ช่วงปีใหม่นี้ ผมก็มามหาลัย เพื่อนๆผมก็ถามว่า เชาว์ๆไปไหนช่วงปีใหม่มาบ้างละ เราได้ไป...... ผมอยากจะร้องไห้ พูดไม่ออก บอกไม่ถูกเลยนะครับ ปีใหม่ของผมมันเหมือนกับภาระที่ยิ่งใหญ่มากๆเลยนะครับ ลองมาดูชีวิตในช่วงปีใหม่ของผมนะครับ
28/12/55
วันนี้ผมได้เรียนวันสุดท้าย ที่จริงไม่มีเรียนแล้วละ ครูเค้าไม่สอน แต่อยากมามหาลัย ผมก็ซึมๆนะครับ วันนี้เพราะโดนคนที่อยู่ด้วยกันว่าผม ผมก็ทำใจไม่ค่อยได้หรอก มาถึงมหาลัยก็โทรศัพท์ร้องไห้กับพี่ในพันทิปคนนึ่ง พี่เค้าใจดีมากๆเลย เค้าเข้าใจผมเป็นเด็กในกลุ่มออทิสติก ยอมอธิบายให้ผมฟัง ทำให้ผมใจเย็นได้ โดยปกติเด็กแบบผม ถ้าร้องไห้แล้วก็ร้องแบบเอาเป็นเอาตายเลย คือแก้ปัญหาอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ก็แบบว่าวันนั้นก็ซึมไปทั้งวันเลย มันรูสึกเครียดๆ เรื่องที่ทะเลาะกันคือ คนที่อยู่ด้วยเค้าอยากให้ผมไปดูแลคุณย่าที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์(เขียนถูกหรือเปล่า) แล้วผมก็แบบว่างอแงไม่อยากไป ผมรู้ตัวดีว่า ผมดูแลคุณย่าไม่ดีหรอก ผมยังดูแลตัวเองก็ลำบากแทบแย่แล้ว ถ้าจะดูแลคนอื่นที่อายุสูงกว่าผม ผมคงทำไม่ได้ละครับ ผมก็ต้องไปดูแล(โดนบังคับ) ผมก็คิดนะผมอาจจะเป็นคนไม่ดีก็ได้ ไม่ยอมดูแลคนอื่นนะ
29/12/55
วันนี้ผมต้องไปดูแลคุณย่าที่ต่างจังหวัด ผมก็ต้องไป(ก็แค่สมุทรปราการนี่เอง) ผมก็ไปดูแล ครอบครัวยาติพี่น้อง ก็ต้อนรับผมอย่างดีนะครับ แต่ผมรู้สึกไม่ดีเลยนะครับ ผมก็ช่วยได้นิดหน่อยเอง อย่างเช่น เอาคุณย่าพาเข้าห้องน้ำเพื่อรอให้น้องสาวผมอาบน้ำให้ (ผมอาบน้ำให้ไม่ได้) และก็มีช่วยเหลือนิดหน่อย นอนค้างคืนที่นั้น ผมอยากจะบอกว่ามันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก ไม่รู้จะทำอะไรที่สนุกดีนะครับ โดยปกติแล้ว กิจกรรมของเด็กแบบผม ก็เท่ากับเด็กประถมนั่นแหละ วิ่งเล่นบ้าง เล่นเกม เล่นกับเด็กประถม (วุติภาวะไม่สมวัย จะทำไงก็ไม่สมวัย ถ้าไม่ได้ทำแล้วจะขาดใจอะไรประมาณนี้) น้องสาวผมมันก็ชอบว่าผมว่า หัดทำตัวเป็นผู้ใหญ่บ้างสิ โตป่านนี้แล้วยังเป็นเด็กอยู่อีก แล้วเวลาที่ผมทำตัวเหมือนเด็ก เช่นยิงปืนเล่น น้องสาวผมก็จะชอบพูดว่า ปัญญาอ่อน คือน้องเค้าไม่ชอบ ผมก็รูแต่มันคุมตัวเองไม่ได้จริงๆนี่นา จะให้ผมทำไงเล่า วันนี้ก็แบบว่า ง่ายๆงานไม่เยอะ กลางคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ คงคิดถึงที่ตัวเองเคยอยู่มั่ง
30/12/55
