หัวใจพลิกล็อค...บทที่ 19

กระทู้สนทนา
๑๙
 
         พิชญ์พงศ์ให้สิทธิ์หญิงสาวเป็นคนเลือกร้านเช่นเคย และร้านที่เธอเลือกก็คือร้านขนมชื่อดังแห่งหนึ่ง หลังสั่งขนมและเครื่องดื่มเรียบร้อย ปาณฑราก็เอาแต่นั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ราวกับกำลังคิดไม่ตกกับอะไรสักอย่าง ด้วยความเป็นห่วงพิชญ์พงศ์จึงอดที่จะถามไถ่ไม่ได้ เผื่อว่าเธอกำลังมีปัญหาอะไร หากเขาพอช่วยอะไรได้ เขาก็ยินดีจะยื่นมือเข้าไปช่วย
 
         “คุณแป้งมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ นั่งหน้าเครียดเชียว” 
 
         ปาณฑราเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายนิ่งอย่างใช้ความคิด ความลังเลฉายชัดในดวงตาคู่สวย   
 
         “สงกรานต์นี้คุณมีโปรแกรมไปไหนหรือยังคะ” 
 
         ปาณฑราถามขึ้นหลังตัดสินใจได้แล้วว่า ให้เขาไปเจอพ่อกับแม่เธอ ก็คงดีกว่าการที่เธอต้องไปทนนั่งอึดอัดท่ามกลางสองครอบครัวที่อยากให้ลูกๆ ลงเอยกัน 
 
         “ทำไมเหรอครับ คุณแป้งจะชวนผมไปเที่ยวเหรอ” ชายหนุ่มย้อนถามแทนคำตอบ 
 
         “ถ้าหากคุณยังไม่มีแผนจะไปเที่ยวไหน ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนคุณนิดหน่อยน่ะค่ะ”
 
         “สำหรับคุณแป้งผมว่างเสมอครับ ว่าแต่คุณแป้งมีเรื่องอะไรจะให้ผมช่วยบอกมาได้เลยครับ” ชายหนุ่มบอกอย่างยินดี 
 
         “สงกรานต์นี้ฉันอยากให้คุณไปพบพ่อแม่ฉัน แล้วก็เล่นละครเป็นแฟนฉันหน่อยได้ไหมคะ”
 
         “ขอเหตุผลด้วยครับ” แม้จะยินดีช่วยเต็มที่ แต่พิชญ์พงศ์ก็อยากจะรู้ที่มาที่ไปของเรื่องที่หญิงสาวกำลังร้องขอ
 
         ปาณฑราตัดสินใจเล่าข้อตกลงระหว่างตนกับบุพการี และเรื่องที่พ่อแม่เธอเข้าใจว่าเขาเป็นแฟนเธอให้เขาฟังคร่าวๆ รวมถึงเรื่องที่เพิ่งคุยกับบิดาเมื่อสักครู่ด้วย
 
         “สรุปก็คือจะให้ผมไปเป็นไม้กันหมา”
 
         “ประมาณนั้นค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก “คุณพอจะช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ” ปาณฑราเงยหน้ามองเขาพร้อมกะพริบตาปริบๆ อย่างออดอ้อน โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนี้มันทำให้คนมองใจละลายแค่ไหน
 
         “เป็นแฟนจริงๆ ไปเลยไม่ได้เหรอครับ” ชายหนุ่มถามยิ้มๆ
 
         “แค่เล่นละครก็พอแล้วคุณ”
 
         “โอเคครับ แฟนหลอกๆ ก็แฟนหลอกๆ ถือว่าเป็นการซ้อมก่อนการเป็นแฟนกันจริงๆ ก็แล้วกัน” ชายหนุ่มตอบตกลงในที่สุด แต่ก็ไม่วายหาเรื่องมาให้อีกฝ่ายได้มองตาคว่ำอีกจนได้ 
 
         “ในเมื่อคุณแป้งไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น แล้วทำไมถึงได้ยอมรับข้อเสนอของพ่อกับแม่ล่ะครับ ปฏิเสธไปตรงๆ เลยมันไม่ง่ายกว่าเหรอ” พิชญ์พงศ์ถามขึ้นอย่างสงสัย
 
         “ก็ตอนนั้นฉันมั่นใจว่าหน้าตาอย่างฉันคงหาแฟนได้ก่อนอายุ 30 แน่ๆ ก็เลยรับปากไปส่งๆ แบบตัดรำคาญ แต่ที่ไหนได้ ดันเป็นคนสวยที่อาภัพแฟน” หญิงสาวพูดเสียงเศร้า 
 
         เห็นท่าทางของเธอแล้วพิชญ์พงก็อดแหย่ไม่ได้ “ไม่อยากอาภัพก็รีบรับรักผมสักทีสิครับ” 
 
