👧🏻🌨🐠 THE GLOVES 2020 ถุงมือเรื่องสั้น#35 Week#11, 8-11 ก.ย. "เที่ยวเกาะเมฆ"- ถุงมือมีแต่ยังไม่ได้แกะ 🐠🌨👧🏻

กระทู้คำถาม
อมยิ้ม44
ถุงมือเรื่องสั้น เรื่องที่ 5 ประจำสัปดาห์ที่ 11 ครับ ^^

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามมากๆแห่งหนึ่งของไทย นั่นคือ "เกาะหมาก" ซึ่ง จขถม. ใช้เป็นชื่อเรื่องว่า "เกาะเมฆ"

เรื่องของเพื่อนสาวสองคนที่ไปเที่ยวด้วยกัน ณ เกาะสวรรค์แห่งนั้น แล้วคนหนึ่งบังเอิญหรือว่าโชคชะตาก็ไม่รู้ได้ ไปพบกับหนุ่มคนดังซึ่งเป็นเชพแนวหน้ามีเอฟซีติดตามมากมาย แต่คุณเธอไม่รู้จักเพราะไม่ได้สนใจทางด้านนี้ ผิดกับเพื่อนของเธอซึ่งคลั่งไคล้เชพหนุ่มนั่นอย่างสุดฤทธิ์สุดเดช เรื่องมันสนุกมากขึ้นตรงที่ว่า เธอมิได้บอกเพื่อนว่าได้เจอใครมา เพราะไม่ได้ใส่ใจอย่างที่บอก หลังจากนั้นเพื่อนของเธอพาเธอไปดูการถ่ายทำรายการทำอาหาร แล้วก็เจอะพ่อหนุ่มเชพเซเล็บคนดังอีกรอบ มิหนำซ้ำ ไปๆ มาๆ หนุ่มเชพคงปิ๊งเธอเข้าให้หรือไงก็ไม่ทราบ เพราะเขาเชิญเธอไปร่วมชิมอาหารที่เขาทำกับมือและถ่ายทำเป็นรายการด้วย!

แล้วแม่สาวจะทำฉันใด จะตกกระไดพลอยโจนไหม หรือจะปฏิเสธ และสุดท้าย เรื่องจะลงเอยอย่างไร ???

ตามมาดูคำตอบกันครับ ^^ อมยิ้ม36หัวใจ

อมยิ้ม50
...........มวลอากาศเย็นไหลวนมอบความรู้สึกดีให้กับทุกคนในช่วงแบบนี้  ชวนให้ยามเช้าแช่มชื่น  กลิ่นหอมของฝนและไอชุ่มชื่นจากป่ายาง โชยมาจางๆในอากาศ  ขณะที่ฉันกำลังสาละวนกับการใส่เสื้อตัวเก่งเตรียมตัวจะออกไปสูดอากาศเช้าละมุนด้านนอก    

           ขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจเดินทางมาที่นี่ในช่วงวันหยุดยาวปีใหม่  จริงๆก่อนหน้านี้ได้ตกลงกันไว้กับแฟนหนุ่มว่าจะไปเที่ยว Countdown ด้วยกันและไปเยี่ยมบ้านเขาด้วย  แต่ก็บังเอิญมีเหตุต้องเลิกราเสียก่อน  เฮ้อ  อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย มันยังเจ็บระคนปวดใจไม่หาย เคยได้ยินคนพูดว่าเรื่องของหัวใจต้องใช้เวลารักษาเยียวยา  คงจะจริง  สำหรับฉันในตอนนี้ ลึกๆยังทำใจไม่ได้  แม้ว่าจะพยายามแล้วก็ตาม

           จักรวาลของเรา ที่มีแต่ฉันและเขามันแตกสลายไปหมดแล้ว
           
           ถึงจะยากเย็นเพียงไร  ฉันคงต้องอดทนสู้ สร้างโลกใบใหม่ให้ตัวเอง  เพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไป  