ผมก็ตื่นมานะครับ ตอนนอนฝันถึงเด็กๆที่ติวเตอร์ที่ผมสอน แบบว่าคิดถึงละครับ จากนั้นวันนี้ผมก็ไปช่วยคุณย่าต่างๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอก เหมือนกับนอนค้างเฉยๆ มีเล่นกับลูกญาติบ้าง เวลาผมเล่นนี้ ไม่ได้เล่นเหมือนพี่น้องนะครับ เล่นเหมือนเพื่อนเลย ก็ประมาณนี้ น้องสาวผมก็แบบว่า ว่าอีกเช่นเคย จนคิดว่าทำไมนะน้องสาวจึงยอมรับสิ่งที่พี่อยากผมเป็ฯไม่ได้ ผมไม่ได้ตั้งใจซะหน่อยนะ ก่อนที่จะมา ผมก็ได้คุยกับพี่ในพันทิปคนนึ่ง เค้าบอกว่า สิ่งที่น้องเชาว์ทำเป็นสิ่งที่ดี มันเป็นหน้าที่ที่หลานอย่างผมต้องทำ ผมก็เถียงไปว่า ผมละเป็นเด็กพิเศษนะครับจะไปช่วยอะไรได้ พี่เค้าก็บอกว่า ถึงแม้จะช่วยอะไรไม่ได้เลย น้องเชาว์เป็นคนที่มีจิตใจดี แต่น้องเชาว์ยังขาดความมั่นใจนะ พี่คิดว่า น้องเชาว์ก็ทำเต็มที่ของน้องเชาว์ทำได้นั่นแหละ ผมก็ยังเถียงต่อว่า ผมจะทำได้ไงละครับ ถ้าโดนว่าขึ้นมาผมก็เสียใจแย่ที่ไม่สามารถดูแลคุณย่าได้ดี พี่เค้าพยายามปลอบผมว่า ถ้าโดนว่าก็โทรมาระบายกับพี่ก็ได้นะครับ พี่จะดูแลอารมณ์น้องให้ ก็ประมาณนี้ ผมเป็นเด็กอ่อนไหวง่ายมากๆ โดนว่านิดหน่อยก็ร้องไห้แล้ว ผมก็ไม่รู้จะทำไงกับตัวผมดีเหมือนกัน ผมคงแก้ปัญหาทางอารมณ์ตัวเองไม่ได้จริงๆ
31/12/55
วันนี้เป็นวันสิ้นปี เพื่อนโพสในเฟสว่า ไปเที่ยวที่นี่ ที่นั้นสนุกมากเลย แต่ผมต้องนั่งเหงาๆ เศร้าๆ นะ แต่มันเป็ฯหน้าที่นี่นา ผมก็แบบว่าก็พยายามทำให้ตัวเองดีขึ้น เล่นกับลูกญาติๆให้มากขึ้นเพื่อที่จะลืม ความเหงา เศร้าไป แต่ก็ลืมไม่ลงนะครับ ผมคิดว่ามันอาจจะลำบากสำหรับผมที่จะลืมเรื่องพวกนี้ก็ตาม ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ผมเอาแต่คิดถึงเด็กๆที่ติวเตอร์มากๆ คิดอยู่ตลอดเวลาเลยนะครับ เหมือนกับว่า ผมเอาแต่ย้ำคิดอยู่กับสิ่งนี้ แต่ผมก็ดูแลคุณย่า ไม่มากหรอกนะครับ
01/01/56
วันสุดท้ายที่ผมจะอยู่กับคุณย่าที่นี้ ผมก็แบบว่า ครอบครัวผมก็ชวนไปกินข้าวนอนบ้าน อะไรประมาณนี้ เอาคุณย่าไปด้วย ผมก็จะช่วยประคองไปให้ แต่บางครั้งคนในครอบครัวเค้าไม่ไว้ใจผม กลัวเกิดอันตรายกับคุณย่า ผมก็อาจจะรู้สึกเสียใจนะ แต่ก็นะ ผมเอาแต่โทษตัวเอง ผมทำได้ไม่ดีอะไรประมาณนี้ ผมอาจจะทำได้ดีที่สุดแค่นี้จริงก็ได้
ผมคิดว่าการที่ไม่ได้เที่ยวนะ ไม่ได้พักผ่อน เรียนก็หนักแถมมีสอนพิเศษเสาร์-อาทิตย์อีก สำหรับเด็กพิเศษอย่างผมคงเป็นอะไรที่หนักมากๆ เพราะการประมวล การใช้ความพยายามต่างๆ มันเหนื่อยกว่าคนอื่น10เท่านะครับ ผมก็เหมือนคนอื่นอยากพักบ้าง แต่หน้าที่ยังไงผมก็ต้องทำนะ ผมอาจจะรู้สึกไม่ชอบดูแลผู้สูงอายุ ถ้าเลือกระหว่างผู้สูงอายุที่มีปัญหากับเด็กที่มีปัญหาแล้วผมเลือกเด็กที่มีปัญหาดีกว่านะ แต่เป็นอย่างนี้ ผมก็ต้องทำนะครับ ผมก็คิดว่าเป็นหน้าที่และกัน
