ทุกคนมีความรู้สึกที่บอกใครไม่ได้ไหม?

สวัสดีค่ะ วันนี้เราแค่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกับชีวิตของตัวเองเหลือเกิน ตั้งแต่เราเกิดมาเราไม่มีพ่อ ไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลย อยู่กับแม่มาตลอด จนอายุประมาณ9ขวบแม่ต้องไปทำงานต่างจังหวัด เราต้องอาศัยอยู่กับตายายและลูกพี่ลูกน้องอีกหนึ่งคนหลังจากนั้นชีวิตเราก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ยายเราค่อนข้างลำเอียงรักหลานอีกคนมากกว่า เราได้รับหน้าที่คนล้างจาน ช่วยยายทำงานบ้านทุกอย่าง ในความโชคดีคือตารักเรามาก มีอะไรตาจะแอบเก็บไว้ให้ เวลาแม่ส่งเงินมา จะต้องเอาไปให้ยายหมดไม่มีเหลือไว้ใช้เลย เท่าที่จำได้ก็อยู่แบบอดๆอยากๆ ไม่เคยได้กินอะไรดีๆเลย จนอายุประมาณ16ปี ตาเราเสีย แม่ต้องกลับมาอยู่บ้าน แต่เราก็ไปอยู่หอเพราะเรียนไกลบ้าน ตอนนั้นเริ่มหาเงินเรียนเองเพราะแม่ก็ไม่ค่อยมี เท่าที่จำได้เราก็ไม่เคยได้ของขวัญวันเกิดเลย เราก็เป็นเด็กหัวกะทิคนนึงเลยนะ สอบได้ที่1ตลอด รางวัลอะไรเราก็ไม่เคยได้เลยเว่ย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจแม่เลยนะ หรือเป็นเพราะเราไม่เคยได้รับเลยหรือเปล่านะ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย โทรศัพท์เราต้องรอมือสองมือสามจากญาติตลอด แต่พอประมาณม.6 เราเริ่มทำงานได้เงินจากหลายๆที่ เราผ่อนโทรศัพท์ที่เป็นของเราเองเครื่องแรกได้ ภูมิใจเหมือนกันนะ จากนั้นพอขึ้นมหาลัยเราขอเงินแม่ครั้งสุดท้ายมา1ก้อน คือเงินที่ต้องใช้สมัครเรียนบลาๆ ประมาณ1หมื่น จากนั้นเราก็ได้เงิน กยศ. และเอาคืนแม่หมดและทำงานส่งตัวเองเรียนมาตลอด อยากได้อะไรก็ซื้อเอง เราใช้เงินที่เราหามา ใช้เยียวยาไปกับการกิน เราไม่เคยฟุ่มเฟือยกับอะไรเลยนอกจากของกินทดแทนเด็กในตัวเราวันนั้นที่อดอยาก แต่เรื่องมันมีอยู่ว่า เราก็มีแฟนนะ คุยมา6ปี 4ปีแรกไม่มีสถานะ อยู่หลบๆซ่อน ก็ไม่คิดจริงจัง แต่ก็ไม่เคยเห็นเขามีเมียนะ เหมือนเราแค่เข้าใจกัน คุยกันมาเรื่อยๆเฉยๆแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเราถึงไม่ไปไหน เรายังอยู่ตรงนี้ เราแค่รู้สึกว่าเราอยู่กับเขาแล้วมีความสุข เราแค่ไม่มีใครอยู่ข้างๆเลยเวลามีปัญหาแต่จะมีเขา เขาจะช่วยเราไว้ตลอด พึ่งจะได้มีสถานะตอน2ปีหลังแต่เป็นรักทางไกล ก็ยังอยู่หลบๆซ่อนๆด้วยวัยที่ต่างกันและหน้าที่การงาน เขาบอกว่าเขาปักหลักที่เราแล้วคิดว่าคงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกับเรานี่แหละ บ้านเขาค่อนข้างมีฐานะ ตัวเขาเป็นคนงกประมาณนึงเลยแหละ ประหยัด อดออม ซึ่งเราก็ไม่เคยได้อะไรจากเขาเลย ไม่ว่าจะเป็นของขวัญวันเกิด ของขวัญวันวาเลนท์ไทม์ อย่าถามหาวันครบรอบเลย ไม่มีด้วยซ้ำ เราอยากได้อะไรเราต้องเป็นคนขอ จะมีแค่บางครั้งที่ให้แบบเต็มใจ จนเราไม่กล้าขอ จนมาถึงจุดๆนึง เราอยากเรียกร้อง เราอยากได้ในสิ่งที่ควรได้บ้าง เราน้อยใจมาตลอด เราเหนื่อยที่จะต้องบอกตลอดว่าให้เป็นแบบนั้นแบบนี้ เราพึ่งมารู้สึกว่าการอยู่แบบนี้มันไม่ปกติเหมือนคู่รักทั่วไป เราแค่รู้สึกว่าตอนนี้เราอยากได้อะไรเราก็ซื้อเองได้ เราอยากไปไหนเราก็ไปเองได้ หรือที่เราเป็นอยู่ตอนนี้เราแค่ขาดความอบอุ่นหรือเปล่า แต่เวลามีปัญหาไม่ว่าจะเป็นแม่หรือคนในครอบครัว ไม่มีใครช่วยเราได้สักคนเลย มีแค่เขา หรือการได้รับของขวัญที่อะไรแบบนั้นเราไม่สมควรได้รับหรอ เราสับสนมาก