(ขอตั้งกระทู้ใหม่นะครับ ของเดิมเละหมดแล้ว เพราะเซฟจากมือถือภาพเลยตะแคง)
คิดถึงครับ ไม่ได้เข้ามาหลายวัน มัวแต่สางงาน สางบ้าน จัดบ้านทิ้งของ...เพราะคงต้องจ้างแม่บ้านแล้วครับ ไม่อยากให้เขามาเจอสภาพบ้านรกๆ เดี๋ยวจะเผ่นซะก่อน....เลยค้นพบสัจจธรรมว่าของรกๆที่กองๆอยู่ตามจุดต่างๆในบ้าน 70 % ทิ้งได้ครับ แต่เราไม่ทิ้งกันเอง...
วันก่อนไปเดินหาซื้อโคมไฟ กับพวกกระบุงตระกร้าจะมาจัดตกแต่งบ้านครับ เดินหลงเข้าไปในมุมที่พวกช่างเขียนภาพ เขารวมตัวกันเปิดร้านขายภาพ...ก็ดูไปเรื่อยๆแหละครับ ไม่ได้คิดที่จะซื้อแต่อย่างใด เพราะซางจั๊บ (แปลว่าทรัพย์จางครับ)...และแล้ว เท้าก็พาเดินมาถึงมุมเล็กๆในร้านน้อยๆ...
พลันสายตาก็มองไปเห็น ภาพขนาดไม่ใหญ่นักใส่กรอบสวยงาม แขวนอยูระดับสายตา...ภาพสีน้ำมันครับ ภาพนั้นดึงดูดให้ผมก้าวเดินเข้าไปมองจนชิดเลยครับ...ภาพของเด็กชายวัยราวๆสิบขวบ ใส่แว่นตาวาว เส้นผมหยิกเป็นลอนตกลงมาระหน้าผาก สายตาคมกล้ามองผ่านแว่นออกมา ศิลปินผู้เขียนใช้สีบางๆ แต่อาศัยฝีมือที่แม่นยำ ทำให้ภาพนั้นมีชีวิต...ครับ
ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ฉับพลันทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวก็เลือนหายไปครับ เหลือแต่ผมกับภาพเขียน ความรู้สึกอันอบอุ่นก่อเกิดขึ้นในหัวใจครับ ความรัก ความเทอดทูน สิ่งต่างๆที่หล่อหหลอมมาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย ที่หล่อเลี้ยงอยู่ในสายเลือด...รู้แต่เพียงว่า ภาพนี้กับผมคงต้องอยู่ด้วยกันครับ...
ผมถามชายหนุ่มเจ้าของร้านถึงราคา...เมื่อทราบจำนวน ผมก็เดินไปกดเงินจากตู้เอทีเอ็ม....ภาพงามภาพนั้นได้รับการห่อหุ้มอย่างหนาแน่น...เมื่อชำระเงินแล้วผมก็หอบภาพนี้กลับมาบ้านด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข...
ประสบการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อนครับ...ตื่นเช้ามาวันนี้ ผมยิ้มอย่างอิ่มในหัวใจครับ เพราะภาพนี้จะเป็นของผมตลอดไปครับ....
พระเจ้าอยู่หัว...ของผม
ขออวดของขวัญสุดพิเศษครับ
คิดถึงครับ ไม่ได้เข้ามาหลายวัน มัวแต่สางงาน สางบ้าน จัดบ้านทิ้งของ...เพราะคงต้องจ้างแม่บ้านแล้วครับ ไม่อยากให้เขามาเจอสภาพบ้านรกๆ เดี๋ยวจะเผ่นซะก่อน....เลยค้นพบสัจจธรรมว่าของรกๆที่กองๆอยู่ตามจุดต่างๆในบ้าน 70 % ทิ้งได้ครับ แต่เราไม่ทิ้งกันเอง...
วันก่อนไปเดินหาซื้อโคมไฟ กับพวกกระบุงตระกร้าจะมาจัดตกแต่งบ้านครับ เดินหลงเข้าไปในมุมที่พวกช่างเขียนภาพ เขารวมตัวกันเปิดร้านขายภาพ...ก็ดูไปเรื่อยๆแหละครับ ไม่ได้คิดที่จะซื้อแต่อย่างใด เพราะซางจั๊บ (แปลว่าทรัพย์จางครับ)...และแล้ว เท้าก็พาเดินมาถึงมุมเล็กๆในร้านน้อยๆ...
พลันสายตาก็มองไปเห็น ภาพขนาดไม่ใหญ่นักใส่กรอบสวยงาม แขวนอยูระดับสายตา...ภาพสีน้ำมันครับ ภาพนั้นดึงดูดให้ผมก้าวเดินเข้าไปมองจนชิดเลยครับ...ภาพของเด็กชายวัยราวๆสิบขวบ ใส่แว่นตาวาว เส้นผมหยิกเป็นลอนตกลงมาระหน้าผาก สายตาคมกล้ามองผ่านแว่นออกมา ศิลปินผู้เขียนใช้สีบางๆ แต่อาศัยฝีมือที่แม่นยำ ทำให้ภาพนั้นมีชีวิต...ครับ
ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ฉับพลันทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวก็เลือนหายไปครับ เหลือแต่ผมกับภาพเขียน ความรู้สึกอันอบอุ่นก่อเกิดขึ้นในหัวใจครับ ความรัก ความเทอดทูน สิ่งต่างๆที่หล่อหหลอมมาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย ที่หล่อเลี้ยงอยู่ในสายเลือด...รู้แต่เพียงว่า ภาพนี้กับผมคงต้องอยู่ด้วยกันครับ...
ผมถามชายหนุ่มเจ้าของร้านถึงราคา...เมื่อทราบจำนวน ผมก็เดินไปกดเงินจากตู้เอทีเอ็ม....ภาพงามภาพนั้นได้รับการห่อหุ้มอย่างหนาแน่น...เมื่อชำระเงินแล้วผมก็หอบภาพนี้กลับมาบ้านด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข...
ประสบการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อนครับ...ตื่นเช้ามาวันนี้ ผมยิ้มอย่างอิ่มในหัวใจครับ เพราะภาพนี้จะเป็นของผมตลอดไปครับ....
พระเจ้าอยู่หัว...ของผม