''..เฮ้อออ... พอรู้ว่าเค้าชอบเราแต่ทำไมเรากลับไม่รู้สึกดีใจก้อไม่รู้ วันนี้น้องเค้าก้อมานั่งกินข้าวด้วยกันที่บ้านสองคน พอกลับไปส่งเเมสเสจมาแทบจะทุกสามสิบวินาที แต่ละข้อความบ่งบอกทั้งนั้นว่ามีใจให้ บางทีก้อกลัวเหนื่อยนะ อายุห่างกันเยอะ น้องยี่สิบสี่ ส่วนพี่อะ่สามสิบแปด ไอ้ปลื้มมันก้อปลื้มอยู่หรอกนะ น้องเรียนอยู่อีกไมม่กี่เดือนก้อจะจบแล้ว แต่ไม่รู้สิ งงตัวเองอยู่เหมือนกัน นี่ไม่ใช่ที่เราต้องการหรอกเหรอ เด็กๆ น่ารักๆ ขี้เล่น อกตั้ง สะโพกกลม ตัวเล็กๆ ตาสวย ยิ้มสวย คนที่เจอเราครั้งแรก บอกเราน่าโหด น่ากลัว แต่ตอนนี้บอกเราน่ารักซะงั้น..;; งงกะผู้หญิงจริงๆ ความจริงมีอะไรอีกเยอะ แต่ขี้เกียจพิมพ์แล้ว ^^
''..ในที่สุด น้องเค้าก้อชอบเราจริงๆด้วย..''