ขอยืมแอคเคาท์หลานเข้ามา เนื่องจากผมไม่มีแอคเคาท์พันทิป
ผมอยากหย่ากับภรรยาเหลือเกินครับ มันเป็นแบบนี้มานานหลายปีแล้ว ชีวิตผมต้องมาพัง สิ้นเนื้อประดาตัวไปเพราะคนๆนี้ ผมได้แต่นึกย้อนเสียดายว่า ถ้าวันที่มันทำผมหมดตัวใหม่ๆ แล้วผมนึกฉลาดสักนิด วันนี้ผมคงไม่ต้องมาอยู่แบบนี้ เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ผมเคยทำธุรกิจอย่างนึง มีเงินทอง มีหน้ามีตาทางสังคม ผมไม่เคยคิดว่าชีวิตผมจะมาถึงจุดตกต่ำได้ถึงขนาดนี้ ธุรกิจผมเป็นไปอย่างราบรื่นดี แต่แล้ววันหนึ่ง ภรรยาผมแอบเอาเงินที่ผมหามา เงินที่ผมสะสมมา ไปถลุงกับการพนันชนิดหนึ่งจนหมด แถมสร้างหนี้โดยที่เป็นชื่อผมไว้หลายล้านบาท ผมได้รู้ความจริง เมื่อมีเจ้าหนี้และมีหมายมาบ้าน ผมมึนงง หาทางออกไม่เจอ ไม่รู้ชีวิตจะไปทางไหนในตอนนั้น จากที่คิดว่าตัวเองหาเงินได้ มีเงินหมุนไม่ขาด ชั่วเวลาแค่ไม่ถึงเดือน เงินที่ผมเฝ้าเพียรหามาทั้งชีวิตมันมลายหายไปเพราะผู้หญิงคนนี้ ผมอับจนหนทาง ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาให้ไหล ปัญหานี้แม้แต่แม่ผมยังไม่ทราบด้วยซ้ำว่าลึกๆผมหมดตัวเพราะเมีย แม่ผมคิดว่าผมทำธุรกิจแล้วล้ม และความลับนี้ผมไม่เคยบอกใคร นี่จะเป็นที่แรก เมียผมมันสั่งผมไว้ว่า ไม่ต้องบอกแม่หรือญาติหรอกว่ามีปัญหาอะไร มันฉลาดนะครับ มันกลัวครอบครัวผมเกลียดมัน แต่ผมนี่สิที่โง่เชื่อมัน และยอมหนีมาด้วย โดยเมียผมอ้างว่า พอหาเงินได้เยอะค่อยทะยอยใช้หนี้ คุณๆครับ จนแล้วจนรอดผ่านมาจะยี่สิบปี มันไม่เคยคิดจะใช้หนี้เขาเลยครับ ผมต้องทนทุกข์กับภาวะโรคเครียด กับปัญหาที่ผมไม่ได้ก่อ ผมต้องกินยาอยู่หลายปี คิดฆ่าตัวตายก็เคย ผมมาเริ่มตั้งตัวใหม่จากศูนย์ จนปัจจุบันมีบ้านหนึ่งหลัง มีรถยนต์ 3 คัน รถมอเตอร์ไซค์ 2 คัน โดยทรัพย์สินทุกอย่างซื้อโดยใช้ชื่อลูก และผ่อนหมดแล้วทั้งหมดครับ ทุกคนเชื่อไหมครับ ผมทนอยู่ทนหาเงินทุกอย่าง โดยผมไม่เคยได้รายได้หรือส่วนแบ่งจากเมียผมเลย หาได้เท่าไหร่มันเอาเข้ากระเป๋ามันหมดตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน ผมก็มีแม่ผมที่ต้องดูแลเหมือนกันนะ มันคงคิดว่าแม่ผมอิ่มทิพย์ แม้แต่น้ำจิตน้ำใจซื้อของฝากแม่ผมมันยังไม่เคย ผมต้องหางานพิเศษ หารายได้อื่นๆเองเพื่อที่ผมจะได้มีเงินใช้จ่ายส่วนตัว และส่งให้แม่บ้าง ผมทนไม่ไหวแล้วครับ ผมคิดถึงแม่ผม ผมอยากไปให้ไกลจากนางปีศาจตนนี้ครับ ผมเคยพูดไปแล้วนะครับว่า อยู่กันไปก็ไม่มีความสุขนะ ผมไม่ได้รักแล้ว หมดรักไปนานแล้ว อยู่กันไปก็ทรมานเปล่าๆ เราเลิกรา หย่าขาดจากกันด้วยดีเถอะ ทุกอย่างที่หามาด้วยกัน สินสมรสอะไรก็แล้วแต่ผมยกให้หมดเลย ผมขออย่างเดียว ขอแบ่งรถยนต์เก่าๆคันเดียวไว้ให้ผมไปทำมาหากินก็พอ บ้านช่องรถราส่วนที่เหลือคุณเอาไปเลย หนี้สินคุณจะไม่ใช้ส่วนของคุณก็ช่าง แต่หนี้ผมผมต้องใช้คืนเขา คำตอบที่ผมได้มาคือ ไม่ยอมหย่า ให้ตายก็ไม่ยอมหย่า จะทนจะด้านจะมึนไปแบบนี้แหละ ถ้าอยู่แล้วจะตายให้ผมตายไปเลย มันบอกว่าไม่ยอมให้ผมไปเจอใครใหม่ๆ มันจะเป็นมารคอยขัดขวางชีวิตผม ไม่ว่าผมจะไปไหน มันจะไปด้วย ตามติดผมทุกฝีก้าว จะคอยตามเป็นเงา ผมจะมีปัญญาทำอะไรได้ในเมื่อมันมีทะเบียนสมรส และมันไม่ยอมหย่าซะอย่าง ถ้าอยากหย่าเอามา500,000 มันพูดเพราะรู้ว่าผมไม่มีเงิน ซึ่งมันก็จริงครับ อย่างที่บอก เงินหามาผมไม่เคยได้ จะให้แม่สักพันผมยังต้องค่อยๆเก็บออมเอา ผมเหนื่อยครับทุกคน ผมเริ่มจะไม่ไหวแล้วครับ ผมต้องทำยังไงดีถึงจะตัดคนๆนี้ออกจากชีวิตได้ ผมต้องทำยังไงดี มันถึงจะยอมไปจากชีวิตผม ผมอยากไปเริ่มต้นใหม่ ซึ่งผมไม่รู้ว่าจะมีผญ.คนไหนรับสภาพชีวิตผมได้มั้ย แต่ถึงจะไม่มีใครรับได้ก็ช่างครับ ขอแค่ผมไปให้พ้นๆจากอีผญ.คนนี้ก็พอ ผมกลัวครับทุกคน กลัวว่าวันนึงผมฟิวส์ขาด จะได้ฆ่ากันตายเหมือนในข่าวที่มีให้เห็นอยู่ทุกวัน ทำไมกฎหมายไม่มีช่องโหว่ให้ฟ้องหย่าได้บ้างครับ ผมอยากหย่า แต่ตัวผญ.ไม่ยอม ผมไม่เข้าใจ มันจะฝืนทน กักขังผมไว้ในชีวิตมันเพื่ออะไร ในเมื่อมันรู้แก่ใจว่าผมไม่อยากจะอยู่ ในส่วนของเรื่องบนเตียงไม่ต้องพูดถึงครับ เสื่อมไปนานแล้ว ผมทราบมาว่าการจะหย่าได้ต้องยินยอมทั้ง2 ฝ่าย ผมนับหนึ่งถึงร้อยทุกวัน ให้ตัวเองอดทนไม่ทำอะไรที่ไม่ดีไป ผมพูดแล้วว่าขอส่วนแบ่งเงินให้ผมได้ใช้บ้าง ในเมื่อรายได้หลักคือผมหา คุณแทบไม่ได้ทำอะไรเลย มันก็เฉย คือมึน คือไม่ให้ แม่ไม่ใช่แม่Gu ประมาณนี้ แต่มันไม่พูดออกมานะครับ แต่การแสดงออกมันแบบนั้น ตั้งแต่ผมเกิดมายังไม่เคยเจอผญ.