มันเป็นบาดแผลในใจผม เรื่องราวนี้ก็ผ่านมา 25 ปีแล้ว แต่ผมไม่เคยลืม ตอนนี้ผมแต่งงานและมีลูกสาวกับเธอ ลูกสาวผม 14 ปีแล้วตอนนี้  ผมอยากลืมแต่มันลืมไม่ได้ครับ
ผมเจ็บใจ ผมแค้นใจ  เพื่อนผมไม่มีใครรู้เลยแม้แต่คนเดียว
และนี่คือเหตุการณ์ที่ผมเจอ
กูไปเจอที่หอพักอยู่กับเด็กเทคนิคในห้องที่หอพัก ล็อคประตูด้านหน้าไว้เรียบร้อย กูตามไปจนเจอ
กูเห็นไปกับเด็กเทคนิค ทั้งๆ ที่ไม่รู้จัก แต่นั่งข้างหน้ามอไซค์แล้วให้มันโอบกอดขับไปหน้าตาเฉย กูแอบดู เพราะบอกว่าให้พ่อมารับ กูขับรถมอไซค์ตามไปประกบ ถ้าไม่ลงกูถีบรถล้ม ให้มันจอดมอเตอร์ไซค์ แล้วถึงกลับกับกู
กูเห็นนั่งกินหวานเย็นที่สนามหญ้า ทั้งๆ ที่บอกไม่กินของหวาน
กูเจอไปดูหนังกับเทคนิคที่ซันนี่ แต่กูมาเจอก่อน
กูได้รู้ว่าไปดูหนังกับเด็กเทคนิค แต่ชวนกูมาดูเรื่องเดียวกันกับกูอีกรอบ แต่หลุดเล่าว่าเรื่องนี้เป็นแบบนี้ ตอนนี้
กูตามไปเจออยู่กับผู้ชายที่เขาจอดรถถามชื่อแล้วก็ไปกับมันเฉย กูตามไปเจอที่สถานีรถไฟราชบุรี
งานที่ ดร. มีผู้ชายโทรหาตอนกำลังจะแสดง ทั้งๆ ที่กูก็อยู่กับ
ให้เด็กโปลีมาส่งที่บ้านทั่งๆ ที่ยังคบกับกู
กูขับรถพาไปเคลียร์กับกิ๊ก พอเจอกิ๊ก  บอกอีกว่ามากับเพื่อน ทั้งๆ ที่กูคบกันอยู่
นั่งคุยโทรศัพท์เรื่องบอลกับกิ๊ก ขณะที่กูนั่งอยู่ดับมีง  ตั้งแต่นั้นมา กูไม่ชอบกีฬาฟุตบอลอีกต่อไป
ทำกับกูได้ยังไงว่ะ
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ให้ระบายความในใจ นี่เป็นกระทู้แรกในชีวิตของผมและคงเป็นกระทู้สุดท้ายที่ได้ระบายม้นออกมา
ถ้าผมอยู่คนเดียวจะนั่งคิดเรื่องนี้เป็นวันๆ เพราะมันไม่เคยลืม