เเค่สงสัยในทางจิตวิทยา,สังคมศาสตร์เเละสังคมวิทยาเฉยๆนะครับ ว่าทำไมเเม่บางคนต้องรู้สึกน้อยใจเวลาที่ลูกมีเเฟนเเล้ว ตัดพ้อว่าลูกไม่มีเวลาให้เลยอ่ะครับ?ทั้งที่จริงเเล้วไม่ควรอิจฉาเลย
ลูกเเค่มีเเฟนไปใช้เวลากับเเฟนนิดๆหน่อยๆ เอง ไม่ได้ทอดทิ้งเเม่ซักหน่อย งงมาก ทำไมต้องเรียกร้องอะไรเยอะเเยะกับลูกขนาดนั้น จะเรียกร้องความสนใจอะไรนักหนา, ทำตัวชิวๆสบายๆ อย่าคิดมากดีกว่าครับ เดี๋ยวพอวันหยุดที่ลูกไม่ได้ไปหาเเฟน เขาก็มาหาเเม่เเละใฟ้เวลากับเเม่เอง ทำไมต้องเรียกร้องอะไรตั้งเยอะเเยะในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องด้วยครับ งงมาก ทำตัวสบายๆอย่าบูลลี่เเละรังเเกลูกตัวเองเลยครับ ปล่อยวางอย่าคิดเล็กคิดน้อย ตอนที่ลูกไม่อยู่เล่นเกม,ดูละคร,ดูหนังคลายเครียดมั่งก็ได้ ขนาดถ้าผมเป็นพ่อคน ผมจะไม่ติดใจเเละน้อยใจอะไรเลย ถ้าลูกชายลูกสาวผมมีเเฟน, เเต่งงานเเละออกเรือนเเล้ว ผมก็คิดว่าเราไม่สามารถไปบงการชีวิตคนอื่นได้100เปอร์เซ็นต์ คนเราต้องมีขอบเขตความเป็นส่วนตัวซึ่งกันเเละกันบ้าง ไม่ใช้จะมาเรียกร้องเยอะ, เกินความจำเป็น อ่อนไหวเรื่องเล็กๆน้อยที่ควบคุมไม่ได้คนเราต้องจิตใจเข้มเเข็ง ต้องอยู่ด้วยตัวเอง เเละช่วยเหลือตัวเองได้บ้างในตามสถานการ์ณเเละต้องมีความใจกว้าง, ความปล่อยวาง, ความสบายๆ , ความชิวบ้างไม่ใช่จะมาเอะอะว่า ทำไมเธอไม่ยอมทำตามที่ฉัน ทำไมไม่เอาอกเอาใจฉัน ฉันเสียใจนะ ไปซะทุกเรื่อง มันดูไม่มีความมีวุฒิภาวะ, มนุษยธรรม, จริยธรรมเเละจรรยาบรรณเลย

ในทางจิตวิทยาเเม่ที่หวงลูกเเละน้อยใจเวลาลูกมีเเฟนเเละตัดพ้อว่าลูกไม่มีเวลาให้เขาเป็นคนเเบบไหน, มีมายเซ็ตเเบบไหน, เป็นคนยังไง, เกิดมาในสภาพเเวดล้อมเเบบไหน, ทำไมต้องมาเรียกร้องอะไรที่มันเยอเกินความจำเป็น, ทำไมไม่ปล่อยวางกับเรื่องเล็กๆน้อย, ทำไมไม่ปล่อยผ่านกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ ทำไมไม่ใจกว้างเเละสบายๆเเละชิวๆ กว่านี้ งงมาก ถ้าลูกไปเที่ยวกับเเฟน, ไปหาเเฟน ก็ปล่อยผ่านไป ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น,ทำตัวชิวๆสบายๆ เเละ ปล่อยวางไปเลยสิครับ เวลาว่างก็ดูหนัง, เล่นเกมส์, ดูซีรีส์เเละดูละครคลายเครียดไปเลยสิครับ