แค่อยากพักปีใหม่บ้าง แต่หน้าที่มันสำคัญกว่าการพัก ถึงแม้จะเป็นเด็กพิเศษก็ตาม
28/12/55
วันนี้ผมได้เรียนวันสุดท้าย ที่จริงไม่มีเรียนแล้วละ ครูเค้าไม่สอน แต่อยากมามหาลัย ผมก็ซึมๆนะครับ วันนี้เพราะโดนคนที่อยู่ด้วยกันว่าผม ผมก็ทำใจไม่ค่อยได้หรอก มาถึงมหาลัยก็โทรศัพท์ร้องไห้กับพี่ในพันทิปคนนึ่ง พี่เค้าใจดีมากๆเลย เค้าเข้าใจผมเป็นเด็กในกลุ่มออทิสติก ยอมอธิบายให้ผมฟัง ทำให้ผมใจเย็นได้ โดยปกติเด็กแบบผม ถ้าร้องไห้แล้วก็ร้องแบบเอาเป็นเอาตายเลย คือแก้ปัญหาอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ก็แบบว่าวันนั้นก็ซึมไปทั้งวันเลย มันรูสึกเครียดๆ เรื่องที่ทะเลาะกันคือ คนที่อยู่ด้วยเค้าอยากให้ผมไปดูแลคุณย่าที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์(เขียนถูกหรือเปล่า) แล้วผมก็แบบว่างอแงไม่อยากไป ผมรู้ตัวดีว่า ผมดูแลคุณย่าไม่ดีหรอก ผมยังดูแลตัวเองก็ลำบากแทบแย่แล้ว ถ้าจะดูแลคนอื่นที่อายุสูงกว่าผม ผมคงทำไม่ได้ละครับ ผมก็ต้องไปดูแล(โดนบังคับ) ผมก็คิดนะผมอาจจะเป็นคนไม่ดีก็ได้ ไม่ยอมดูแลคนอื่นนะ
29/12/55
วันนี้ผมต้องไปดูแลคุณย่าที่ต่างจังหวัด ผมก็ต้องไป(ก็แค่สมุทรปราการนี่เอง) ผมก็ไปดูแล ครอบครัวยาติพี่น้อง ก็ต้อนรับผมอย่างดีนะครับ แต่ผมรู้สึกไม่ดีเลยนะครับ ผมก็ช่วยได้นิดหน่อยเอง อย่างเช่น เอาคุณย่าพาเข้าห้องน้ำเพื่อรอให้น้องสาวผมอาบน้ำให้ (ผมอาบน้ำให้ไม่ได้) และก็มีช่วยเหลือนิดหน่อย นอนค้างคืนที่นั้น ผมอยากจะบอกว่ามันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก ไม่รู้จะทำอะไรที่สนุกดีนะครับ โดยปกติแล้ว กิจกรรมของเด็กแบบผม ก็เท่ากับเด็กประถมนั่นแหละ วิ่งเล่นบ้าง เล่นเกม เล่นกับเด็กประถม (วุติภาวะไม่สมวัย จะทำไงก็ไม่สมวัย ถ้าไม่ได้ทำแล้วจะขาดใจอะไรประมาณนี้) น้องสาวผมมันก็ชอบว่าผมว่า หัดทำตัวเป็นผู้ใหญ่บ้างสิ โตป่านนี้แล้วยังเป็นเด็กอยู่อีก แล้วเวลาที่ผมทำตัวเหมือนเด็ก เช่นยิงปืนเล่น น้องสาวผมก็จะชอบพูดว่า ปัญญาอ่อน คือน้องเค้าไม่ชอบ ผมก็รูแต่มันคุมตัวเองไม่ได้จริงๆนี่นา จะให้ผมทำไงเล่า วันนี้ก็แบบว่า ง่ายๆงานไม่เยอะ กลางคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ คงคิดถึงที่ตัวเองเคยอยู่มั่ง
30/12/55
