คุณมีวิธีชนะมือกับครอบครัวที่เลี้ยงลูกผิดยังไงบ้างครับ ที่ผ่านมาผมได้ดีเพราะเชื่อตัวเอง

ปัจจุบันผมเรียนมหาลัยมา 6ปี  และปีนี้กำลังจะใกล้จบ

 "คุณเชื่อฟังครอบครัวบ้างไหมครับ "   แน่นอนมันสิ่งที่คุณควรต้องทำ รับฟังและเรียนรู้ แต่เมื่อเราโตทุกอย่างมันเปลี่ยนไป

ความคิดของพ่อผมยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน   ที่ผมย้ายออกมาจากการคณะเก่าได้ มันรู้สึกเหมือนเป็นอิสระอีกครั้ง  (คณะที่เรียนยากรองจากหมอ) ผมขอร้องมานานหลายปีตั้งแต่อยู่ปี 1 เทอม 2 ว่าไม่ชอบจริงๆ แกบอกว่าเรียนไปเดียวก็ชินเอง แต่มันไม่ใช่ ผมร้องขอมาเสมอจนปี3 แกยอมให้ผมได้ย้ายคณะ

ตอนผมย้ายคณะ พ่อผมไปถามแฟนใหม่แกหลายครั้ง ถามคนนู้นบ้างคนนี้บ้าง คือแกไม่เคยคิดอะไรได้ด้วยตนเอง ตัดสินใจได้ด้วยตนเอง มักจะถามความคิดเห็นคนอื่นเพื่อนำความคิดนั้นเอามาสอนลูก / ซึ่งผมเสียยังไงรู้ไหม คนอื่นเขารู้เรื่องผมทั้งหมด ไม่ว่าผมจะมีแฟนหรืออะไรก็ตาม ทำไมถึงไม่ให้อิสระเด็กคนหนึ่งที่จะโตเป็นผู้ใหญ่ผมไม่เข้าใจตรงนั้นเลย  

ต้องบอกก่อนหนึ่งว่าผมเป็นคนที่การยอมรับผิด มีความมั่นใจ กล้าทำกล้าตอบ ผิดพลาดบอกผิดพลาด ไม่ชอบให้คนอื่นมาบงการชีวิต เพื่อนคนไหนชวนให้เกลียดจะไม่เกลียดถ้าไม่ใช่ความจริงแม้เป็นเพื่อนสนิท   พี่ชายทำผิดไม่ยอมรับแต่โกหก พ่อรู้ไม่ว่าอะไร  ผมผิดยอมรับผิดแต่ว่า  นี้เขาสอนให้โกหกกันเหรอ และผมก็ชอบเรียนรู้และทำอะไรด้วยตัวเองเสมอ ผมอยากทำอาหาร ผมก็ฝึกทำด้วยตัวเอง  ผมซักผ้า ล้างจาน ผมก็ทำของผมเอง  บางครั้งผมไม่ทำแกจะด่า หาว่าผมไม่มีความรับผิดชอบ  ทั้งที่พี่ชายของผมทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง พี่ชายแค่ให้เหตุผลว่า " มันมีงานต้องทำ ส่วนผมเรียนภาระน้อยกว่า " แล้วทำไมมันถึงเรียนรู้ไม่ได้ ตอนมันอยู่มหาลัยมันไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ไม่มีใครมาจ่ำจี้หรือบงการ ทำไมชีวิตมันดีกว่าผมมากขนาดนี้ เพราะมันทำงานเลี้ยงดูตัวเองได้แล้ว นั้นคือเหตุผลที่พ่อบอก  พ่อยอมรับพี่ชายเพราะพี่ชายไม่เคยคิดอะไรด้วยตัวเอง ชอบทำตามคำสั่งพ่อทุกอย่าง พ่อถึงได้เคารพมัน  ทั้งที่ผมทำงานบ้านให้แกเกือบทุกอย่าง ผ่อนรถก็ไป ถามว่าผมมีภาระอะไร ผมการบ้านของผมที่ต้องทำ คณะของผมก็เรียนตั้งแต่ 9 โมง ถึง 5โมงเย็น เลิกงานก็พร้อมกัน เท่าเทียมตรงไหน แถม ภาระการบ้านก็ทำตอนกลางคืนอีกถึงแม้ใช้แรงไม่มาก
 
