====นรกสวรรค์ อยู่ตรงนี้====

กระทู้สนทนา
ใกล้ปีใหม่แล้ว อาทตย์หน้าก็คงไม่มีใครอยากทำงานกัน แต่คนทำงาน อิสระแบบผม คงต้อง สู้กันต่อไป ด้วยปีหน้าค่าแรง ที่ รัฐให้เพิ่มของทุกอย่างแพงขึ้น แต่ คนจ่ายก็

อยากจ่ายถูกเหมือนเดิม เหนื่อยกันแน่ ปีหน้า
ไม่เอา ๆ ไม่พูด เรื่องการเมือง
ช่วงนี้ ลูกสาวเตรียมสอบเข้า มหาวิทยาลัย สารพัดสอบเลย สอบจนพ่อมันงง นี่ค่า สมัครสอบอะไรของมัน แบ๊งค์พันไหลจากกระเป๋า จนไม่อยากจำเลย ทั้งค่าติว ค่า เรียน

สารพัด
วันก่อนว่างๆ ส่งเจ้าหมิวที่ สถานีรถไฟฟ้าอุดมสุข แล้วต้องรอเขาถึง บ่ายสาม ก็เลยไปนั่งเล่นสวนเบญ ข้างเอ็มโพเรียม
มันเป็นอะไรที่รู้สึกเร็วมาก จากวันที่ผมเคยมีชีวิตในกรุงเมื่อ สิบกว่าปีก่อน แล้วก็ แยกทางจาก เจ้เกลือทิพย์ มาอยู่ชลบุรี เลี้ยงเจ้าหมิวมาสิบกว่าปี

"พ่อ ดูนกบินเป็นฝูงเลย" เจ้าหมิวตอนนั้นแค่ 5 ขวบกำลังพูดคุยเต็มที่
"หมิวเห็น พี่ๆ นักศึกษา ไหม โตขึ้นอยากเป็นอย่างพี่ๆ เขาไหม" ผมพูดพลางชี้มือให้เจ้าหมิวดู นักศึกษากลุ่มหนึ่ง เดินแถวนั้น
เจ้าหมิวพยักหน้า อยาก เป็นอย่าง นักศึกษา หน้าใสๆ แต่งตัวชุดนักศึกษา น่ารักดี (พ่อมันก็ชอบ 555)
"พ่อ .......... เขามานั่งขอเงิน แล้วเขาไม่ไปโรงเรียนหรือ" เจ้าหมิวชี้ไปที่เด็ก วัยเดียว กันเป็นเด็กผู้ชาย หน้าหมองเศร้า นั่งพนมมือ ขอทาน หวังไว้เงิน ไว้ใส่ในกระป๋องเล็กๆ

ตรงหน้า
ผมอดสะท้อนใจไม่ได้ ที่เห็น เด็ก วัยเท่าเจ้าหมิวที่เดินเล่น กินขนมอย่างมีความสุขแต่ เด็กอีกคนวัยเท่ากันต้องขอทาน เสื้อผ้าเก่าขาดน้ำได้อาบหรือเปล่าไม่รู้

"พ่อ โรงเรียนนั้นสวยจัง น่าเรียนเนอะ" หมิวชี้ไปที่ รร มาแตร์
"ชาวบ้านอย่างเราเรียนธรรมดาก็พ่อนะ มันแพงเกินไป แล้วก็ไกลจากอ่อนนุชด้วย" ผม คุยกับลูก

ในบางครั้ง การเป็นพ่อแม่คน เรารักลูก แต่ลูกมักจะบอกว่าเขาลำบาก เขาไม่มีความสุข แต่ ลองซิครับ ให้เขาเห็นชีวิตที่ต่างๆ กัน หลายๆ ชีวิตที่ลำบากกว่าเขา เห็นเป้าหมายที่สูงกว่า หรือ ผิดหวังไม่ได้สิ่งที่หวัง
กำหนดความคิดของเขาให้อยู่ ในกรอบที่เราต้องการ
ยามเขาลำบาก เขาจะนึกถึงคนที่ลำบากกว่า
ยามที่เขาสบายคนดีกว่าสบายกว่าเขามี อยากสบายต้องขยัน
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่