โรงแรมแถวงามวงศ์วาน ห้อง Z08

สวัสดีครับผมชื่อเล่น ว่าชื่อ เอ มีแฟนชื่อ เก่ง เหตุการณ์นี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2563 ปกติแล้วผมเป็นคนไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ หรือจะสิ่งงมงายที่มองไม่เห็น ขอย้ำว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ไม่ได้แต่งเติมอะไรเพิ่ม

วันศุกร์ คืนแรกของการพัก
    เรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นคนสงขลา มาหาแฟนที่กรุงเทพ ปกติแล้วแฟนผมจะเป็นคนหาที่พักในกรุงเทพให้  เราได้นัดเจอกันที่โรงแรมแห่งนึง หลังจากที่เช็คอินโรงแรมเราได้ห้อง Z08 เสร็จเราก็เดินขึ้นไปในโรงแรม โดยใช้บรรไดปกติ เพราะเราได้ห้องชั้นที่2 พอเราทั้งคู่กำลังเดินขึ้นไปถึงชั้น2 ระหว่างที่เรายืนอยู่กลางๆบรรได ก็ต้อง งงกับห้องที่เราได้พัก เพราะมันอยู่ตรงหน้าบรรไดเลย

 เก่ง : ก็อุทานว่า เห้ย!! ทำไมเราได้ห้องตรงนี้ ดูไม่ดีเลย ไม่ค่อยชอบเลย เราเปลี่ยนห้องดีมั้ย
ผม : ไม่มีอะไรหรอก โรงแรมก็ใหม่

พอเราเดินถึงหน้าห้องเพื่อใช้ คีย์การ์ดแตะเซ็นเซอร์ แฟนผมก็เหลือบไปเห็นห้องข้างๆคือห้อง Z07 แง้มประตูทิ้งเอาไว้ และในห้องปิดไฟ

เก่ง : เค้าเปิดประตูไว้ทำไมอะ ไฟก็ไม่เปิด ปิดให้เค้าดีมั้ย
ผม : อย่าไปยุ่งเลย เค้าอาจจะลงไปซื้อของข้างล่างก็ได้ แปปเดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้วมั้ง

ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ 20.00 เห็นจะได้ผมกับแฟนก็กินข้าวกันภายในห้อง เพราะแฟนผมได้ซื้อมาเตรียมไว้ก่อนที่ผมจะมาถึงแล้ว หลังจากกินเสร็จ ประมาณ21.00 แฟนผมก็กลับบ้าน  โดยเธอขับรถมาเอง  เพราะเธอต้องนอนที่บ้านตัวเองแถวบางบัวทอง คือเช้าก็มาหาผมไปเที่ยวกันจนถึง21.00 ก็กลับบ้าน ผมก็เดินไปส่งเธอที่รถ ตอนที่เดินออกมาจากห้อง นั้นผมก็เหลือบไปมองประตูว่าประตูปิดรึยัง มีคนกลับมารึยัง แต่ประตูก็ยังถูกแง้มเอาไว้อย่างนั้น  และทุกวันโดยปกติแล้ว เวลา 21.00 เราจะต้องโทรไลน์คุยกัน ถ้าไม่รู้จะคุยอะไรก็จะตั้งโทรศัพท์ทิ้งเอาไว้ เพื่อให้ได้ยินอีกฝ่ายตลอดเวลาเหมือนได้อยู่ใกล้กันตลอด จนกว่าสัญญาณมันจะตัดไปเอง จนเวลาผ่านไป 22.00 ผมก็เริ่มได้ยินเสียงของห้องข้างๆเป็น เปิดฟักบัวอาบน้ำ และเสียงลากของผมไม่แน่ใจว่าเสียงลากอะไร

ผม : คิดในใจว่า สงใสเค้ากลับมากันแล้วมั้ง มีคนอยู่ห้องข้างๆ แค่เสียงเปิดฟักบัวอาบน้ำห้องเรายังได้ยินชัดขนาดนี้เลยหรอว่ะ!! ทีหลังเราจะทำอะไรก็ต้องเบาๆหน่อยละ เกรงใจห้องข้างๆ

