เคยนั่งถามตัวเอง
อายุ 24 จบมาใหม่ๆ : อดีตเคยคิดแค่ว่า ทำงานราชการไปเรื่อยๆ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น ผ่อนรถป้ายแดง พออยู่พอกิน ตายไปก็เอาไปไม่ได้ รายได้ 100% ใช้จ่าย 100% กิน เที่ยว โสด สนุก เงินเก็บไม่ต้อง
ทำอยู่ 1 ปี พออายุ 25 ปี : มีแฟน ชีวิตเปลี่ยน .... สปอร์ต ใจดี บ้านนอก .... พาเมียเที่ยว ซื้อรถคันที่สอง ให้แม่ใช้ พาพ่อแม่เที่ยว รายได้ 100% จ่าย 100% เท่าเดิม
ทำอยู่ 1 ปี เมียให้ไปขอ : ชีวิตผกผัน เงินเก็บไม่มี สินสอดจะเอาที่ไหน ค่ารถก็ต้องผ่อน เอาใหม่ เขาบอกว่า ให้คิดออมไว้ก่อน ที่เหลือค่อยใช้หลังจากออม ออม 50% จ่าย 50%
ทำอยู่ 1 ปี : มีเงินเก็บ แต่งงาน เงินหมด ไม่มีเงินเก็บ... หนี้สินยังพะรุงพะรัง ค่าผ่อนรถ ค่าใช้จ่าย ค่าเที่ยว ค่ากิน ค่าพาเมียไปฮันนีมูน ค่าเสริมหล่อ แต่งสวยของเมีย ดีนะยังไม่มีลูก ไม่งั้นมีค่านมค่านู่นนี่อีกมากมาย ...ช๊อต อะดิ.... เริ่มต้นใหม่ ออม 50% ใช้ 50% เอาใหม่ๆ ยังทฤษฎีเดิม
ทำอยู่ 2 ปี : พอมีเงินเก็บบ้าง เริ่มรู้ว่า ทำยังงี้ ทั้งชาติก็ไม่รวย ค่าใช้จ่ายมันเยอะ ต้องหาเงินเพิ่ม ต้องลงทุน อาศัยแต่เงินจากเงินเดือนภาครัฐ ที่ไหนจะพอ ก็เลยเปิดคลินิกเอาเงินเก็บมาลงทุน ไม่หวังอะไรมาก ทำให้มันมีรายได้พอกินพอใช้ ในสิ่งที่อยากทำ ไม่ขัดสน ให้มันมีเงินเก็บบ้าง สักพักรายได้หลักมาจากคลินิก รายได้รองเป็นจากเงินเดือน เริ่มเหนื่อยหน่ายชีวิตราชการ ใช้งานเราจนหัวหมุน เงินเดือนก็ไม่จ่าย ค้างอยู่เกือบ 4 แสน (ปีนึง) ดอกเบี้ยของเงินที่ค้างก็ไม่มีให้ ลาออกซะเลย ทำคลินิก + เอกชน จากนั้นเริ่มรู้สึกว่า รายรับเยอะ รายจ่ายน้อย ใช้ยังไงก็ไม่หมด 50% เนี่ย ผันกลับเอาไปฝากซะหมด กลายเป็นฝาก 70% ใช้ 30% คิดไปคิดมา ดอกเบี้ยเงินฝากประจำ ไมมันถูกงี้เนี่ย ร้อยละ 2 ทีเงินกู้ ได้ปีละ 20% อัยยะ มันไม่ยุติธรรมนี่นา เราต้องไขว่คว้าหาผลประโยชน์จากเงินเรามากกว่านี้ มากกว่าที่ฝากประจำ
กระจายเงินออม และรายได้ใหม่ เป็น สลากออมสิน 20% ฝากประจำ 10% เงินฉุกเฉินบัญชีออมทรัพย์ 10% ซื้อประกันชีวิต 5% ประกันสุขภาพ 1% RMF LTF 15% แล้วตั้งเป้า ใช้จ่ายแค่ 15% พอ (รถก็ผ่อนหมดแล้ว) ที่เหลือลงทุน ปัญหาคือจะลงทุนอะไร เลยไปทำ ขนมขาย ขายยา ขายผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์
