สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นวันที่เราตัดสินใจมาตั้งกระทู้เราอยากได้กำลังใจและวิธีที่จะทำให้เราผ่านพ้นในช่วงเวลาแบบนี้ไปได้ เข้าเรื่องเลยแล้วกันเราคบกับแฟนมาเป็นเวลา6ปีตั้งแต่สมัยที่เรายังอยู่มัธยมปลาย ระหว่างที่เราคบกันมีทั้งดีไม่ดีทั้งสุขและทุกข์ ในช่วงหนึ่งถึงสองปีแรกเราทะเลาะกันหนักจนเกือบจะเลิกกันครั้งหนึ่ง แต่เราก็เป็นคนขอให้เขากับเราพยายามปรับตัวเข้าหากันใหม่แล้วมันก็เป็นไปด้วยดีจนในปีที่4 ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็เริ่มแย่ลงอีกครั้ง แต่ก็มีดีสลับเข้ามาบ้าง เราทั้งสองคนเป็นคนที่ไม่เจ้าชู้นี่คือสิ่งที่เราเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง นอกนั้นเราทั้งสองคนแทบจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลย อย่างเช่น เราเป็นคนชอบเที่ยวแต่เค้าชอบอยู่บ้าน เพลงที่เค้าฟังกับเพลงที่เราฟังสไตล์ไม่เหมือนกันเลย อาหารที่เขาชอบกินกับอาหารที่เราชอบกินก็ไม่เหมือนกันมีแค่บางอย่างเท่านั้น ความคิดเห็นของเราสองคนมักจะไม่ค่อยตรงกันอยู่เสมอ หลังจาก4ปี เขาเริ่มไปเจอสังคมใหม่ เขาก็เริ่มใส่ใจเราน้อยลง จากสิ่งที่เค้าเคยทำเค้าก็ไม่ค่อยทำให้มีแต่เราที่ทำให้เขามากขึ้นทุกวัน ต้องบอกก่อนว่าเราไม่ได้อยู่บ้านด้วยกันนะคะแต่เค้ามักจะมาหาเราที่บ้านเราอยู่เสมอ ช่วงหนึ่งถึงสองปีแรกเราอยู่จังหวัดเดียวกับเขาพอเริ่มปลายปีที่สองที่เราคบกัน เราก็ย้ายไปอยู่อีกจังหวัดหนึ่งห่างกันประมาณ100โลเพื่อเรียนต่อ เราอยู่ที่นั่น2ปีเค้าไปหาเราแค่2ครั้ง และเราก็ย้ายกลับมาตอนที่เราคบกันได้สี่ปี เพราะเราซิ่วเราเลยเลือกที่จะกลับมาเรียนในจังหวัดเดิม
เค้าบอกเลิกในวันครบรอบ6ปีที่ผ่านมา(8กุมภา) สาเหตุที่เค้ามาขอเลิกเค้าให้เหตุผลกับเราว่าเค้าอึดอัด อึดอัดสะสมมานานมากตั้งแต่ปีแรกที่ทะเลาะกันและอึดอัดที่เราเป็นคนขี้หึงมากเกินไป เราไม่มีอะไรเข้ากันเลยโดยเฉพาะเรื่องความเห็น เค้าบอกเค้าพยามใส่ใจเต็มที่แล้ว เอาจริงเราก็ยอมรับว่าเราเป็นคนที่ขี้หึงมาก เพราะปกติชีวิตของแฟนเราไม่เคยมีผู้หญิงเข้ามาเลยแต่พอมีเข้ามามันทำให้เราโมโหจนหลายครั้งเราต้องทะเลาะกัน ตรงนี้เราคงจะแย่เองคงเป็นสาเหตุที่เค้าไม่อยากทน และวันนึงเค้าได้ไปเจอสังคมใหม่ เค้าก็เริ่มไม่ค่อยแบ่งเวลาให้เรา ไม่ค่อยใส่ใจเราเหมือนแต่ก่อนมันเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เรานอยด์เค้าจนบางทีเราอาจจะทำตัวงี่เง่าไป และยังเกิดเหตุการณ์เข้าใจผิดกันอีกเพราะคนในสังคมนั้นคิดว่าเราบอกว่าพวกเขาทำให้เความสัมพันธ์ของเรากับเค้าแย่ลง แต่ในความจริงเราโทษแค่เพียงคนของเรา เราไม่แน่ใจว่าคนในสังคมนั้นเค้ารู้ได้ยังไง