คือเรามีปัญหากับสามีไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร
ปัญหาที่มีมันยืดเยื้อเหลือเกิน เริ่มจากว่าก่อนที่จะมีลูกด้วยกันสามีเราติดพนันบอลมาก
ขอเกริ่นก่อนว่าตัวเรายังอายุน้อยอยู่เลยค่ะ เกือบทุกอย่างก็ยังต้องให้ที่บ้านเราช่วยเหลืออยู่
เรารู้สึกว่าเค้าสร้างความทุกข์ใจให้เรามาก สามีเราเค้าทำงานกับที่บ้านเรา แต่เงินเดือนไม่เคยจะได้ใช้เลย
ต้องเบิกมาใช้หนี้คนนู้นทีคนนี้ที พอหนี้จะหมดก็ไปเล่นพนันบอลอีก เหนื่อยใจมากคือทุกวันนี้อนาคตแทบมองไม่เห็น
พูดตรง ๆ ถ้าไม่มีที่บ้านเราคอยช่วยเหลืออยู่ชีวิตเราคงเหลือแค่0 ค่านมลูก ค่าแพมเพิส ค่าอาหารทุก ๆ อย่างก็เป็นทางพ่อแม่เราจัดการ
เราเคยพูดเรื่องนี้ไปหลายทีแล้วว่าเลิกเล่นสักทีได้ไหมลูกก็จะเข้าเรียนแล้ว เค้าไม่เคยพูดถึงเรื่องเก็บเงิน หรือถามไถ่ค่านม ค่าแพมเพิสลูกเลย คือตอนนี้มีอะไรเค้าก็เบิกเงินกันแม่เรา เบิกจนติดลบจนที่บ้านเราเค้าคิดว่าเราใช้จ่ายฟุ้มเฟือย
พูดจริง ๆ เราอาจจะใช้จ่ายเยอะชอบชอปปิ้งตามภาษาผู้หญิงแต่ด้วยนิสัยของเรา เราไม่เคยใช้เงินหรือเบิกเงินจนติดลบ ถ้าต้องยืมเงินหรือ ติดลบเรื่องเงินเราจะไม่เอาเลย
แต่ทุกวันนี้เกินจะพูด เหนื่อยกับปัญหาที่เกิด
แล้วทุกวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์สามีเราเค้าก็ต้องออกไปกินเหล้ากับเพื่อน ๆ กว่าจะกลับบ้านทีก็ ไม่ต่ำว่าตี1 จนเมื่อไม่นานมานี้ไม่ยอมกลับบ้าน ตามมาด้วยกลับมา7โมงบ้างตี5บ้าง สภาพนี่เมาปลิ้นกลับมาเลย ทุกครั้งที่เค้าออกไปเรานอนไม่หลับเลย หลับ ๆ ตื่น ๆ ทั้งหวง ทั้งโมโห
แต่เรื่องผู้หญิงเราคิดว่าเค้าไม่น่าจะมีใคร จากที่เราดู ๆ
ล่าสุดก็มาให้เราไปเบิกเงินแม่เราเพื่อไปใช้หนี้เค้าเราเลยหัวเสียบ่นทั้งวันเลย จนเค้าอาละวาดพังข้าวของในห้องเรา เราอุ้มลูกอยู่ก็มากระโดดเจาะยางเราที่ขา มันไม่ใช่แค่ครั้งแรกนะเหตุาการณ์แบบนี้มันเกิดหลายทีแล้ว ที่เค้าอารมณ์โมโหก็อาจจะเป็นเพราะเราเป็นคนปากจัดด้วย แต่หลายๆ เรื่องราวมันอัดอั้นในใจเหลือเกิน
คือทุกครั้งที่เค้าทำผิดเค้าก็จะขอโทษเราแล้วก็รับปากสัญญาต่าง ๆ นาๆ แต่พอถึงเวลาจริงๆเค้าก็ทำไม่ได้อย่างที่พูด
มันทำให้เรารู้สึกผิดหวังซ้ำ ๆ ซาก ๆ ทุกครั้งที่เค้าทำผิดขอโทษสักพักเราก็หายโกธร หรือเป็นเพราะเราเองที่ใจอ่อนตลอดเค้าเลยทำอยู่ไม่เลิก
เราควรจะทำไงดีพูดตรงๆว่าใจไม่แข็งพอที่จะเลิกเลย ลังเลใจกลัวว่าจะตัดสินใจผิด
ส่วนพ่อแม่เราเค้าอยากให้เราเลิก แต่เราคิดถึงลูกแล้วก้สงสาร สำหรับเราตอนที่พ่อแม่เราเคยจะเลิกกัน
เรารู้สึกแย่มากอย่างอธิบายไม่ถูก แต่กลับกันถ้าเราตัดขาดจากเค้า ชีวิตเราดีขึ้นอารมณ์เราก็อาจจะดีขึ้น เราก็เลี้ยงลูกอย่างมีความสุข
เรากับสามีอยู่ด้วยกันมา4ปีแล้วค่ะ ปัญหาพวกนี้คร่าว ๆ ที่เราทนมาก็4ปีแล้วที่เราให้โอกาสเค้าแล้วให้อีก ตอนนี้ลูกเรา2 ขวบแล้วยังไม่เคยพูดเรื่องวางแผนชีวิตอะไรเลย เหนื่อย...........
อาจจะเขียนแบบงง ๆ นะค่ะคือไม่รู้จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดยังไงดี
หรือว่าเป็น single mom ก็ไม่ได้เลวร้ายะอะไรต่อสภาพจิตใจลูก?
