ช่วงนี้บางคนชอบพูดถึง "ปีลึก" จึงอยากจะชวนคุยว่า ปีลึกของคุณ คืออะไรครับ?

หมายถึงคุณได้สัมผัส อยู่ร่วมรับรู้กับเหตุการณ์นั้นๆด้วยตัวเอง
ไม่ใช่ก็อปเซฟโพส ความคิดของคนอื่นๆ แล้วละเมอว่ารู้แล้วรู้แล้ว
อยากได้ตัวจริงเสียงจริง มาคุยกันครับ

ปีลึกของผม พูดแค่สามเรื่อง
1. ไบเทค ที่โล่งกว้างปลอดโป่งเพดานสูงแอร์โคตรจะหนาว ของกินหายากหน่อย
2. บีเอ็นเคคาเฟ่ที่บางกะปิ ไปตั้งแต่วันแรกที่เปิด ไม่ได้ไปหาไรกิน แต่ไปนั่งมองน้องโฟส
3. ไปหาซจอ. ตอนโควิดกำลังเริ่มแรง เค้าจัดก็ต้องไป เครื่องบินไปกลับพร้อม จองโรงแรมสองคืนพร้อม
พอถึงใกล้วันงานสองหรือสามวันนี่แหละ อฟช.ประกาศ งานยังจัดต่อที่เซ็นโรฯ
แต่เมมเบอร์ทุกคน "ไม่มางาน" ไม่มาทั้งสองวัน เหลือแต่สตาฟกับพี่เจษมานั่งขายของ
คุณคิดดูเอาเอง มันตะเตือนใจแค่ไหน แต่เข้าใจอฟช. โควิดกำลังหนัก ถ้าปล่อยเมมมา มีโอกาส "ติดกันทั้งวง"
ส่วนผม นั่นๆนอนๆในโรงแรม เพราะที่จัดงานก็ไม่มีอะไร มีแต่ของขายกับสตาฟ จะไปไหนก็ไม่สะดวก มันโคตรจะเศร้าเลยครับ

แล้วปีลึกของคุณล่ะครับ?
จริงๆมีอีกงานหนึ่ง ชั้นใต้ดินเซ็นทรัลบางนา ตอนนั้นผมได้แต่ไปยืนมอง เพราะไม่มีบัตร และเห็นคนขายรูปพิเฌอ ราคา 500 บาท
ผมนึกในใจ รูปห้าอะไร แพงอิบหาย หารู้ไหมว่า ต่อจากนั้นไม่นาน  รูปละพัน ใบละหมื่น (SSR.) ก็ยังมีจ้า

ปอลิง รูปทั้งหมด ผมถ่ายเอง ไม่ได้ก็อปโพสนะ ไม่ใส่ลายน้ำ เพราะใครจะก็อปเอาไปใช้ ก็ตามใจเด้อ







ส่วนรูปนี้ถ่ายที่เชียงใหม่
ฝรั่งครอบครัวนี้มายืนดู ดูไปสองเพลง
คนพ่อคนซ้าย มีกระดิกเท้าตามด้วยเจ้า