คนไหนนิสัยแบบนี้เลยครับ ในอนาคต ผมอยากให้มีการแก้กฎหมายใหม่หรือเพิ่มเติมข้อกฎหมายที่สามารถทำให้ฟ้องหย่าได้ ถ้าแม้อีกฝ่ายจะไม่ยินยอม ข้อนี้จะช่วยลดปัญหาการทะเลาะบานปลายไปจนถึงขั้นฆ่าแกงกันได้ ไม่มากก็น้อยนะครับผมว่า สุดท้าย ผมขอฝากไว้นะครับ ว่าคู่รักกัน เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดรักกันแล้วคงจะเรียกว่าคู่รักไม่ได้ อย่าฝืนทนทิ้งชีวิตที่เหลืออยู่ ให้จมไปกับอะไรที่ทำให้ทุกข์ อย่าฝืนครับ เลิกแล้วปล่อยกันไปเถอะ และอีกข้อ การอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา ควรมีน้ำใจ ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันบ้าง จุนเจือครอบครัวอีกฝั่งบ้าง ไม่ควรเห็นแก่ตัว นึกถึงแต่ตัวเองผมฝากไว้เท่านี้ครับ ขอบคุณที่ทุกคนสละเวลามาอ่านนะครับยาวมาก ผมอาจจะไม่ได้มาตอบเนื่องจากเป็นแอคเคาท์หลานผมก็ทำไม่ค่อยเป็น แต่ผมจะพยายามหาวิธีเข้ามาอ่านทุกความคิดเห็นนะครับ ขอบคุณอีกครั้งครับ
อยากหย่าแต่ภรรยาไม่ยอมหย่า ควรทำอย่างไรดี
ผมอยากหย่ากับภรรยาเหลือเกินครับ มันเป็นแบบนี้มานานหลายปีแล้ว ชีวิตผมต้องมาพัง สิ้นเนื้อประดาตัวไปเพราะคนๆนี้ ผมได้แต่นึกย้อนเสียดายว่า ถ้าวันที่มันทำผมหมดตัวใหม่ๆ แล้วผมนึกฉลาดสักนิด วันนี้ผมคงไม่ต้องมาอยู่แบบนี้ เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ผมเคยทำธุรกิจอย่างนึง มีเงินทอง มีหน้ามีตาทางสังคม ผมไม่เคยคิดว่าชีวิตผมจะมาถึงจุดตกต่ำได้ถึงขนาดนี้ ธุรกิจผมเป็นไปอย่างราบรื่นดี แต่แล้ววันหนึ่ง ภรรยาผมแอบเอาเงินที่ผมหามา เงินที่ผมสะสมมา ไปถลุงกับการพนันชนิดหนึ่งจนหมด แถมสร้างหนี้โดยที่เป็นชื่อผมไว้หลายล้านบาท ผมได้รู้ความจริง เมื่อมีเจ้าหนี้และมีหมายมาบ้าน ผมมึนงง หาทางออกไม่เจอ ไม่รู้ชีวิตจะไปทางไหนในตอนนั้น จากที่คิดว่าตัวเองหาเงินได้ มีเงินหมุนไม่ขาด ชั่วเวลาแค่ไม่ถึงเดือน เงินที่ผมเฝ้าเพียรหามาทั้งชีวิตมันมลายหายไปเพราะผู้หญิงคนนี้ ผมอับจนหนทาง ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาให้ไหล