สวัสดีครับ ผมชื่อบอยตอนนี้อายุ22ปีแล้วครับ เรื่องที่ผมจะมาเล่าไห้ทุกๆคนฟัง เป็นเรื่องที่ผมพบเจอกับตัวเองมาในสมัยเด็กๆ จนถึงตอนนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ยังเกิดขึ้นอยู่ แล้วผมได้พบเจอเรื่องนี้อีกครั้งตอนกลับบ้านที่ต่างจังหวัดตอนปีไหม่ ซึ่งผมเองไม่ได้กลับบ้านมา 10กว่าปีแล้ว ผมนึกอยากกลับไปเยี่ยมบ้าน แล้วผมคิดว่าเรื่องที่ผมเคยพบเจอ นั้นได้หายไปแล้ว แต่ผมก้ช็อกที่ผมยังพบเจออยู่ในที่ ที่เดิม และคนๆเดิม งั้นผมเข้าเรื่องเลยนะครับ เรื่องนี้เกิดเมื่อตอนผมจำความได้ อายุก้ประมาณ9-10ขวบ ผมได้อาศัยอยู่ในชนบทแห่งหนึ่ง ซึ่งห่างจากตัวเมืองก้15กิโล แล้วผมได้อาศัยอยู่ที่นา ขอชี้แจงก่อนนะครับ ที่ต่างจังหวัดบ้านผม จะมีบ้านที่อยู่ในเขตชุมชน และจะมีบ้านที่อยู่นา ซึ่งมีแต่นาจิงๆและปลูกบ้านอยู่  นั้นแหล่ะครับ ระหว่างทางไปบ้านที่นา จะเป็นป่า ป่าแบบโครตป่าเลยครับ ป่ายาวมาก แล้วที่ผมบอกว่าที่ผมพบเจอ ระหว่างทาง จะมีสะพานข้ามแม่นำ้ หรือทางบ้านผม เรียกว่าห่วย ซึ่งตอนนี้ได้ปิดใช้งานไปแล้ว ตอนนี้ก็เทคอนกรีตปูนข้างล่าง ส่วนสะพานก้ได้ทรุดโทรมไปแล้ว แต่ก็ยังมีรูปร่างเป็นสะพานอยู่แต่ไม่สามารถใช้งานได้แล้วหากคนขึ้นไปก็อาจร่วงลงมาได้เพราะมันผุพังหมดแล้ว นั่นแหละครับ
ช่วงผมเด็กๆพ่อของผมก็จะชอบพาเดินไปร้านค้าที่อยู่หน้าซอยซึ่งต้องผ่านป่ายาวนี้ ในเวลาตอนนั้นที่พ่อผมพาไป ก็ปาไปประมาณสี่ห้าทุ่มแล้วซึ่งร้านค้ายังเปิดอยู่ระหว่างทางที่ผ่านสะพานตรงนั้นผมได้พบเจอผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนสะพาน ผมก็ไม่คิดเอะใจอะไรก็คิดว่าน่าจะเป็นชาวบ้านมาแบบหาปลาหรืออะไรหรือเปล่า แต่ความเอะใจนั้นต้องหายไปเมื่อผมผ่าน ทางนี้บ่อยๆหลายๆครั้ง ผมยังเจอคนคนเดิมนั่งอยู่แบบเดิมใส่เสื้อถ้าเป็นภาษาทางบ้านผมก็จะเรียกว่าเสื้อกะแหล่ง แล้วใส่ผ้าซิ่น สีแดงแต่ว่าที่ผมมองเห็นมันเหมือนมันขาดมันดำ หมดแล้ว เหมือนมันทรุดโทรมโทร รูปร่างสัณฐานเหมือนคนอายุประมาณ 30 กว่า ซึ่งนั่งอยู่บนสะพานแล้วนั่งก้มหน้าไม่ได้มีทีท่าอะไร แต่ผมผ่านทุกครั้งในตอนดึกผมก็จะเจอผู้หญิงคนนี้นั่งอยู่บนสะพานนี้ แต่ที่ผมไม่กลัวเพราะว่าสะพานมันยังใช้งานได้อยู่ในช่วงนั้น ผมก็คิดว่าน่าจะเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น พอเวลาผ่านไป แม่ผมได้พาย้ายขึ้นมาอยู่กรุงเทพ ก็เป็นเวลานานมากแล้วผมได้กลับไปเยี่ยมบ้านแล้วครอบครัวทางพ่อ ซึ่งตอนนี้แถวนั้นก็ได้เปลี่ยนไปมากนิดหน่อยสะพานนั้นก็ใช้งานไม่ได้แล้วแต่ที่ตกใจ ไปมากกว่านั้นคือผมยังเจอผู้หญิงคนนั้นอยู่ ผมทั้งช็อค ทั้งกลัวในตอนนี้ผมคิดว่าไม่น่าใช่คนแล้วแต่ในตอนนี้ผมคงไม่กล้าผ่านแล้ว อีกนานผมคงกลับบ้านไปอีกเรื่องก็แค่นี้แหละครับ