ผมก็ตื่นมานะครับ ตอนนอนฝันถึงเด็กๆที่ติวเตอร์ที่ผมสอน แบบว่าคิดถึงละครับ จากนั้นวันนี้ผมก็ไปช่วยคุณย่าต่างๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอก เหมือนกับนอนค้างเฉยๆ มีเล่นกับลูกญาติบ้าง เวลาผมเล่นนี้ ไม่ได้เล่นเหมือนพี่น้องนะครับ เล่นเหมือนเพื่อนเลย ก็ประมาณนี้ น้องสาวผมก็แบบว่า ว่าอีกเช่นเคย จนคิดว่าทำไมนะน้องสาวจึงยอมรับสิ่งที่พี่อยากผมเป็ฯไม่ได้ ผมไม่ได้ตั้งใจซะหน่อยนะ ก่อนที่จะมา ผมก็ได้คุยกับพี่ในพันทิปคนนึ่ง เค้าบอกว่า สิ่งที่น้องเชาว์ทำเป็นสิ่งที่ดี มันเป็นหน้าที่ที่หลานอย่างผมต้องทำ ผมก็เถียงไปว่า ผมละเป็นเด็กพิเศษนะครับจะไปช่วยอะไรได้ พี่เค้าก็บอกว่า ถึงแม้จะช่วยอะไรไม่ได้เลย น้องเชาว์เป็นคนที่มีจิตใจดี แต่น้องเชาว์ยังขาดความมั่นใจนะ พี่คิดว่า น้องเชาว์ก็ทำเต็มที่ของน้องเชาว์ทำได้นั่นแหละ ผมก็ยังเถียงต่อว่า ผมจะทำได้ไงละครับ ถ้าโดนว่าขึ้นมาผมก็เสียใจแย่ที่ไม่สามารถดูแลคุณย่าได้ดี พี่เค้าพยายามปลอบผมว่า ถ้าโดนว่าก็โทรมาระบายกับพี่ก็ได้นะครับ พี่จะดูแลอารมณ์น้องให้ ก็ประมาณนี้ ผมเป็นเด็กอ่อนไหวง่ายมากๆ โดนว่านิดหน่อยก็ร้องไห้แล้ว ผมก็ไม่รู้จะทำไงกับตัวผมดีเหมือนกัน ผมคงแก้ปัญหาทางอารมณ์ตัวเองไม่ได้จริงๆ
31/12/55
วันนี้เป็นวันสิ้นปี เพื่อนโพสในเฟสว่า ไปเที่ยวที่นี่ ที่นั้นสนุกมากเลย แต่ผมต้องนั่งเหงาๆ เศร้าๆ นะ แต่มันเป็ฯหน้าที่นี่นา ผมก็แบบว่าก็พยายามทำให้ตัวเองดีขึ้น เล่นกับลูกญาติๆให้มากขึ้นเพื่อที่จะลืม ความเหงา เศร้าไป แต่ก็ลืมไม่ลงนะครับ ผมคิดว่ามันอาจจะลำบากสำหรับผมที่จะลืมเรื่องพวกนี้ก็ตาม ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ผมเอาแต่คิดถึงเด็กๆที่ติวเตอร์มากๆ คิดอยู่ตลอดเวลาเลยนะครับ เหมือนกับว่า ผมเอาแต่ย้ำคิดอยู่กับสิ่งนี้ แต่ผมก็ดูแลคุณย่า ไม่มากหรอกนะครับ
01/01/56
วันสุดท้ายที่ผมจะอยู่กับคุณย่าที่นี้ ผมก็แบบว่า ครอบครัวผมก็ชวนไปกินข้าวนอนบ้าน อะไรประมาณนี้ เอาคุณย่าไปด้วย ผมก็จะช่วยประคองไปให้ แต่บางครั้งคนในครอบครัวเค้าไม่ไว้ใจผม กลัวเกิดอันตรายกับคุณย่า ผมก็อาจจะรู้สึกเสียใจนะ แต่ก็นะ ผมเอาแต่โทษตัวเอง ผมทำได้ไม่ดีอะไรประมาณนี้ ผมอาจจะทำได้ดีที่สุดแค่นี้จริงก็ได้
ผมคิดว่าการที่ไม่ได้เที่ยวนะ ไม่ได้พักผ่อน เรียนก็หนักแถมมีสอนพิเศษเสาร์-อาทิตย์อีก สำหรับเด็กพิเศษอย่างผมคงเป็นอะไรที่หนักมากๆ เพราะการประมวล การใช้ความพยายามต่างๆ มันเหนื่อยกว่าคนอื่น10เท่านะครับ ผมก็เหมือนคนอื่นอยากพักบ้าง แต่หน้าที่ยังไงผมก็ต้องทำนะ ผมอาจจะรู้สึกไม่ชอบดูแลผู้สูงอายุ ถ้าเลือกระหว่างผู้สูงอายุที่มีปัญหากับเด็กที่มีปัญหาแล้วผมเลือกเด็กที่มีปัญหาดีกว่านะ แต่เป็นอย่างนี้ ผมก็ต้องทำนะครับ ผมก็คิดว่าเป็นหน้าที่และกัน