"ครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว" คำนี้ คงไม่มีใครอยากได้ยินหรืออยากเจอ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่ตกอยู่ในฐานะ "ลูก" ซึ่งแทบ "ไม่มีสิทธิ์เลือก" หรือ ออกความเห็นใดๆ เลย

จริงอยู่ บุคคลที่ได้ชื่อว่า เป็น พ่อ หรือ แม่ ย่อมเลือก สิ่งที่ดีที่สุด ณ ตอนนั้นๆ ให้แก่ลูกเสมอ

แต่อยากทราบว่า สาเหตุหลัก เพราะอะไร? และจะป้องกันอย่างไร? เพื่อไม่ให้ตกอยู่ในสภาวะ "ครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว"
และหากตกอยู่ในสภาพ "ครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว" แล้ว มีวิธีการหรือเทคนิคอย่างไร? เพื่อประคับประคอง "ความสุขของครอบครัว"

โดยเฉพาะ "ลูก" ซึ่งเป็นแก้วตาดวงใจ ของ พ่อกะแม่

ปัญหารอบด้าน ไม่ว่า เศรษฐกิจ สังคม หรือสภาพแวดล้อมรอบข้าง รุมเร้า กดดัน มากกว่าเดิมเยอะมาก
ขอให้อดทน ให้เตรียมพร้อม อย่างถึงขีดสุด เมื่อคิดจะมีครอบครัว

ช่วงนี้ผมเจอเรื่องราวดังกล่าวเข้ามาในชีวิต 2 ครอบครัว
1) เด็กพี่น้องสองคน (ช.ม.1อายุ13ปี, ญ.อายุ3ขวบ) ถูกพิพากษา โดย แม่ตัดสินใจเลิกกับพ่อ ข้อหา พ่อมีคนอื่น
2) เด็กพี่น้องสองคนอีกครอบครัว (ช.ม.1อายุ13ปี,ช.ป.5อายุ 8ขวบ) แม่ขนเสื้อผ้าหนีออกมาจากบ้าน ในวันเด็ก 2556 ข้อหา พ่อไม่ค่อยมีเวลาให้ (พาไปเที่ยว) มั่วแต่กินเหล้ากับยุ่งหาเงิน

เด็กพวกนี้ ผมเห็นมาตั้งแต่ตัวแดงๆ เล่นกะมันเหมือนเป็นน้องคนหนึ่ง พอเจอแบบนี้ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
เด็กมีพฤติกรรมผิดไปจากเดิม เมื่อรู้ว่า จะตกอยู่ในสภาวะ "เลี้ยงเดี่ยว" เช่น เงียบขึ้น สนใจหมกหมุ่นแต่เกมส์อย่างจริงจัง ไม่ร่าเริงเหมือนแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด การเรียนตก ฯลฯ
สิ่งที่เหมือนกัน คือ พี่น้องแต่ละครอบครัว รักกันมากขึ้น ห่วงกันมากขึ้น ถึงแม้ว่าจะแสดงออกแบบเด็กๆ ก็เถอะ
แต่ผมสัมผัสได้เลยว่า เขารักกันมากขนาดไหน?
ผมเองก็ไม่กล้าตัดสินว่า ใครผิดหรือถูก แต่บอกตรงๆ โครตสงสารเด็กมากๆ