เล่าไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาคนอยากระบาย(เหตุเกิดหน้าลิฟท์)

คนส่วนใหญ่เวลาขึ้นลิฟท์ก็อยากให้ถึงจุดหมายไวๆ แต่สำหรับผม

ผมอยากให้มันช้าที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หรือไม่ก็เสียไปเลย

เหตุการณ์มันเป็นอย่างนี้ครับ............

ผมมาทำงานเช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา ขณะที่จะเข้าลิฟท์ก็ไปเห็นน้องคนหนึ่งกำลังชั่งน้ำหนักอยู่ที่เครื่องชั่งน้ำหนักหน้าลิฟท์

ขาว อวบ สเปกมากๆ เลยตัวสินใจ กดลิฟท์ เพื่อรอที่จะขึ้นไปด้วยกัน จะได้ประหยัดไฟ(แต่ที่จริงแล้วอยากขึ้นลิฟท์กับน้องเขามากกว่า)

ขณะกดลิฟท์รอก็แอบมองน้องเขาชั่งน้ำหนักไปด้วย เห็นเขาแขม่วพุงก่อนจะชั่ง เราก็แอบคิดไม่ได้ว่า เฮ้ย การแขม่วพุงมันจะหลอกตาชั่งได้

ด้วยเหรอ พอน้องเขาชั่งน้ำหนักเสร็จ ก็เข้าลิฟท์มา โชคดีที่มีแค่เรา2คน ผมเลยตัดสินใจ แซวน้องเขาไปว่า มันช่วยไหมครับการแขม่วพุงช่าง

น้ำหนักอะครับ  น้องเขายิ้มให้ แล้วก็บอกว่า ไม่ช่วยหรอกครับ แต่ทำให้รู้สึกดี

ไม่ได้คุยอะไรกันมาก ลิฟท์เจ้ากรรมที่ปกติช้าแสนช้า วันนี้กลับเร็วซะงั้น แต่อย่างน้อยเราก็ได้ทักทายน้องเขาไปละ.....

ก่อนออกจากลิฟท์ที่ชั้น5ก็แอบมองน้องเขานิดหนึ่ง ตามาสบตา หัวใจแทบหยุดเต้น นี่ถ้าผมเป็นโรคหัวใจ ผมคงหัวใจวายไปแล้ว

เพราะความรู้สึกตอนนี้มันเหมือน เหมือน นั่งรถยนต์ลงจากดอยหรือที่สูง มันจะวูบไปทั้งตัว ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

และผมก็เข้ามาที่คอกทำงานของผม จิตใจมันกระสับกระส่าย อยากรู้จักน้องเขาให้มากกว่านี้ จะทำยังไงดี

มีเพื่อนทำอยู่ชั้น6อยู่1คน แต่ไม่รู้ว่าจะรู้จักกันหรือป่าว เลยตัดสินใจถามไปในเฟสบุ๊ค

เพื่อนบอกว่าไม่รู้จักอะ เด็กใหม่หรือป่าว หรือว่ามาช่วยงาน เดี๋ยวไปสืบให้นะ ไอเราก็ดีใจไม่เป็นอันทำงาน

แล้วก็ได้ความว่า ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็น ไม่เห็นมีใครอยู่เลยนะ หรือว่าออกไปทำงานข้างนอกแล้ว

เราก็แอบอารมณ์เสียเล็กน้อย ว่าทำไมมาให้อยากแล้วจากไป แต่............

เรื่องไม่ได้จบแค่นี้ครับ เพื่อนผมยังไม่หยุดทำตัวเป็นกามเทพสาว พยายามช่วยเต็มที่

แล้วมันก็บอกให้ผมเขาไปดูรายชื่อเพื่อนมันดูสิว่ามีคนที่เราเจอหรือป่าว อาจจะเป็นเพื่อนของเพื่อนคนหนึ่งก็ได้นะ

ลองเข้าไปดูสิ ชื่อหมูตุ๋นอะ ดูสิว่า เป็นเพื่อนกับหมูตุ๋นหรือป่าว

เราก็เข้าไปดูเพื่อนของหมูตุ๋น แล้วก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง เพราะเขาไม่ได้เป็นเพื่อนกัน.....เสียใจ เศร้า