เงินเก่าก็งอกเงย เงินลงทุนก็งอกเงย เงินเก็บก็งอกเงย ว่าจะลงหุ้น ไม่เคยเล่น จะเล่นดู ... หรือจะเบี่ยงไป เล่น อสังหาริมทรัพย์ดี
ทำงานหนักขึ้น เวลาก็น้อย คุยกะเมียน้อยลง กลับบ้านน้อยลง ดูแลพ่อแม่น้อยลง มีเงินแต่ไม่ได้ใช้ เหมือนอยู่ตัวคนเดียว มองดูตัวเองในอนาคต ทำงานแบบนี้ไปเรื่อยๆ ตายไปก็เอาไปไม่ได้
ทุกวันนี้มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
เร่งเก็บเงิน ทำงานงกๆๆ จนไม่ได้ดูแลคนที่เรารักเท่าที่ควร เอาเวลาไปทำงาน ทำเงิน ดูแลคนอื่น คิดหาหนทางลัดที่จะทำให้รายได้มันเพิ่ม โดยที่ไม่ต้องลงแรงมาก ถอนตัวไม่ขึ้น
แต่.......รวยแล้วไปไหน?
กลับมาที่เดิม.........
ใครเป็นบ้างครับ?
ถ้าจะคิดแบบ ดูแลคนที่เรารักไปด้วยคู่กัน ไม่ต้องเก็บเงินมากมาย เอาเงินเก็บที่มีไปซื้อความสุขแจกจ่ายคนที่เราอยากให้เขามีความสุข จะดีไหม
นั่นสินะ...
สัจธรรม และวงจรชีวิตที่ค้นพบ
รวยแล้วไปไหน?
อายุ 24 จบมาใหม่ๆ : อดีตเคยคิดแค่ว่า ทำงานราชการไปเรื่อยๆ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น ผ่อนรถป้ายแดง พออยู่พอกิน ตายไปก็เอาไปไม่ได้ รายได้ 100% ใช้จ่าย 100% กิน เที่ยว โสด สนุก เงินเก็บไม่ต้อง
ทำอยู่ 1 ปี พออายุ 25 ปี : มีแฟน ชีวิตเปลี่ยน .... สปอร์ต ใจดี บ้านนอก .... พาเมียเที่ยว ซื้อรถคันที่สอง ให้แม่ใช้ พาพ่อแม่เที่ยว รายได้ 100% จ่าย 100% เท่าเดิม
ทำอยู่ 1 ปี เมียให้ไปขอ : ชีวิตผกผัน เงินเก็บไม่มี สินสอดจะเอาที่ไหน ค่ารถก็ต้องผ่อน เอาใหม่ เขาบอกว่า ให้คิดออมไว้ก่อน ที่เหลือค่อยใช้หลังจากออม ออม 50% จ่าย 50%
ทำอยู่ 1 ปี : มีเงินเก็บ แต่งงาน เงินหมด ไม่มีเงินเก็บ... หนี้สินยังพะรุงพะรัง ค่าผ่อนรถ ค่าใช้จ่าย ค่าเที่ยว ค่ากิน ค่าพาเมียไปฮันนีมูน ค่าเสริมหล่อ แต่งสวยของเมีย ดีนะยังไม่มีลูก ไม่งั้นมีค่านมค่านู่นนี่อีกมากมาย ...ช๊อต อะดิ.... เริ่มต้นใหม่ ออม 50% ใช้ 50% เอาใหม่ๆ ยังทฤษฎีเดิม
