เพื่อนคนนึงอายุ 23 แบบนี้ถือเป็นโรคทางจิตหรือไม่ [ย้ายจาก : สุขภาพกาย]

ในรุ่นที่เรียนตอนนี้ น้องคนนึงซึ่งตอนนี้เผชิญปัญหาด้านการเข้าสังคมกับคนอื่น สมมติชื่อ นิดหน่อย  นะคะ คือ ครอบครัวบ้านเขาดีถึงขั้นดีมาก พ่อแม่จบ ป เอกจากนอก สอนมหาวิทยาลัยรัฐทั้งคู่ มีลูกสาวคนเดียว คือ นิดหน่อย น้องเขา(อ่อนกว่าดิฉันปีนึง) ครั้งแรกที่เจอกันเขาจะเด่นด้านการแต่งตัวมาก คือจัดเต็มเสื้อผ้าหน้าผม กรุยกรายมาเลยแหละ แล้วเธอก็เข้ามาสนิทกับกลุ่มดิฉัน แล้วพวกเราก็เริ่มสังเกตอะไรบางอย่างที่มันดูผิดปกติไป คือ เธอจะชอบพูดถึงพ่อแม่ตัวเองมากๆและค่อนข้างโม้นิดนึง โม้จนบางคนในกลุ่มหมั่นไส้ บางครั่งก็พูดคนเดียว  เธอเป็นคนไม่ทันคนมากๆ เพื่อนคนอื่นจะว่าแบบประชดประชันยังไงเธอก็ไม่รู้ พอมีงานกลุ่มจะหายไปเลยโทรไปก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ จนกว่าอีกวันพอเจอหน้าจึงจะบอกว่า โทรศัพท์ไม่อยู่ใกล้ตัว ทำให้มีปัญหากับเพื่อนๆเรื่องความร่วมมือ ด้านอุปนิสัยส่วนตัว เธอจะชอบแต่งตัว สีสันของเมคอัพก็เน้นสี เขียว ฟ้า ชมพู ม่วง เสื้อผ้าก็เกินกว่าวัยไปมากๆ เพื่อนๆคนอื่นๆดูเหมือนเธอเป็นตัวตลกไปเลยค่ะ บางครั้งเธอก็เหยียดหยามคนนิดๆเหมือนกัน คือดิฉันเคยฟังเธอเล่าตอนเริ่มสนิทว่า เมื่อตอนปอตรี เพื่อนไม่ชอบเธอ เพราะว่าเธอเป็นลูกอาจารย์ เธออยู่คนเดียวโดนเพื่อนแกล้งต่างๆนาๆ อาจารย์ที่สอนรู้จักกับพ่อ บอกพ่อเธอว่าให้พาลูกไปหาจิตแพทย์หน่อย เธอคิดว่าอาจารย์ไม่ชอบเธอเลยใส่ไข่กับพ่อ

    ด้วยความที่หัวอ่อนนี่แหละ เวลามีงานภาค แล้วมีการแสดง บางคนแซวให้ นิดหน่อยเป็นนางเอก (ย้ำว่าแซวแค่ผิวเผินจริงๆ) วันรุ่งขึ้น เธอบอกแม่ว่าได้รับเลือกเป็นนางแอก แม่ของเธอซึ่งสอนอยู่ในมหาลัยมาหาอาจารย์ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง คือพวกเราอึ้งมาก ไม่คิดว่าจะเป็นจริงเป็นจังขนาดนี้ และเมื่อเวลามีผู้ชายในภาคมาสนทนาทั่วไป เวลาเธอถ่ายทอดให้เพื่อนในกลุ่มฟัง จะเหมือนว่า เขามาจีบ ประมาณนี้ การแต่งตัวคือเกินวัยมากๆๆ บางครั้งมาเรียนเป็นชุดแซ็ก และมีผ้าคลุมขนแบบงานกาลาดินเนอร์มา (เรียน ป โท นะคะ คือจัดมาเต็มมาก)

