ปีที่แล้ว เราหางานใหม่ เนื่องจากบริษัทที่ทำมาเนิ่นนานถึง 11 ปี ปิดตัวลง และได้งานใหม่ แต่ เราก็ต้องตัดสินใจลาออกจากงาน 2 ที่ (ที่แรกไกลเกิน เดินทาง 4 ชม/ วัน ทำอยู่ 2 เดือนครึ่ง ที่ที่ 2 ก้อ ไม่ชอบลักษณะงานแบบ service ซึ่งไม่ตรงกับจริตเรา ทำอยู่ 1 อาทิตย์) ทำให้ว่างงานไปเกือบครึ่งปี แต่พอดีว่ายังมีเงินเก็บเลยไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากนัก จนกระทั่ง ปีใหม่มา เราก็ได้เริ่มงานเป็น Recruitment Consultant ที่ recruit agency ที่นึง แต่ในความจริง เรารับงานนี้เพราะเราไม่อยากว่างงานอีก และ อยู่ใกล้บ้าน นั่ง BTS แค่ 5 สถานีเอง แต่พอทำไปได้เกือบ 2 อาทิตย์ มีบริษัทที่เคยไปสัมภาษณ์แถวลาดพร้าว โทรมาเรียกตัวทำงานตำแหน่ง order management officer เงินเดือนที่ได้น้อยกว่าที่ทำอยู่ ประมาณ 3,000 บาท แต่ว่า ลักษณะงานของที่ใหม่เป็นงานที่ใกล้เคียงกับสิ่งเราเคยทำมาก่อน (เดิมเป็น Overseas customer service) และ ใช้ความรู้ความสามารถได้เต็มที่ ประมาณว่า งานน่าจะหนักกว่าที่เป็น recruitment consultant แน่นอน เพราะติดต่อต่างประเทศ ทำ OT บ่อย ไกลบ้านกว่า ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมงหน่อยๆ
แต่ พอเล่าให้ที่บ้านฟัง พ่อแม่ไม่เข้าใจ ไม่อยากให้ย้ายงานบ่อยๆ แล้ว เนื้องานที่ทำอยู่ตอนนี้ก็สบายดีอยู่แล้วไม่หนักหนา ไม่ต้องกลับบ้านดึกๆ เพราะห่วงว่าเราเป็นลูกสาวคนเดียว ทั้งๆที่ เราอายุจะ 36 แล้วแท้ๆ พยายามอธิบายก็ไม่ฟัง ทำให้เราแบบว่า เฮ้อ ทำไมไม่ยอมเข้าใจเราเลยฟ่ะ เราผิดเหรองัยที่อยากทำงานที่พัฒนาศักยภาพตัวเองถึงเนื้องานจะหนักหนา เพราะเรามองและคิดว่าอย่างน้อย เราได้พัฒนาความรู้ความสามารถและใช้ภาษาอังกฤษ ในอนาคต เราสามารถเรียกเงินเดือนได้สูงกว่าที่ทำได้อีก ดีกว่าทำงาน recruitment ที่เรามองว่า ลักษณะงานมันไม่กว้างและแคบมากๆ ไม่ค่อยได้ใช้ภาษามากเท่าที่ควร วันๆ ก็ได้แต่ search หาประวัติ candidate เสนอ ลูกค้า คุยโทรศัพท์ทั้งวัน (จริงๆ คือ ไม่ถูกจริตเราเท่านั้นแหละ คนอื่นอาจจะคิดว่าดีกว่าก้อได้)
พิมพ์มาซะยาว เราแค่อยากระบายความรู้สึก และ อยากหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์เท่านั้น ประมาณว่า ฉันไม่ได้เป็นอยู่คนเดียว อิๆๆ ใครคิดต่างหรือเห็นว่างัย มาแชร์กันได้นะ
(กระทู้ระบายความรู้สึก) กำลังจะได้งานใหม่ แต่รู้สึกแย่ เพราะที่บ้านไม่เข้าใจ
แต่ พอเล่าให้ที่บ้านฟัง พ่อแม่ไม่เข้าใจ ไม่อยากให้ย้ายงานบ่อยๆ แล้ว เนื้องานที่ทำอยู่ตอนนี้ก็สบายดีอยู่แล้วไม่หนักหนา ไม่ต้องกลับบ้านดึกๆ เพราะห่วงว่าเราเป็นลูกสาวคนเดียว ทั้งๆที่ เราอายุจะ 36 แล้วแท้ๆ พยายามอธิบายก็ไม่ฟัง ทำให้เราแบบว่า เฮ้อ ทำไมไม่ยอมเข้าใจเราเลยฟ่ะ เราผิดเหรองัยที่อยากทำงานที่พัฒนาศักยภาพตัวเองถึงเนื้องานจะหนักหนา เพราะเรามองและคิดว่าอย่างน้อย เราได้พัฒนาความรู้ความสามารถและใช้ภาษาอังกฤษ ในอนาคต เราสามารถเรียกเงินเดือนได้สูงกว่าที่ทำได้อีก ดีกว่าทำงาน recruitment ที่เรามองว่า ลักษณะงานมันไม่กว้างและแคบมากๆ ไม่ค่อยได้ใช้ภาษามากเท่าที่ควร วันๆ ก็ได้แต่ search หาประวัติ candidate เสนอ ลูกค้า คุยโทรศัพท์ทั้งวัน (จริงๆ คือ ไม่ถูกจริตเราเท่านั้นแหละ คนอื่นอาจจะคิดว่าดีกว่าก้อได้)
พิมพ์มาซะยาว เราแค่อยากระบายความรู้สึก และ อยากหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์เท่านั้น ประมาณว่า ฉันไม่ได้เป็นอยู่คนเดียว อิๆๆ ใครคิดต่างหรือเห็นว่างัย มาแชร์กันได้นะ