ทำอยู่ 2 ปี : พอมีเงินเก็บบ้าง เริ่มรู้ว่า ทำยังงี้ ทั้งชาติก็ไม่รวย ค่าใช้จ่ายมันเยอะ ต้องหาเงินเพิ่ม ต้องลงทุน อาศัยแต่เงินจากเงินเดือนภาครัฐ ที่ไหนจะพอ ก็เลยเปิดคลินิกเอาเงินเก็บมาลงทุน ไม่หวังอะไรมาก ทำให้มันมีรายได้พอกินพอใช้ ในสิ่งที่อยากทำ ไม่ขัดสน ให้มันมีเงินเก็บบ้าง สักพักรายได้หลักมาจากคลินิก รายได้รองเป็นจากเงินเดือน เริ่มเหนื่อยหน่ายชีวิตราชการ ใช้งานเราจนหัวหมุน เงินเดือนก็ไม่จ่าย ค้างอยู่เกือบ 4 แสน (ปีนึง) ดอกเบี้ยของเงินที่ค้างก็ไม่มีให้ ลาออกซะเลย ทำคลินิก + เอกชน จากนั้นเริ่มรู้สึกว่า รายรับเยอะ รายจ่ายน้อย ใช้ยังไงก็ไม่หมด 50% เนี่ย ผันกลับเอาไปฝากซะหมด กลายเป็นฝาก 70% ใช้ 30% คิดไปคิดมา ดอกเบี้ยเงินฝากประจำ ไมมันถูกงี้เนี่ย ร้อยละ 2 ทีเงินกู้ ได้ปีละ 20% อัยยะ มันไม่ยุติธรรมนี่นา เราต้องไขว่คว้าหาผลประโยชน์จากเงินเรามากกว่านี้ มากกว่าที่ฝากประจำ
กระจายเงินออม และรายได้ใหม่ เป็น สลากออมสิน 20% ฝากประจำ 10% เงินฉุกเฉินบัญชีออมทรัพย์ 10% ซื้อประกันชีวิต 5% ประกันสุขภาพ 1% RMF LTF 15% แล้วตั้งเป้า ใช้จ่ายแค่ 15% พอ (รถก็ผ่อนหมดแล้ว) ที่เหลือลงทุน ปัญหาคือจะลงทุนอะไร เลยไปทำ ขนมขาย ขายยา ขายผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์
เงินเก่าก็งอกเงย เงินลงทุนก็งอกเงย เงินเก็บก็งอกเงย ว่าจะลงหุ้น ไม่เคยเล่น จะเล่นดู ... หรือจะเบี่ยงไป เล่น อสังหาริมทรัพย์ดี
ทำงานหนักขึ้น เวลาก็น้อย คุยกะเมียน้อยลง กลับบ้านน้อยลง ดูแลพ่อแม่น้อยลง มีเงินแต่ไม่ได้ใช้ เหมือนอยู่ตัวคนเดียว มองดูตัวเองในอนาคต ทำงานแบบนี้ไปเรื่อยๆ ตายไปก็เอาไปไม่ได้
ทุกวันนี้มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
เร่งเก็บเงิน ทำงานงกๆๆ จนไม่ได้ดูแลคนที่เรารักเท่าที่ควร เอาเวลาไปทำงาน ทำเงิน ดูแลคนอื่น คิดหาหนทางลัดที่จะทำให้รายได้มันเพิ่ม โดยที่ไม่ต้องลงแรงมาก ถอนตัวไม่ขึ้น
แต่.......รวยแล้วไปไหน?
กลับมาที่เดิม.........
ใครเป็นบ้างครับ?
ถ้าจะคิดแบบ ดูแลคนที่เรารักไปด้วยคู่กัน ไม่ต้องเก็บเงินมากมาย เอาเงินเก็บที่มีไปซื้อความสุขแจกจ่ายคนที่เราอยากให้เขามีความสุข จะดีไหม
นั่นสินะ...
สัจธรรม และวงจรชีวิตที่ค้นพบ