         ปาณฑราส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับข้อเสนอของเขา ที่ไม่พ้นเอื้อประโยชน์ให้ตัวเอง “ถ้ามีคุณเป็นตัวเลือกเดียว ฉันยอมอาภัพอย่างเดิมดีกว่า”
 
         “คุณแป้งก็พูดซะ คนอย่างผมมันไม่น่าคบหาขนาดนั้นเลยหรือครับ” พิชญ์พงศ์โอดครวญอย่างไม่จริงจังนัก “ว่าแต่ทำไมคุณแป้งถึงไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นล่ะครับ เขาไม่ใช่สเปกหรือยังไง”
 
         “คงเป็นเพราะฉันไม่ชอบการถูกบังคับมั้งคะ ก็เลยต่อต้านมาตลอดตั้งแต่รู้ว่าพ่ออยากให้ฉันลงเอยกับลูกชายของเพื่อนท่าน”
 
         “แล้วถ้าเกิดว่าคุณแป้งได้เจอกับผู้ชายคนนั้น แล้วเขาตรงสเปกคุณแป้งทุกอย่าง คุณแป้งจะทำยังไงต่อไปครับ” 
 
         พิชญ์พงศ์ถามอย่างหวั่นใจ หากว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดเดาขึ้นมาจริงๆ เขากลัวเหลือเกินว่าเธอจะยอมกลืนน้ำลายตัวเอง และยอมทำตามความต้องการของบุพการี ซึ่งเขาจะไม่มีทางยอมแน่ เพราะกว่าเขาจะเจอคนที่ใช่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรื่องอะไรจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ 
 
         ปาณฑราคิดตามคำพูดของชายหนุ่ม เธอไม่เคยคิดถึงตรงนี้มาก่อนเลย ถ้าเป็นอย่างเขาว่าขึ้นมาจริงๆ เธอจะทำยังไงนะ หญิงสาวพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง พร้อมกันนั้นก็พยายามนึกภาพของบุญฤทธิ์ที่แสนจะเลือนรางในความทรงจำ เพราะเธอกับเขาเจอกันครั้งสุดท้ายน่าจะช่วงมัธยมต้น ก่อนที่ครอบครัวของเขาจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ซึ่งมันก็ผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้ว 
 
         หญิงสาวครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก็ได้ข้อสรุปสำหรับเรื่องที่ชายหนุ่มถาม แต่ยังไม่ทันจะได้บอกคำตอบให้เขาทราบ พนักงานก็ยกแพนเค้กที่หญิงสาวสั่งมาเสิร์ฟ ปาณฑราจึงหันไปให้ความสนใจกับของกินแทนการตอบคำถามของเขา
 
         “ผมว่าเราขึ้นสถานะคบกันในเฟซบุ๊กด้วยดีไหมครับ พ่อกับแม่คุณแป้งจะได้เลิกคิดว่าเราสองคนเป็นแค่แฟนหลอกๆ” พิชญ์พงศ์เสนอ
 
         “ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ ยิ่งทำแบบนั้นฉันว่ามันยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่ พ่อฉันยิ่งฉลาดทันคนอยู่ด้วย” ปาณฑราไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของเขา
 
         “งั้นแค่ลงรูปคู่กันก็น่าจะพอแล้วเนอะ” ว่าแล้วพิชญ์พงศ์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดกล้อง แล้วเรียกปาณฑราที่กำลังละเลียดชิมไอศกรีมวนิลาที่เสิร์ฟมาคู่กับแพนเค้กให้หันมองกล้อง
 
         “ถ่ายรูปคู่กันหน่อยสิครับคุณแป้ง คนเป็นแฟนกันมันก็ต้องลงรูปคู่กันบ้าง เพื่อความสมจริง”
 
         คราวนี้ปาณฑราไม่ปฏิเสธ หญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ กับใบหน้าของเขา จากนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างเพื่อให้เขาได้เก็บภาพ ซึ่งฝ่ายชายก็ทำไม่ต่างกัน 
 
         “ปลดบล็อกแล้วก็เพิ่มผมเป็นเพื่อนด้วยครับคุณแป้ง” ชายหนุ่มบอก เมื่อพบว่าเธอยังไม่ได้ปลดบล็อกเฟซบุ๊กของเขา
 
         “แป๊บนะคะ” หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำตามที่เขาบอก หลังเขากดรับเพื่อนได้ไม่นานก็มีแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา
 
         PITPONG SEESURAJ ได้แท็กคุณในโพสต์ : ‘ลองกล้องโทรศัพท์ใหม่’ พร้อมแฮ็ชแท็ก #PP
 
ดอกไม้ดอกไม้หัวใจดอกไม้ดอกไม้
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่