แต่เราคิดว่าในตอนที่เราทักแชทแฟนเราไปเค้าน่าจะเผลอไปอ่านข้อความส่วนตัวของเรากับแฟน แต่คำพูดที่เราใช้พูดกับแฟนคนนอกเค้าไม่เข้าใจว่าเราหมายความว่าอะไร เพราะบางคำพูดมันก็มีแค่เรากับแฟนที่เข้าใจความหมายนั้นจริงๆ หลังจากที่เลิกกับแฟนเราเลยตัดสินใจโทรไปเคลียร์กับคนกลุ่มนั้นเกือบทุกคนและเหลืออีกหนึ่งคนที่เรายังไม่ได้โทรเคลียร์กับเขาเพราะเราเหนื่อยที่จะต้องไปอธิบายในสิ่งที่เราคิดเราทำและเราก็ได้ส่งข้อความไปหาพี่คนหนึ่งในกลุ่มนั้นซึ่งเราก็คิดว่ายังไงเค้าก็คงไปบอกกันอยู่ดีเราก็เลยคิดว่าเราไม่ควรที่จะไปอธิบายอะไรอีก ที่สำคัญเราเคยคุยกับเค้าว่าเราต้องการคนที่รักและดูแลเราได้จริงๆอายุเราเยอะขึ้นทุกวันเราอยากได้ความมั่นคง เค้าบอกเค้าเข้าใจ คบกันมา6ปีเค้าไม่เคยคิดเรื่องอนาคตกับเราเลยแม้แต่วาดฝันเพ้อเจ้อก็ไม่มี เค้าบอกเราว่าเค้าคิดแค่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้เค้าจะทำยังไงกับชีวิตแค่นั้น
ทุกวันนี้เราก็ยังทำใจไม่ได้เท่าไหร่ ในความรู้สึกตอนนี้มันไม่ใช่เพราะความรักเต็ม100 แต่มันเป็นความผูกพันธ์ซะมากกว่าเพราะทุกวันเรามีเค้าอยู่เรามีเขาคอยเคียงข้าง ตื่นมาไม่รู้จะคุยกับใครก็เป็นเค้านี่แหละที่เป็นคนแรก ในหนึ่งวันเราไปเจออะไรเราอยากบ่นอะไรก็มีแต่เขา ก่อนนอนคนที่คอยบอกรักบอกฝันดีคนที่รอคอยเล่าเรื่องทุกอย่างก็มีแต่เค้า มองไปมุมไหนในบ้านก็มีแต่เค้าเต็มไปหมดที่นอนที่เค้าเคยนอน ทุกที่ที่เค้าเคยอยู่ โต๊ะทานข้าวที่เราเคยทานด้วยกัน เราแค่อยากรู้ว่าเราควรจะทำยังไงให้เราผ่านจุดนี้ไปได้สักที เรารู้ว่ามันต้องใช้เวลาและเราก็ไม่รู้ว่ามันต้องอีกนานแค่ไหนกว่าที่เราจะกลับมาปกติ
ตอนนี้เราแทบจะเรียนไม่รู้เรื่อง งานค้างอีกมากมาย ปล่อยตัวทรุดโทรม ไม่ได้ทานข้าวดื่มแค่น้ำมาสามวันเต็ม เพราะไม่มีความอยากเลย จนแม่ต้องพาไปหาหมอและแม่ก็ร้องไห้ขอให้เรากินข้าว ซึ่งเราก็ยอมกินเพราะเราสงสารแม่ เรารู้สึกสมเพชตัวเองที่ต้องไปร้องขอความรักจากเขา ทั้งๆที่เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ เราเพิ่งเข้าใจคำว่าอกหักก็วันนี้แหล่ะ ทุกวันนี้เราก็ยังคุยกับเขาถึงแม้ว่าเค้าจะตอบบ้างหรือว่าไม่ตอบ มันเป็นความที่แบบเราไม่สามารถตัดได้เลยแต่เราอยากให้เขาค่อยๆเฟดออกไปมากกว่า
ส่วนตัวเราเป็นคนที่มีปัญหาเรื่องโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว แต่ไม่ได้รักษาต่อเพราะย้ายจังหวัดและเขามักจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างเราเสมอพอเราไม่มีเขาเราเลยรู้สึกว่าทุกอย่างมันพังไปหมด ในวันจันทร์ที่จะถึงเราจะกลับไปรักษาต่อค่ะ
โดนแฟนที่คบมา6ปีบอกเลิก...