วันเสาร์ คืนที่2ของการพัก
    เมื่อรุ่งเช้าผม กับ แฟนผมก็นัดเจอกันเวลา 9.00 เพื่อไปเที่ยวหาอะไรกินกัน หลังจากที่ผมปิดประตูห้องเพื่อจะออกไปข้างนอก ผมก็เหลือบไปดูห้องข้างๆ เอาจริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจไปมองหรอกแต่มันอยู่ระยะสายตา   สิ่งที่ผมเห็นก็เหมือนเดิมคือ ประตูถูกแง้มเอาไว้ และปิดไฟมืดสนิท 

  ผม : คิดในใจว่า สงใสเค้าไปธุระข้างนอกมั้ง เปิดประตูให้แม่บ้านมาทำความสะอาด 
 
ในขณะที่ผมกำลังเดินลงไปข้างล่างได้เจอแม่บ้านคนนึงเค้ามองผมแปลกๆ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก สงใสเราคนแปลกหน้ามั้ง
 หลังจากนั้นแฟนผมก็โทรมาบอกให้ลงไปเร็วๆมาถึงแล้ว แฟนผมขับรถมารับ ระหว่างที่ผมนั่งในรถ แฟนผมก็ถามว่า

เก่ง : เอเธอทำอะไรทั้งคืนอ่ะ ไม่หลับไม่นอน เหรอ เดินไป เดินมา เสียงลากเก้าอี้ บ้างละเป็นบ้าอะไร ละเมอเหรอ
ผม : บ้าละเมออะไร เกิดมาไม่เคยละเมอ เสียงอะไร ไม่มีทำอะไรนะ นอนหลับปกติดี เธอหูฟาดเปล่า
เก่ง : เหรอแต่ได้ยินจริงๆนะ

หลังจากนั้นก็จบการสนทนานี้ไปเพราะต้องเถียงกันเรื่องหาของกินต่อ
ผ่านไปจนเวลา 21.00 แฟนผมก็มาส่งที่โรงแรม ระหว่างที่ผมเดินขึ้นไปถึงชั้น2 อยู่กลางๆบรรได ผมก็สังเกตุเห็นเหมือนเดิม ประตูถูกแง้มเอาไว้ และปิดไฟมืดสนิท ผมเลยเดินไปใกล้ๆ และใกล้ๆจนถึงน่าประตูห้องตัวเอง ด้วยความสงใสว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมประตูถูกแง้มเอาไว้ตลอด และปิดไฟมืดสนิท ผมจึงชะเง้อหน้ามองรอดผ่านช่อง ประตูที่ถูกแง้ม มองเข้าไปในห้อง ก็ไม่มีอะไร มีแต่ความมืดสนิท และผมก็ได้มองที่ลูกบิดประตูห้องนั้นผมก็ต้อง ผะงักกับสิ่งที่เห็น แต่ผมยังไม่แน่ใจและยังมองเห็นไม่ชัด เพราะลูกบิดมันเป็นสีเงินๆแววๆสะท้อนดวงไฟ สิ่งที่เห็นก็มีสีขาวๆขุ่นๆ เป็นเส้นเล็กๆ เลยทำให้มองไม่ชัด ผมจึงกล้มไปดูใกล้ๆ  ผมเห็น เส้นสาย้สายสิญจน์ผูกอยู่ตรงลูกบิดประตูอยู่ 2-3 เส้น ผมตกใจเลยรีบเปิดประตูห้องตัวเองเข้าไปในห้อง  หลังจากที่ผมเข้ามาในห้องผมก็โทรไลน์หาแฟน คุยเรื่องทั่วไป แต่ไม่ได้เล่าเรื่องที่เจอให้แฟนฟัง กลัวว่าแฟนจะกลัวเอา พอถึงเวลา 22.00 โดยประมาณ ผมก็ได้ยินเสียงเดิม มีคนเปิดฟักบัวอาบน้ำ และเสียงลากสิ่งของ แต่ครั้งนี้ผมก็เริ่มจะ งงๆ และสงใสว่า ทำไมไม่เคยได้ยินเสียงเดินหรือเปิด-ปิดประตูเลย เพราะถ้าเราปิดประตูเราจะได้ยิงเสียงปิดดัง "ปั้ง" แต่นี่ไม่เคยได้ยินเลย ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรต่อก็คงคิดว่าบังเอิญไม่ได้ยินเองมั้ง หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จ ผมก็มานอนบนเตียงพร้อมเปิด TV ด้วยเสียงของ TV ระดับ3 เต็ม20
เพราะมันมืดแล้ว เสียงก็เงียบ ผมเปิด แค่เสียงระดับ3 ผมก็ได้ยินแล้ว หลังจากที่ผมดู TV สักพักผมรู้สึกง่วงๆก็ปิด TV พร้อมนอนหลับไป

