ว่าด้วย เรื่องติงต๊องของ คนโรคจิต # ๓ . . . แฮ่ . . . . .

เรื่องมันเก๊าะเกิดขึ้น ที่ โรงพยาบาลโรคจิต (ที่เดิม) อีกนั่นแหละฮะ

ในขณะที่บุรุษพยาบาล รูปร่างกำยำราวกับหมีกรี๊ซลี่ สองนาย
กำลังล็อคแขนชายคนหนึ่ง ในชุดแต่งตัวที่แปลกประหลาด

คือ ใส่หมวกทหารเรือโบราณ
เสื้อนอกคอปิดสีดำ
ติดเหรียญตราเต็มไปหมด

ลากพาเดินมาที่เตียงว่างเตียงหนึ่ง ในห้องรวมที่ใกล้ที่สุด
จับกดตัวลงนอน แล้วขึงแขนขา มัดไว้กับลูกกรงเตียง เพื่อความปลอดภัย
เพราะตะแกกำลัง อาละวาดอย่างสุดเหวี่ยงทีเดียว

ถึงจะถูกมัดอยู่อย่างนั้น
แต่แกก็ยังฟาดแขนฟาดขา พร้อมกับตะโกนก้อง ซ้ำไปซ้ำมา

"ปล่อยกู . . .  ! ! ! . . . ปล่อยกู . . .  ! ! ! . . . กูคือ นะโปเลียน . . .  ! ! ! "


นายแพทย์เดินเข้ามาพอดี
จึงพยายามสงบอาการของ นะโปเลียน (โรคจิต)
ด้วยการถามอย่างสุภาพ

"ขออภัยครับ ท่านว่า ท่านคือ นะโปเลียนเหรอครับ"

"ใช่แล้ว . . . กูคือ นะโปเลียน" คนไข้ตอบอย่างภูมิฐาน



นายแพทย์อมยิ้ม แล้วถามต่อ
"ใครบอกท่านเหรอครับ ว่าท่านคือ นะโปเลียน"

"พระเจ้าบอกกู . . . ! ! ! "  

คนไข้ตะโกนใส่หน้าหมอสุดเสียง


แล้วทันใด
ทุกคนแม้แต่คุณหมอ บุรุษพยาบาล และ นะโปเลียนเอง ก็ต้องสะดุ้ง

เมื่อเตียงข้าง ๆ ที่กำลังหลับอยู่ดี ๆ อย่างไม่สนใจโลก
แม้แต่ ที่มีเสียง นะโปเลียนอาละวาด อยู่ก็ตาม

จู่ ๆ ก็เหวี่ยงผ้าห่ม ผุดลุกขึ้นนั่ง
หันหน้ากลับมาทางเตียง นะโปเลียน
แล้วตวาดสุดเสียง

"กูไม่ได้บอก . . . ! ! ! "



แฮ่ . . . . .