ืคืนวันที่ 31 ก็ไปกินเลี้ยงที่บ้านลุงที่รังสิต (จริงๆไม่ได้อยากไปเลย แต่โดนบังคับให้ไป) ญาติเยอะมาก (คือ กินไม่อิ่ม) หลังเค้าดาวน์เสร็จก็นั่งรถกลับบ้านที่ รามอินทรา มาถึงบ้านก็ ตี 1 กว่าละ เอากระเป๋าไปเก็บและขี่รถออกมากินข้าวกับพี่สาวที่กลางซอย

พี่สาวเราสั่งข้าวคะน้าเนื้อน้ำมันหอย ลูกน้องเจ้าของเป็นคนทำ ลูกน้องนี้เป็น ต่างด้าวนะ แต่พูดไทยชัด
และเราก็สั่งผัดซีอิ๋วและเราขี้ไปที่เส้นผัดไท ซึ่งตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าจะเรียกเส้นอะไรดีให้เข้าใจตรงกันกับต่างด้าวเพราะมันกึ่งเส้นเล็ก และในตอนนั้นไม่มีเส้นเล็ก เลยใช้ชี้เอา เขาก็ยักหน้า เราบอกว่าผัดซีอิ๋วไก่นะ ไม่เอาผัก เขาก็ยักหน้าอีก

นั่งไปสักผัก เราก็ไปเปิดน้ำส้มสแปชมากิน และข้าวพี่สาวเราก็มา
ทีนี้เหลือของเราเจ้าของร้านมาพอดี (แอบดีใจ ว่าจะได้กินฝีมือเจ้าของร้าน)

ต่างด้าวเขาตะโกนถามเราว่าผัดซีอิ๋วไก่ เส้นหมี่ใช่ไหม
เราบอกว่าไม่ได้สั่งเส้นหมี่ เอาเส้นนี้และเราก็เดินไปชี้ที่เส้นผัดไท ตอนนั้น เจ้าของร้านมาละ เราเลยชี้ให้เจ้าของร้านดู

ต่างด้าวไปชี้ที่เส้นหมี่และบอกเราว่า อันนี้เรียกเส้นหมี่ (เราก็งงมาก จะบอกเราทำไม) เราเลยบอกไปว่ารู้แล้วว่าเส้นหมี่แต่ไม่ได้สั่งเส้นหมี่ แต่เอาเส้นผัดไท พอเราหันหลัง เท่านั้นแหละ!! นางใส่ร้ายทันที

นางไปบอกเจ้าของร้านว่า ดีนะที่ยังไม่ได้ทำ มะกี้เขาสั่งเส้นหมี่ (ออกแนวโทดเราเลย ) แต่บังเอิญเราได้ยิน เราเลยบอกว่า ไม่ได้พูดคำว่าเส้นหมี่เลย ไม่ได้สั่งเส้นหมี่ด้วยสั่งเส้นผัดไท

พอเรากลับมานั่งที่โต๊ะ ผักมาเต็มจาน เรายังไม่ได้พูดอะไรเลย นางบอกว่า ลืมบอก ว่าไม่เอาผัก เราก็ไม่ได้ว่าอะไร
ไก่ก็แอบมีกลิ่น เส้นก็เค็มมาก แบบว่ากินไม่ได้เลย ให้พี่สาวชิม พี่สาวบอกว่าเค็มมาก อย่าไปกินเลย เราก็ไม่กิน และพี่สาวเราก็สั่งราดหน้าใส่ห่อกลับบ้าน พอถึงตอนเราคิดเงิน พี่สาวเราก็ให้แบงค์ร้อยเรามาจ่ายให้และมันไปรอที่รถ

