หลายคนรอวันศุกร์
เหมือนเป็นเส้นชัยของสัปดาห์
แต่ความจริงคือ
ระหว่างวันจันทร์ถึงพฤหัส
เราก็เหนื่อยไม่แพ้กัน
ผมสังเกตตัวเองช่วงหลังว่า
บ่ายๆ จะเริ่มตื้อ
สมาธิหลุด
ใจเริ่มหงุดหงิดง่าย
เมื่อก่อนก็ฝืน
คิดว่างานต้องเดิน
เงินเดือนต้องคุ้ม
ต้องผลิต
ต้องตอบ
ต้องตามให้ทัน
แต่พออายุเริ่มมากขึ้น
ผมเริ่มให้สิทธิ์ตัวเอง “พัก 5 นาที”
ลุกจากโต๊ะ
เดินช้าๆ
ยืดไหล่
มองต้นไม้
หรือแค่หลับตาเงียบๆ
5 นาที
(บางทีก็แอบงีบ...)
ไม่ได้ทำให้งานหาย
ไม่ได้ทำให้เงินลด
แต่มันทำให้ใจกลับมาอยู่กับตัวเอง
ในโลกของทุนนิยม
ทุกนาทีควรถูกใช้ให้คุ้มค่า
แต่ในโลกของร่างกาย
ทุกนาทีที่เราไม่ดูแลมัน
มันจะทวงคืนทีหลัง
ผมเลยเริ่มคิดว่า
ไม่ต้องรอวันศุกร์ก็ได้
พักได้ทุกวัน
ถ้าเราเริ่มไม่ไหว
เพราะสุดท้ายแล้ว
งานเป็นของบริษัท
แต่ร่างกายเป็นของเรา
เพื่อนๆ สมาชกทุกท่านล่ะครับ
มีวิธีพักสั้นๆ ระหว่างวันยังไงบ้างค
หรือเป็นสายฝืนยาวจนเลิกงานเลย
แชร์ความเห็น / เทคนิคดีๆ กันได้นะครับ
วันศุกร์ (วันสุข) แล้ว…แต่จริงๆ เราควรพัก 5 นาทีได้ทุกวัน...
เหมือนเป็นเส้นชัยของสัปดาห์
แต่ความจริงคือ
ระหว่างวันจันทร์ถึงพฤหัส
เราก็เหนื่อยไม่แพ้กัน
ผมสังเกตตัวเองช่วงหลังว่า
บ่ายๆ จะเริ่มตื้อ
สมาธิหลุด
ใจเริ่มหงุดหงิดง่าย
เมื่อก่อนก็ฝืน
คิดว่างานต้องเดิน
เงินเดือนต้องคุ้ม
ต้องผลิต
ต้องตอบ
ต้องตามให้ทัน
แต่พออายุเริ่มมากขึ้น
ผมเริ่มให้สิทธิ์ตัวเอง “พัก 5 นาที”
ลุกจากโต๊ะ
เดินช้าๆ
ยืดไหล่
มองต้นไม้
หรือแค่หลับตาเงียบๆ
5 นาที
(บางทีก็แอบงีบ...)
ไม่ได้ทำให้งานหาย
ไม่ได้ทำให้เงินลด
แต่มันทำให้ใจกลับมาอยู่กับตัวเอง
ในโลกของทุนนิยม
ทุกนาทีควรถูกใช้ให้คุ้มค่า
แต่ในโลกของร่างกาย
ทุกนาทีที่เราไม่ดูแลมัน
มันจะทวงคืนทีหลัง
ผมเลยเริ่มคิดว่า
ไม่ต้องรอวันศุกร์ก็ได้
พักได้ทุกวัน
ถ้าเราเริ่มไม่ไหว
เพราะสุดท้ายแล้ว
งานเป็นของบริษัท
แต่ร่างกายเป็นของเรา
เพื่อนๆ สมาชกทุกท่านล่ะครับ
มีวิธีพักสั้นๆ ระหว่างวันยังไงบ้างค
หรือเป็นสายฝืนยาวจนเลิกงานเลย
แชร์ความเห็น / เทคนิคดีๆ กันได้นะครับ