  ครั้งล่าสุดที่เพิ่งเกิดขึ้นคือ พวกเราเตรียมงานเลี้ยงรวมศิษย์เก่าของภาค และมีการแสดงเรื่องแรงเงาแนวตลกๆกัน เธออยากแสดงก็เลยให้แสดงเป็นพนักงานในกระทรวง คอยถ่ายคลิปเวลา นางเอกกับเมียหลวงมีเรื่องกัน พอวันนัดซ้อม เธอไม่มา โทรหา ส่งข้อความไปก็ไม่รับ พอตอนเย็นกำลังจะกลับ เธอเดินมาหน้าเศร้าบอกว่า แม่ไม่สบาย พวกเราก็ซักจนจับความได้ว่าเธอพูดวนไปวนมา สุดท้ายเธอร้องไห้และโทรศัพท์ให้คุยกับแม่ ขอให้แม่กับพ่อมาที่ภาคพูดให้เพื่อนยอมให้เธอแสดงละครต่อ เธอบอกว่าซ้อมบทมาทั้งคืน (บทไม่มีอะไรพูดเลยค่ะ แค่ยกมือถ่ายรูป คือเป็นคนประกอบฉากเท่านั้นและเป็นแค่การแสดงเล็กๆของรุ่นปัจจุบันให้รุ่นพี่) คือ งงว่า พอมีปัญหากับเพื่อน ยังต้องให้แม่มาเคลียร์หรือ วัยขนาดนี้แล้ว

       ดิฉันอายุ 24 ปีปัจจุบัน เกิดมายังไม่เคยเห็นใครเป็นแบบนี้เลยอายุก็ไม่ใช่น้อยๆ การตัดสินใจยังกะเด็กประถม เวลามีอะไรก็ฟ้องผู้ปกครอง ส่วนตัวคิดว่า อาจเป็นเพราะเขาเกิดมาในความสมบูรณ์เกินไป หรือเป็นนกน้อยในกรงทอง พออกมาสู่โลกภายนอกเลยไม่ทันคน ไม่ยอมอะไรที่ไม่ถูกใจก็จะกลายเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องในมุมของเธอ เช่นเวลาในกลุ่มทางเฟสบุ๊ค คนอื่นจะโพสเรื่องงานกัน เธอจะมาประมาณแนว โพสต์ถามนิดหน่อย โพสต์เรื่องนู่นนี่ บ่อยจนน่ารำคาญ เวลามีคนชมเรื่องแต่งตัว(เขาประชดนะ)เธอจะยิ้มและบอกว่ามาจากเกาหลี ฮ่องกง แม่เลือกให้ บางทีมีคนแกล้งถามว่า อาจารย์ที่มาสอนคนนี้ คนนั้น เธอรู้จักไหม เธอยิ้มบอกว่า รู้จัก เพื่อนพ่อเราเอง พอเวลาพักก็เดินเข้าไปไหว้และแนะนำตัวว่าตัวเองเป็นใครกับอาจารย์ เวลามาพูดกับพวกเราจะไม่เรียกอาจารย์แล้ว จะเรียก ลุง อา ตามความสัมพันธ์กับพ่อ  เคยฟังเธอเล่าให้ฟังถึงแม่ว่า กลัวแม่ไม่รัก ถ้าเธอไม่ทำตามที่แม่บอก แม่ตัดเธอขาดแน่ แม่ทำได้ พวกเราก็คอยบอกว่า ไม่มีใครตัดลูกขาดหรอก บางทีแม่ไม่พอใจก็ตี เคยตบหน้าด้วย ดูสังคมที่เธอเจอ เธอไม่มีเพื่อนเลยจริงๆค่ะ พอเรียนเลิกพวกเราจะไปหาไรกินกัน เธอจะแยกตัวไปหาพ่อที่อีกคณะ ซึ่งพวกเราก็เคยชวนให้ไป แต่เธอก็ไม่ไป ได้ยินมาว่าตอนปอตรี มีคนที่ไม่ถูกกับเธอและเรียนคณะที่พ่อเธอสอน เกรดก็จะไปตามความสัมพันธ์ด้วย ซึ่งอันนี้ไม่กล้าคอนเฟิร์มจริงๆ

        พอจะมีทางไหนช่วยน้องเขาได้บ้าง ยอมรับว่าบางครั้งดิฉันและคนอื่นจะปลีกตัวไปแล้ว คือไม่ใช่ว่าอาย แต่ปวดหัวกับน้องเขาเวลาฟังเธอเล่า หรือทำอะไรเกินกว่าคนทั่วไปเขาทำกัน อยากบอกให้น้องเขาไปหาหมอ แต่เขาอาจไม่รับรู้ว่าเขาป่วยหรือไม่