           เกาะเมฆแห่งนี้ เงียบสงบ และยังคงมีสภาพธรรมชาติที่สวยงาม  แม้จะไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายนัก  แต่นั่นกลับเป็นเสน่ห์ในตัวเอง  ชักชวนให้ผู้คนอยากแวะมาทำความรู้จัก  เพราะบ้านเพื่อนสนิทอยู่ที่นี่ และเคยมาเที่ยวหลายครั้งแล้ว ดังนั้นเมื่อโบเอ่ยปากชวน  ฉันจึงตอบรับทันที

          แสงอาทิตย์สีนวลยามเช้า  ส่องกระทบผืนน้ำและหาดหราย  คลื่นสวยตวัดตัวซัดเข้าหาฝั่งด้วยลีลาแช่มช้อยชวนมอง ลมพัดเฉื่อยต้องใบมะพร้าวไหวสั่นเป็นจังหวะ  ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งธรรมชาติที่ยากจะพบเจอในเมืองกรุง  ฉันเดินเอื่อยๆไม่รีบร้อน  ชื่นชมวิวทิวทัศน์สบายตา สบายใจ โดยไม่ทันสังเกตว่าได้เดินมาไกลมากแล้ว  กว่าจะรู้ตัว หันกลับไปมองด้านหลัง  ก็เห็นรอยเท้าบนผืนทรายเป็นแนวยาวทอดตัวอวดโฉมบนพื้นทรายเม็ดงาม  พลันเฉลียวใจ ต้องยกมือถือขึ้นมาดู  โบโทรมา ไม่ได้รับสี่สาย  รู้สึกร้อนใจเล็กๆ  รีบโทรกลับทันที

           “ขอโทษนะโบ  พอดีฉันเห็นอากาศดี เลยออกมาเดินเล่นริมหาด  เดินเพลินไปหน่อย  ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เลย”   ฉันระล่ำระลักบอกเพื่อน  ได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสดังมาตามสาย

          “ไม่เป็นไร คนตื่นเช้าก็แบบนี้แหละ  แล้วนี่หิวไหม  กลับมากินมื้อเช้าด้วยกัน  ฉันทอดปลาไว้เผื่อแกด้วยแหละ  ของโปรดไม่ใช่เหรอ ”  เพื่อนรักถามอย่างรู้ใจ   เหลือบมองนาฬิกา  เก้าโมงกว่าแล้ว  มิน่า..ท้องส่งน้ำย่อยออกมาประท้วง จนรู้สึกแสบน้อยๆ   เอ่ยปากบอกเพื่อนไปว่า “รอฉันด้วยนะโบ”

           ฉันเดินลัดเลาะมาเรื่อยๆ อีกแค่หัวเลี้ยวเดียวก็จะถึงบ้านเพื่อน ก็พอดีเดินสวนกับชายหนุ่มใบหน้าหล่อพิมพ์นิยม จมูกโด่งคมสัน คางเรียวมน  บุคลิกแบบนี้  หน้าตาแบบนี้  ดูคุ้นตาเหลือเกิน   อาจจะเป็นเพราะฉันมองนานไปหน่อย เขาคนนั้นจึงรู้สึกตัว หันมาตามทิศสายตาของฉันแล้วพยักหน้าให้นิดหนึ่ง  ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรจึงยิ้มอายๆตอบกลับไป  เขาเป็นใครกันนะ  พยายามจะนึกแต่นึกไม่ออก

          น่าจะเป็นดาราหรือเปล่า ฉันพยายามคิด เดี๋ยวนี้ดาราหน้าใหม่ฉันจำไม่ค่อยได้  เนื่องด้วยไม่มีเวลาดูหนังดูละคร ติดตามผลงาน  อีกอย่างฉันรู้สึกว่า ใครๆก็หน้าเหมือนๆกันไปหมด ยากที่จะหาเอกลักษณ์บ่งบอกตัวตนได้ชัดเจน เหมือนดังเช่นดาราในอดีต