แต่บนความเศร้านั้นมันก็ทำให้ผมดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขาไปดูรูปที่หมูตุ๋นถ่ายไว้ เป็นรูปวิวทิวทัศน์ซะส่วนใหญ่

ในใจก็แอบชื่นชมการถ่ายรูป ทำไมถ่ายรูปสวยจัง มันเป็นที่กล้อง หรือว่าวิว หรือว่ามันมีฝีมือกันแน่

ดูไปเพลินๆ เปิดรูปไปเรื่อย ก็ไปเจอรูปเจ้าของรูปภาพสวยๆพวกนี้เข้า หลังจากที่ตอนแรก สาบานได้ว่าไม่ได้สนใจรูปโปรไฟล์

ของหมูตุ๋นเลย แต่....... พอเห็นรูปเท่านั้นแหละครับ อาการเสียวหน้าท้องกลับมาอีกครั้ง

เพราะคนที่ผมพยายามตามหา คนนั้นคือหมูตุ๋นนั่นเอง ^^ แอบดีใจ หัวใจเต้น ตุ๊บๆตั๊บ

ขั้นตอนต่อไปของผมคือ ขอแอดเพสบุ๊ค และก็ รอๆๆๆ ไม่ถึง5นาที น้องเขาก็รับแอดผมครับ

อาการดีใจกำเริบ หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้นกว่าเก่า ทีนี้ละ ผมจะทักทายน้องเขายังไงดี

ความคิดต่างๆถาโถมกันเข้ามาไม่หยุดหย่อน อาทิเช่น น้องเขาจะถือตัวไหม อยากคุยกับเราไหม

น้องเขามีแฟนหรือยัง น้องเขารำคาญที่จะต้องคุยกับเราไหม

หลังจากรวบรวมความกล้าได้ก็เลยส่งเมสเซสไปทักทาย ถามอะไรไปนิดหน่อย น้องเขาก็ตอบกลับมาดี

และก็กลับมาชื่นชมรูปที่น้องเขาเอาลงไว้ในเฟส และอดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูรูปน้องเขา(อาหารใจ ดูแล้วชื่นใจ)

แล้วผมก็บอกเพื่อนผมที่อยู่ชั้น6ว่า คนที่ผมเจอในลิฟท์ มันคือหมูตุ๋นเพื่อนแกนั่นละ

คำพูดที่เพื่อนผมพูดมาประโยคแรก ยังก้องอยู่ในหูผมอยู่จนทุกวันนี้เลย

มันบอกว่า "น้องเขาชอบผู้หญิงนะ เจ้าชู้ด้วย" ได้ยินแล้วเจ็บจี๊ดดดดด เฮ้ย gaydar เราไม่เคยทำงานพลาดนะ

ทั้งการแต่งตัว หน้าตา ทรงผม อัทธยาศัย เฮ้ย เป็นผู้ชายจริงๆเหรอ......ความคิดแรกของผมคือ ไม่จริง

อย่ามาโกหกกรูนะ แต่ก็นะ เราอาจเข้าข้างตัวเองเกินไปหรือป่าว เพราะน้องเขาเข้าสเปกเราหมด....

หัวใจเริ่มห่อเหี่ยว ไม่อยากทำงาน นม ขนมปังที่ซื้อมา แทบไม่อยากแตะ แต่ก็นะ ถ้ายังไม่ได้ยินจากปากน้องเขา

เราจะไม่หยุดหวัง แต่จะไปถามน้องเขาเลย ตั้งแต่วันแรกที่รับแอดเฟสบุ๊คกัน มันก็จะดูหื่นเกินไป ถ้าน้องเขาไม่เป็น เจอกันครั้งหน้ามันจะพาลเกลียดเราเอา ดีไม่ดี เอาเรื่องเราไปเม้าส์อีก เพราะฉนั้น รอก่อนดีกว่า แอ๊ปทักทายกันไปเรื่อยๆก่อนดีกว่า.......เนอะ

วันนี้เอาแค่นี้ก่อนละกัน ยาวละ เดี๋ยวจะมาเล่า วันต่อไปๆไปให้ฟังอีกละกัน

ปล.สาเหตุที่แทคห้องกล้องถ่ายรูปเพราะว่าน้องเขาชอบถ่ายรูป เผื่อว่าจะเข้ามาอ่าน