***ฤดูเหงา***

เริ่มเข้าสู่ฤดูเหงาที่หนาวเหน็บ
กล้ำลืนเก็บเจ็บล้นจนฟ้าสาง
สีงที่เห็นเหลือบแลแค่หมอกจาง
สีเทาทอทาบวาง เส้นทางเดิน

รออุ่นไอ ฉายนวลอวลกรุ่นกลิ่น
ที่ถวิลรินรื่นดูตื้นเขิน
สายน้ำตา จากใจยังไหลเพลิน
ต้องเผชิญปวดร้าวเมื่อหนาวมา

โอ้ลมเอยลมพัด สะบัดไหว
ช้ำทรวงในขื่นขมตรมหนักหนา
ละอองคลุม รุมเร้าเศร้าโศกา
ไร้แสงทองผ่องนภา อุราระทม

"สุนันยา"