เค้าบอกเลิกในวันครบรอบ6ปีที่ผ่านมา(8กุมภา) สาเหตุที่เค้ามาขอเลิกเค้าให้เหตุผลกับเราว่าเค้าอึดอัด อึดอัดสะสมมานานมากตั้งแต่ปีแรกที่ทะเลาะกันและอึดอัดที่เราเป็นคนขี้หึงมากเกินไป เราไม่มีอะไรเข้ากันเลยโดยเฉพาะเรื่องความเห็น เค้าบอกเค้าพยามใส่ใจเต็มที่แล้ว เอาจริงเราก็ยอมรับว่าเราเป็นคนที่ขี้หึงมาก เพราะปกติชีวิตของแฟนเราไม่เคยมีผู้หญิงเข้ามาเลยแต่พอมีเข้ามามันทำให้เราโมโหจนหลายครั้งเราต้องทะเลาะกัน ตรงนี้เราคงจะแย่เองคงเป็นสาเหตุที่เค้าไม่อยากทน และวันนึงเค้าได้ไปเจอสังคมใหม่ เค้าก็เริ่มไม่ค่อยแบ่งเวลาให้เรา ไม่ค่อยใส่ใจเราเหมือนแต่ก่อนมันเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เรานอยด์เค้าจนบางทีเราอาจจะทำตัวงี่เง่าไป และยังเกิดเหตุการณ์เข้าใจผิดกันอีกเพราะคนในสังคมนั้นคิดว่าเราบอกว่าพวกเขาทำให้เความสัมพันธ์ของเรากับเค้าแย่ลง แต่ในความจริงเราโทษแค่เพียงคนของเรา เราไม่แน่ใจว่าคนในสังคมนั้นเค้ารู้ได้ยังไง แต่เราคิดว่าในตอนที่เราทักแชทแฟนเราไปเค้าน่าจะเผลอไปอ่านข้อความส่วนตัวของเรากับแฟน แต่คำพูดที่เราใช้พูดกับแฟนคนนอกเค้าไม่เข้าใจว่าเราหมายความว่าอะไร เพราะบางคำพูดมันก็มีแค่เรากับแฟนที่เข้าใจความหมายนั้นจริงๆ หลังจากที่เลิกกับแฟนเราเลยตัดสินใจโทรไปเคลียร์กับคนกลุ่มนั้นเกือบทุกคนและเหลืออีกหนึ่งคนที่เรายังไม่ได้โทรเคลียร์กับเขาเพราะเราเหนื่อยที่จะต้องไปอธิบายในสิ่งที่เราคิดเราทำและเราก็ได้ส่งข้อความไปหาพี่คนหนึ่งในกลุ่มนั้นซึ่งเราก็คิดว่ายังไงเค้าก็คงไปบอกกันอยู่ดีเราก็เลยคิดว่าเราไม่ควรที่จะไปอธิบายอะไรอีก ที่สำคัญเราเคยคุยกับเค้าว่าเราต้องการคนที่รักและดูแลเราได้จริงๆอายุเราเยอะขึ้นทุกวันเราอยากได้ความมั่นคง เค้าบอกเค้าเข้าใจ คบกันมา6ปีเค้าไม่เคยคิดเรื่องอนาคตกับเราเลยแม้แต่วาดฝันเพ้อเจ้อก็ไม่มี เค้าบอกเราว่าเค้าคิดแค่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้เค้าจะทำยังไงกับชีวิตแค่นั้น
ทุกวันนี้เราก็ยังทำใจไม่ได้เท่าไหร่ ในความรู้สึกตอนนี้มันไม่ใช่เพราะความรักเต็ม100 แต่มันเป็นความผูกพันธ์ซะมากกว่าเพราะทุกวันเรามีเค้าอยู่เรามีเขาคอยเคียงข้าง ตื่นมาไม่รู้จะคุยกับใครก็เป็นเค้านี่แหละที่เป็นคนแรก ในหนึ่งวันเราไปเจออะไรเราอยากบ่นอะไรก็มีแต่เขา ก่อนนอนคนที่คอยบอกรักบอกฝันดีคนที่รอคอยเล่าเรื่องทุกอย่างก็มีแต่เค้า มองไปมุมไหนในบ้านก็มีแต่เค้าเต็มไปหมดที่นอนที่เค้าเคยนอน ทุกที่ที่เค้าเคยอยู่ โต๊ะทานข้าวที่เราเคยทานด้วยกัน เราแค่อยากรู้ว่าเราควรจะทำยังไงให้เราผ่านจุดนี้ไปได้สักที เรารู้ว่ามันต้องใช้เวลาและเราก็ไม่รู้ว่ามันต้องอีกนานแค่ไหนกว่าที่เราจะกลับมาปกติ
ตอนนี้เราแทบจะเรียนไม่รู้เรื่อง งานค้างอีกมากมาย ปล่อยตัวทรุดโทรม ไม่ได้ทานข้าวดื่มแค่น้ำมาสามวันเต็ม เพราะไม่มีความอยากเลย จนแม่ต้องพาไปหาหมอและแม่ก็ร้องไห้ขอให้เรากินข้าว ซึ่งเราก็ยอมกินเพราะเราสงสารแม่ เรารู้สึกสมเพชตัวเองที่ต้องไปร้องขอความรักจากเขา ทั้งๆที่เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ เราเพิ่งเข้าใจคำว่าอกหักก็วันนี้แหล่ะ ทุกวันนี้เราก็ยังคุยกับเขาถึงแม้ว่าเค้าจะตอบบ้างหรือว่าไม่ตอบ มันเป็นความที่แบบเราไม่สามารถตัดได้เลยแต่เราอยากให้เขาค่อยๆเฟดออกไปมากกว่า
ส่วนตัวเราเป็นคนที่มีปัญหาเรื่องโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว แต่ไม่ได้รักษาต่อเพราะย้ายจังหวัดและเขามักจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างเราเสมอพอเราไม่มีเขาเราเลยรู้สึกว่าทุกอย่างมันพังไปหมด ในวันจันทร์ที่จะถึงเราจะกลับไปรักษาต่อค่ะ