ปัญหานี้แม้แต่แม่ผมยังไม่ทราบด้วยซ้ำว่าลึกๆผมหมดตัวเพราะเมีย แม่ผมคิดว่าผมทำธุรกิจแล้วล้ม และความลับนี้ผมไม่เคยบอกใคร นี่จะเป็นที่แรก เมียผมมันสั่งผมไว้ว่า ไม่ต้องบอกแม่หรือญาติหรอกว่ามีปัญหาอะไร มันฉลาดนะครับ มันกลัวครอบครัวผมเกลียดมัน แต่ผมนี่สิที่โง่เชื่อมัน และยอมหนีมาด้วย โดยเมียผมอ้างว่า พอหาเงินได้เยอะค่อยทะยอยใช้หนี้ คุณๆครับ จนแล้วจนรอดผ่านมาจะยี่สิบปี มันไม่เคยคิดจะใช้หนี้เขาเลยครับ ผมต้องทนทุกข์กับภาวะโรคเครียด กับปัญหาที่ผมไม่ได้ก่อ ผมต้องกินยาอยู่หลายปี คิดฆ่าตัวตายก็เคย ผมมาเริ่มตั้งตัวใหม่จากศูนย์ จนปัจจุบันมีบ้านหนึ่งหลัง มีรถยนต์ 3 คัน รถมอเตอร์ไซค์ 2 คัน โดยทรัพย์สินทุกอย่างซื้อโดยใช้ชื่อลูก และผ่อนหมดแล้วทั้งหมดครับ ทุกคนเชื่อไหมครับ ผมทนอยู่ทนหาเงินทุกอย่าง โดยผมไม่เคยได้รายได้หรือส่วนแบ่งจากเมียผมเลย หาได้เท่าไหร่มันเอาเข้ากระเป๋ามันหมดตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน ผมก็มีแม่ผมที่ต้องดูแลเหมือนกันนะ มันคงคิดว่าแม่ผมอิ่มทิพย์ แม้แต่น้ำจิตน้ำใจซื้อของฝากแม่ผมมันยังไม่เคย ผมต้องหางานพิเศษ หารายได้อื่นๆเองเพื่อที่ผมจะได้มีเงินใช้จ่ายส่วนตัว และส่งให้แม่บ้าง ผมทนไม่ไหวแล้วครับ ผมคิดถึงแม่ผม ผมอยากไปให้ไกลจากนางปีศาจตนนี้ครับ ผมเคยพูดไปแล้วนะครับว่า อยู่กันไปก็ไม่มีความสุขนะ ผมไม่ได้รักแล้ว หมดรักไปนานแล้ว อยู่กันไปก็ทรมานเปล่าๆ เราเลิกรา หย่าขาดจากกันด้วยดีเถอะ ทุกอย่างที่หามาด้วยกัน สินสมรสอะไรก็แล้วแต่ผมยกให้หมดเลย ผมขออย่างเดียว ขอแบ่งรถยนต์เก่าๆคันเดียวไว้ให้ผมไปทำมาหากินก็พอ บ้านช่องรถราส่วนที่เหลือคุณเอาไปเลย หนี้สินคุณจะไม่ใช้ส่วนของคุณก็ช่าง แต่หนี้ผมผมต้องใช้คืนเขา คำตอบที่ผมได้มาคือ ไม่ยอมหย่า ให้ตายก็ไม่ยอมหย่า จะทนจะด้านจะมึนไปแบบนี้แหละ ถ้าอยู่แล้วจะตายให้ผมตายไปเลย มันบอกว่าไม่ยอมให้ผมไปเจอใครใหม่ๆ มันจะเป็นมารคอยขัดขวางชีวิตผม ไม่ว่าผมจะไปไหน มันจะไปด้วย ตามติดผมทุกฝีก้าว จะคอยตามเป็นเงา ผมจะมีปัญญาทำอะไรได้ในเมื่อมันมีทะเบียนสมรส และมันไม่ยอมหย่าซะอย่าง ถ้าอยากหย่าเอามา500,000 มันพูดเพราะรู้ว่าผมไม่มีเงิน ซึ่งมันก็จริงครับ อย่างที่บอก เงินหามาผมไม่เคยได้ จะให้แม่สักพันผมยังต้องค่อยๆเก็บออมเอา ผมเหนื่อยครับทุกคน ผมเริ่มจะไม่ไหวแล้วครับ ผมต้องทำยังไงดีถึงจะตัดคนๆนี้ออกจากชีวิตได้ ผมต้องทำยังไงดี มันถึงจะยอมไปจากชีวิตผม ผมอยากไปเริ่มต้นใหม่ ซึ่งผมไม่รู้ว่าจะมีผญ.