เราถือแบงค์ร้อยไป 2 ใบ เราบอกนางว่า จ่ายแยกนะ อันนี้ ข้าวกับราดหน้า (ของพี่สาวเรา) นางเงียบ และมองหน้าเรา เราเลยย้ำอีกทีว่า อันนี้ข้าวกับราดหน้า นางมองไปที่โต๊ะ และบอกเราว่า ข้าว ราดหน้า น้ำส้ม เราเริ่มหงุดหงิดและบอกไปว่า ไม่ใช่(เสียงเริ่มดุ) อันนี้ข้าวกับราดหน้าคิดรวมกัน นางดึงแบงค์ร้อยไป และทอนมา 40 อันนี้จบละ (เริ่มหงุดหงิดมาก)

ทีนี้เรายื่นแบงค์ร้อยให้ อีกใบ และบอกว่า อันนี้ผัดซีอิ๋วกับน้ำส้ม นางก็ดึงแบงค์ร้อยไป และทอนมา 55 บาท พร้อมกับพูดอะไรไม่รู้อยู่ในลำคอ ยิ่งทำให้หงุดหงิด

เราถามว่า มะกี้พูดว่าอะไรนะ นางตอบมาว่า ผัดซีอิ๋ว กะ ข้าว.. โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยย ประสาสเสียมาก มากแบบถึงขีดสุดเลยนะ อารมณ์หิวข้าวก็หิว  เราเลยวีนไป เจ้าของร้านก็ออกตัวแทนว่า เขาคนละภาษากับเรา จะเอาอะไรนักหนา

คิดในใจ : และทำไมไม่จ้างคนไทยละ หรือว่าต่างด้าวราคาถูก ทำงานทน สามารถทำงานได้ 2 แรง แต่จ่ายแค่แรงเดียว ทำไมไม่จ้างคนไทยไปละ ให้ราคามาตรฐาน ไม่เอาเปรียบลูกจ้าง มี 2 กะ กะจ้าง 2 คน มีหรือ คนไทยจะไม่ทำ คนไทยตกงานกันเยอะแยะ เห็นแก่ตัว

เราจะไม่อะไรเลย ถ้าตอนนั้นเราไปบอกว่าเราเอาเส้นผัดไท และนางไม่พูดลับหลัง ออกแนวโทดเราว่า เราสั่งผิด ตัวเองไม่ผิด แบบลอยหน้าลอยตา เราก็จะไม่หงุดหงิด เพราะเป็นวันแรกของปี ก็อยากเจอสิ่งดีดี ต่างด้าวคนนี้ ทำเราหงุดหงิดมาก เรากะจะโวยตอนนางบอกว่า ลืมบอกว่าไม่เอาผัก สีหน้านางแบบว่า สะใจมาก จนพี่สาวเราหันมามองหน้าเราด้วยอารมณ์แบบว่ารู้กัน

เซง ปวดจิตตั้งแต่ต้นปีเลย
เรื่องที่จะระบายมีแค่นี้แหละค่ะ ขอบ่นหน่อยนะค่ะ ไม่รู้จะไปบ่นให้ใครฟัง
ร้านข้าวทั้งซอยก็มีแค่ร้านนี้ร้านเดียว ปกติร้านนี้เราเลิกกินไปนานแล้ว เพราะเราเคยสั่งผัดผักใส่ดอกคะน้า และเจอหนอน ครั้งนั้นคิดว่าปลอดสารพิษ
ครั้งที่ 2 สั่งแบบเดิมเลยผัดผัก ทีนี้เจอหนอน 3 ตัว ในผักที่กำัลังเน่าในจานข้าว เลยเลิกกินไป เกือบ 3 เดือน ถ้าไม่หิวจริง ไม่เข้าเด็ดขาด และที่ร้านนี้มันอยู่ได้เพราะว่า ในซอยมีร้านเดียว ให้เยอะ ลูกค้าร้านนี้ส่วนใหญ่เป็นพวกคนงาน รับเหมาอะไรแบบเนี้ย เพราะที่นี้ตึกห้องเช้าเยอะ พวกที่เน้นปริมาณไม่เน้นคุณภาพก็เยอะ

เห้อ เซง ถ้ามีตังนะจะเปิดขายเองเลย