ในตอนผมอยู่ ม .6 แม่ผมเสียตั้งแต่ผมอยู่ ม .2 หลังจากนั้นชีวิตไม่เหมือนเดิม จากที่แม่เป็นคนที่จัดการเลี้ยงลูกทุกอย่างเพียงคนเดียว พ่อทำงานหาเงินให้ กลับมาที่ตอนนี้แกต้องฝ่ายรับผิดชอบเรื่องลูกทั้งหมด  ซึ่งตอนที่เข้ามหาลัยนั้นพอรู้ว่าติดคณะหนึ่งในม.ดังได้ แกรีบไปจ่ายค่าเทอมเพื่อยืนยันสิทธิ์ทั้งที่ผมขอว่า อยากลองสอบเทียบเข้าไปเรียน  กราฟฟิกดีไซน์ เพราะงานที่ผมรัก ผมเป็นคนชอบวาดภาพ  แต่แกก็ไม่เคยสนใจคำขอจากผมเลย

เรียนมาได้ระยะนึง ผมก็ไม่ชอบมันจริง ผมไม่ชอบฟิสิกส์ ผมถูกบังคับให้เรียนสายวิทย์คณิตมาตั้งแต่ม.ปลายนั้น ทั้งที่ผมมีความสนใจด้านสายศิลป์ ผมถนัดภาษาอังกฤษมากกว่าคณิตศาสตร์ ผมโดนกีดกันตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว บอกว่าเรียนสายวิทย์จะมีโอกาสได้เข้าได้หลายคณะมากกว่า " แล้วทำไมละ สายศิลป์ภาษาไม่ดีตรงไหน ถ้าผมมีเป้าหมายของผม ทั้งที่ตัวนั้นยังเลือกไม่ถูกหรอกว่าจะทำอะไร แต่มันคงจะทำอะไรได้มีความสุขมากกว่านี้"

ในการเรียนก็ยังเหมือนเดิม แม้อยู่ห่างจะคอยโทรตามทุก 9 โมง นี้ ผมโตแล้วนะ ผมควรได้พื้นที่ส่วนตัวมากกว่านี้ ไม่ควรโทรตาม แกโทรตามให้ผมไปเรียนกลัวว่าลูกจะเกเร ทั้งที่ ที่ผ่านผมเป็นคนที่แสดงความรับผิดชอบตลอด ถ้ามีรางวัลนักเรียนเข้าเรียนดีเด่นได้ก็คงได้รับไปแล้ว เพราะผมไม่เคยขาด ขนาดไม่สบายยังต้องมา หากไม่สบายบางวันไม่ไหว ยังโดนเซาซี้ให้ไปทั้งที่คนอื่นๆ เขามีทางเลือกในการจัดเวลาตัวเอง จะขี้เกลียดหรืออะไรก็ตาม ผมขาดเพราะผมป่วย ผมผิดอะไร เวลามีตารางเรียนก็บอก เวลามีสอบก็บอก คือก็เป็นคนพูดเรื่องตัวเองอยู่เสมอ  แต่พ่อชอบทำตัวเหมือนผมเป็นคนมีปัญหาทั้งที่ควรจะทำตัวแบบนี้กับพี่ชาย เพราะแกเป็นคนไม่พูดอะไรเลย ทั้งเรื่องส่วน เรื่องเรียน เรื่องโดนผู้หญิงหลอกใช้ตัง โกหกและไม่บอกมาตลอด      ธุรกิจแกอะไรไม่ดีผมก็แนะนำ จัดบ้าน จัดนู้นนี้ ผมก็เป็นคนให้คำสั่งว่าจะเก็บ ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นหน้าที่ของแม่  แกก็ตามเพียงคำสั่งแม่   ผมขอให้เลิกกินเบียร์มันไม่ดี มันทำให้ตับแข็ง และจะแย่ แล้วลูกจะอยู่ยังไง แกไม่สน แกโมโหว่า ทั้งที่หน้าที่นี้คนเป็นลูกก็ควรต้องสอนเหมือนกัน   ลูกกินน้ำอัดลมแกดึงออกไปแล้วไปทิ้งบอกว่ามันไม่ดีจะอ้วนเป็นเบาหวาน แต่ผมกินแค่เดือนละครั้งสองครั้ง ผมผิดอะไร ?  การผู้ใหญ่แล้วเปิดใจข้างเดียวคิดว่าเราเป็นใหญ่กว่ามันดีจริงหรือ   ที่ผ่านมาเราทำอะไรได้ด้วยตัวเองเสมอ ทุกครั้งที่เชื่อมักจะล้มเหลว เราผิดไหมที่จะไม่เชื่อ ทุกคำที่ด่าหรือสั่งสอน เพราะมันไม่มีประสิทธิภาพพอ