คนไหนรับสภาพชีวิตผมได้มั้ย แต่ถึงจะไม่มีใครรับได้ก็ช่างครับ ขอแค่ผมไปให้พ้นๆจากอีผญ.คนนี้ก็พอ ผมกลัวครับทุกคน กลัวว่าวันนึงผมฟิวส์ขาด จะได้ฆ่ากันตายเหมือนในข่าวที่มีให้เห็นอยู่ทุกวัน ทำไมกฎหมายไม่มีช่องโหว่ให้ฟ้องหย่าได้บ้างครับ ผมอยากหย่า แต่ตัวผญ.ไม่ยอม ผมไม่เข้าใจ มันจะฝืนทน กักขังผมไว้ในชีวิตมันเพื่ออะไร ในเมื่อมันรู้แก่ใจว่าผมไม่อยากจะอยู่ ในส่วนของเรื่องบนเตียงไม่ต้องพูดถึงครับ เสื่อมไปนานแล้ว ผมทราบมาว่าการจะหย่าได้ต้องยินยอมทั้ง2 ฝ่าย ผมนับหนึ่งถึงร้อยทุกวัน ให้ตัวเองอดทนไม่ทำอะไรที่ไม่ดีไป ผมพูดแล้วว่าขอส่วนแบ่งเงินให้ผมได้ใช้บ้าง ในเมื่อรายได้หลักคือผมหา คุณแทบไม่ได้ทำอะไรเลย มันก็เฉย คือมึน คือไม่ให้ แม่ไม่ใช่แม่Gu ประมาณนี้ แต่มันไม่พูดออกมานะครับ แต่การแสดงออกมันแบบนั้น ตั้งแต่ผมเกิดมายังไม่เคยเจอผญ.คนไหนนิสัยแบบนี้เลยครับ ในอนาคต ผมอยากให้มีการแก้กฎหมายใหม่หรือเพิ่มเติมข้อกฎหมายที่สามารถทำให้ฟ้องหย่าได้ ถ้าแม้อีกฝ่ายจะไม่ยินยอม ข้อนี้จะช่วยลดปัญหาการทะเลาะบานปลายไปจนถึงขั้นฆ่าแกงกันได้ ไม่มากก็น้อยนะครับผมว่า สุดท้าย ผมขอฝากไว้นะครับ ว่าคู่รักกัน เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดรักกันแล้วคงจะเรียกว่าคู่รักไม่ได้ อย่าฝืนทนทิ้งชีวิตที่เหลืออยู่ ให้จมไปกับอะไรที่ทำให้ทุกข์ อย่าฝืนครับ เลิกแล้วปล่อยกันไปเถอะ และอีกข้อ การอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา ควรมีน้ำใจ ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันบ้าง จุนเจือครอบครัวอีกฝั่งบ้าง ไม่ควรเห็นแก่ตัว นึกถึงแต่ตัวเองผมฝากไว้เท่านี้ครับ ขอบคุณที่ทุกคนสละเวลามาอ่านนะครับยาวมาก ผมอาจจะไม่ได้มาตอบเนื่องจากเป็นแอคเคาท์หลานผมก็ทำไม่ค่อยเป็น แต่ผมจะพยายามหาวิธีเข้ามาอ่านทุกความคิดเห็นนะครับ ขอบคุณอีกครั้งครับ