้ลงตัวและทำได้ทุกอย่าง เพราะอายุก็มากขึ้นทุกวันกลัวหมดไฟ ตอนนี้ก็ใกล้ 25 แล้ว เรากลัวว่ากว่าภาษาอังกฤษของเราจะเก่งจะหมดวัยที่หางานใหม่ได้ (เราฟังมาจากหลายๆคนว่าถ้าอายุมากแล้วยิ่งเป็นผู้หญิงจะหางานใหม่ยาก ไม่ค่อยรับ)
ขอบพระคุณทุกท่านที่รับฟังนะคะ