เมื่อผมทำงานบ้านเสร็จ ผมไม่สิทธิที่จะทำกิจกรรมส่วนตัวหรือ  หากผมทำหน้าที่รับผิดชอบเสร็จ เพียงแค่เล่นเกม ถูกด่า เอาไปพูดกับพี่น้อง ป้านี้แกร้ายมาก แกด่าผมต่อหน้าพ่อในงานวันเกิดพ่อ บอกผมไม่ดีพอติดเกม ทำอะไรไม่ได้เรื่อง ไม่มีสังคม มีแต่สังคมพวกเล่นเกม   พ่อแกฟังปุ๊บ แกจะช่วยว่าต่อ 
พอมานึกภาพตอนที่ผมยอมรับความผิดแทนพ่อ เมื่อพ่อทำผิดพลาด ผมยอมรับแทนแก  กลับกัน แกพลักความผิดให้ผมทุกอย่าง

ตอนอายุ 5 ขวบป้าแกบอกว่าทำไมถึงให้แม้ป้อนข้าวให้กิน ทั้งที่ผมพยายามตักเองแล้วแม่มาช่วย แล้วทำหน้าดุใส่ผม  และก็ชอบว่าผมโตมาจะเตี้ย  แม้ปัจจุบันผมตัวโตกว่าทั้งตระกูล

ตอนไปช่วยญาติทำสวน ญาติบอกไม่มีคนช่วยผมไปก็ไปช่วยเพียงคนเดียว  แถมยังด่าว่า ทำอะไรไม่เป็น ทำสวนงานง่ายๆยังไม่เป็นเลย แล้วผมผิดตรงไหน เขาไม่เคยพาผมเขาสวนเป็นสิบปี สอนกีดยางครั้งเดียวยังไม่เคย ไม่โทษว่าแค่นี้ผมก็ทำไม่ได้

ทั้งหมดนี้ผมอยากจะถามว่าผมโตมาในครอบครัวที่สอนลูกผิดไหมๆ  ทำไมต้องโดนเอาแต่โทษตัวผม ไม่โทษตัวเองที่ไม่เคยนำมาสอน ชอบบอกง่ายๆว่าเรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่รู้   พอกลับกันเรื่องของการธุรกิจบนอินเทอร์เน็ต ทำโทรศัพท์ ทำคอมพิวเตอร์ ทำ gps แกทำไม่เป็นสักอย่าง ต้องรอเวลาลูกมาทำ แล้วถ้าทำไม่เป็นก็ด่าลูกด้วย ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่ควรจะทำเลย
แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ปัญหาชีวิต การสอนลูก ปัญหาครอบครัว
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่