วันอาทิตย์
   จนเวลาประมาณ ตี3.00 ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมตื่นตี 3.00 ในช่วงที่ผมเคลิ้มๆกำลังตื่นแบบ งงๆ ว่าตื่นมาทำไมตี 3.00 ผมคิดได้แค่ชั่วขณะเท่านั้น TV ก็เปิดเองพร้อมกับเสียง ระดับ3 ที่ตั้งเอาไว้ก่อนนอน และอึดใจเดียวที งงๆ ว่า TV มันเปิดเองได้ยังไงกัน TV ก็กับเปลี่ยนช่องเองได้ พร้อมกับเสียงระดับ20 คือสูงสุดพร้อมกับเสียงหัวเราะของ TV ใช่แล้วครับ เสียงมันกระโดดจาก3 ไป 20 เลย ไม่มีการใต่ระดับเสียง ผมก็ตกใจสะดุ้งตัวเองขึ้นมา เพราะเกรงใจคนข้างห้อง เลยหยิบรีโหมด TV ที่อยู่สุดมือเอื้อมโต๊ะข้างๆ มาปิด TV แต่ก็ปิดไม่ได้ ผมเลยคิดว่า ปุ่มปิด คงเสียมั้ง เลยไปกดปุ่มลดเสียงต่อ ก็กดไม่ได้เหมือนกัน หลังจากนั้น TV ก็ขึ้นข้อความว่า ไม่มีสัญญาณ พร้อมกับเสียง ซี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ดังมากๆเพราะเสียงระดับ 20 คือดังสุดของ TV รุ่นนี้ ผมจึงลุกไปดึงปลั๊กออก แล้วกลับมานอน ผมนอนไปได้ประมาณ 10-20วินาที ปลายเท้าผมเป็นโต๊ะเครื่องแป้ง และมีขวดน้ำพลาสติกที่ผมกินหมดแล้ววางอยู่ ผมได้ยินเสียงเหมือนมีคนมาบีบขวดน้ำพลาสติกอย่างรุนแรง เสียงมันดัง แคร๊กๆๆๆๆๆๆๆ ผมสะดุ้งพร้อมขนลุกสู้มากๆแต่ก็ยังหลับตาอยู่ หลังจากนั้นก็มีเสียงเด็กอายุน่าจะไม่เกิน7ขวบ หัวเราะข้างๆ และเด็กคนนั้นก็ได้วิ่งจากซ้ายมือผมเป็นตู้เสื้อผ้า วิ่งผ่านเตียงที่ผมนอนอยู่ไปทางระเบียง ขวามือผม ที่ผมคิดว่า มีเด็กวิ่งผ่านผม เพราะผมรู้สึกว่าเตียงมันจะเด้งๆ ยวบๆ หลังจากที่ผม งงๆกับชีวิตเพราะไม่เคยคิดว่าจะเชื่อเรื่องพวกนี้เลยผมคิดในใจว่า  "ผมกำลังเจอกับอะไรกันแน่ มันพิสูจน์ไม่ได้ด้วยวิทยาศาสตร์แต่ทำไมผมถึงรู้สึกและสัมผัสได้ขนาดนี้ " ผมก็ขืนใจจนหลับ จนเช้าผมก็รีบอาบน้ำ เช็คเอ้าออก และนั่งเครื่องบินกลับบ้าน หลังจากถึงบ้านก็โทรหาแฟนเล่าเรื่องที่เจอให้แฟนฟัง และผมนึกขึ้นได้ว่า ไม่เคยได้ยินเสียงคนเดินหรือเปิด-ปิดประตูชั้น2 เลยแม้แต่คนเดียว เรื่องก็มีเพียงเท่านี้ครับขอย้ำว่าเป็นเรื่องจริงที่เจอครับ ห้อง Z08

แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่