มันถึงเวลาที่เราต้องตัดสินใจแล้ววว
จากคุณ คุณคนลังเล ( Ticket ID : 345631)
เมื่อควรต้องตัดสินใจสถานะของชีวิต
ปัญหาที่มีมันยืดเยื้อเหลือเกิน เริ่มจากว่าก่อนที่จะมีลูกด้วยกันสามีเราติดพนันบอลมาก
ขอเกริ่นก่อนว่าตัวเรายังอายุน้อยอยู่เลยค่ะ เกือบทุกอย่างก็ยังต้องให้ที่บ้านเราช่วยเหลืออยู่
เรารู้สึกว่าเค้าสร้างความทุกข์ใจให้เรามาก สามีเราเค้าทำงานกับที่บ้านเรา แต่เงินเดือนไม่เคยจะได้ใช้เลย
ต้องเบิกมาใช้หนี้คนนู้นทีคนนี้ที พอหนี้จะหมดก็ไปเล่นพนันบอลอีก เหนื่อยใจมากคือทุกวันนี้อนาคตแทบมองไม่เห็น
พูดตรง ๆ ถ้าไม่มีที่บ้านเราคอยช่วยเหลืออยู่ชีวิตเราคงเหลือแค่0 ค่านมลูก ค่าแพมเพิส ค่าอาหารทุก ๆ อย่างก็เป็นทางพ่อแม่เราจัดการ
เราเคยพูดเรื่องนี้ไปหลายทีแล้วว่าเลิกเล่นสักทีได้ไหมลูกก็จะเข้าเรียนแล้ว เค้าไม่เคยพูดถึงเรื่องเก็บเงิน หรือถามไถ่ค่านม ค่าแพมเพิสลูกเลย คือตอนนี้มีอะไรเค้าก็เบิกเงินกันแม่เรา เบิกจนติดลบจนที่บ้านเราเค้าคิดว่าเราใช้จ่ายฟุ้มเฟือย
พูดจริง ๆ เราอาจจะใช้จ่ายเยอะชอบชอปปิ้งตามภาษาผู้หญิงแต่ด้วยนิสัยของเรา เราไม่เคยใช้เงินหรือเบิกเงินจนติดลบ ถ้าต้องยืมเงินหรือ ติดลบเรื่องเงินเราจะไม่เอาเลย
แต่ทุกวันนี้เกินจะพูด เหนื่อยกับปัญหาที่เกิด
แล้วทุกวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์สามีเราเค้าก็ต้องออกไปกินเหล้ากับเพื่อน ๆ กว่าจะกลับบ้านทีก็ ไม่ต่ำว่าตี1 จนเมื่อไม่นานมานี้ไม่ยอมกลับบ้าน ตามมาด้วยกลับมา7โมงบ้างตี5บ้าง สภาพนี่เมาปลิ้นกลับมาเลย ทุกครั้งที่เค้าออกไปเรานอนไม่หลับเลย หลับ ๆ ตื่น ๆ ทั้งหวง ทั้งโมโห
แต่เรื่องผู้หญิงเราคิดว่าเค้าไม่น่าจะมีใคร จากที่เราดู ๆ
ล่าสุดก็มาให้เราไปเบิกเงินแม่เราเพื่อไปใช้หนี้เค้าเราเลยหัวเสียบ่นทั้งวันเลย จนเค้าอาละวาดพังข้าวของในห้องเรา เราอุ้มลูกอยู่ก็มากระโดดเจาะยางเราที่ขา มันไม่ใช่แค่ครั้งแรกนะเหตุาการณ์แบบนี้มันเกิดหลายทีแล้ว ที่เค้าอารมณ์โมโหก็อาจจะเป็นเพราะเราเป็นคนปากจัดด้วย แต่หลายๆ เรื่องราวมันอัดอั้นในใจเหลือเกิน
คือทุกครั้งที่เค้าทำผิดเค้าก็จะขอโทษเราแล้วก็รับปากสัญญาต่าง ๆ นาๆ แต่พอถึงเวลาจริงๆเค้าก็ทำไม่ได้อย่างที่พูด
มันทำให้เรารู้สึกผิดหวังซ้ำ ๆ ซาก ๆ ทุกครั้งที่เค้าทำผิดขอโทษสักพักเราก็หายโกธร หรือเป็นเพราะเราเองที่ใจอ่อนตลอดเค้าเลยทำอยู่ไม่เลิก
เราควรจะทำไงดีพูดตรงๆว่าใจไม่แข็งพอที่จะเลิกเลย ลังเลใจกลัวว่าจะตัดสินใจผิด
ส่วนพ่อแม่เราเค้าอยากให้เราเลิก แต่เราคิดถึงลูกแล้วก้สงสาร สำหรับเราตอนที่พ่อแม่เราเคยจะเลิกกัน
เรารู้สึกแย่มากอย่างอธิบายไม่ถูก แต่กลับกันถ้าเราตัดขาดจากเค้า ชีวิตเราดีขึ้นอารมณ์เราก็อาจจะดีขึ้น เราก็เลี้ยงลูกอย่างมีความสุข
เรากับสามีอยู่ด้วยกันมา4ปีแล้วค่ะ ปัญหาพวกนี้คร่าว ๆ ที่เราทนมาก็4ปีแล้วที่เราให้โอกาสเค้าแล้วให้อีก ตอนนี้ลูกเรา2 ขวบแล้วยังไม่เคยพูดเรื่องวางแผนชีวิตอะไรเลย เหนื่อย...........
อาจจะเขียนแบบงง ๆ นะค่ะคือไม่รู้จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดยังไงดี
หรือว่าเป็น single mom ก็ไม่ได้เลวร้ายะอะไรต่อสภาพจิตใจลูก?
มันถึงเวลาที่เราต้องตัดสินใจแล้ววว
จากคุณ คุณคนลังเล ( Ticket ID : 345631)