          เมื่อเดินเข้าบ้าน  เห็นโบนั่งเล่นมือถือฆ่าเวลา  บนโต๊ะมีข้าวสวยที่ตักแล้วใส่จานกระเบื้องใสอยู่สองจาน  และมีปลาทอด พร้อมผักเคียงวางอยู่ดูน่าทาน   เมื่อโบได้ยินเสียงเดินก็เงยหน้าขึ้นทัก “อ้าว มาแล้วเหรอเกล  เดินเบามากอย่างกับแมว”  เพื่อนเอ่ยปากแซว

“ไม่หรอก โบใจจดจ่อกับมือถือหรือเปล่า  เลยไม่รู้ตัวว่าเกลเข้ามาในบ้านแล้ว” ฉันตอบเพื่อนยิ้มๆ

“ว่าแต่อ่านอะไรอยู่เหรอ”  ใจจริงก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย  แต่โบถึงกับลุกมายืนข้างๆ  ยื่นมือถือมาให้ดูท่าทางกระตือรือร้น

“ก็โบเพิ่งรู้น่ะสิ  ว่าจะมีการมาอัดรายการอร่อยมือหนึ่งที่เกาะเรา น่าตื่นเต้นสุดๆ  โห ได้เห็นเชฟอาร์มพร้อมลมหายใจตัวเป็นๆเลย  อุ้ย...ต้องเตรียมสมุดล่าลายเซ็นซะแล้ว  โชคดีมากเลย ”  โบวางมือถือแล้วหมุนตัวไปที่กระเป๋าถือ  รื้ออะไรไม่รู้ก๊อกแก๊กอยู่ชั่วครู่  แล้วก็ดึงสมุดเล่มกระทัดรัดหน้าปกเป็นฟ้าสวยใสขึ้นมาโบกไปมา “นี่ไง เจอแล้ว”  โบร้องเสียงแจ๋วด้วยความปลื้มปริ่ม  สมุดล่าลายเซ็นเล่มโปรดของโบนั่นเอง

          ความคลั่งดารา และคนดังของเพื่อนรักเป็นเรื่องปกติ  หลายครั้งที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน  โปรแกรมการเดินทางมีอันต้องเปลี่ยนกะทันหัน  เพราะโบค้นเจอข้อมูลจากเพจแฟนคลับว่ามีคนดังกำลังถ่ายหนัง ถ่ายรายการอยู่ในบริเวณที่เราต้องผ่าน  โบก็อดไม่ได้ จะต้องตื๊อฉันให้ไปเป็นเพื่อนดูด้วยกัน  แล้วฉันหรือจะกล้าปฏิเสธ  แต่ก็นั่นแหละ   เพราะไปแค่ตามคำขอร้อง  ไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่  เลยไม่เคยจะจำได้ว่าดาราคนไหนเป็นใครบ้าง ที่เพื่อนตัวดีลากให้ไปชื่นชมรัศมีคนดัง   ก็ไม่ใส่ใจนี่นา

“นี่เพื่อน รีบเลยนะ  เดี๋ยวเราต้องออกไปหลังเกาะ  กองถ่ายทำกันที่นั่น ยัยเกลอย่ามัวยืนนิ่งอยู่สิ  มากินข้าวได้แล้ว”

“เที่ยวที่แล้วเราขี่จักรยานชมเกาะกัน  หลังเกาะเป็นรีสอร์ท ไม่ใช่เหรอ  เขาคงไม่ให้คนนอกเข้าหรอกโบ” ฉันเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี  กลัวว่าจะฝันเก้อ

“ที่นั่นมีญาติของฉันทำงานอยู่ด้วย  เดี๋ยวฉันจะโทรให้เขาออกมารับ ยังไงก็เข้าได้อยู่แล้วล่ะน่า  ไม่ต้องเป็นห่วง  มือชั้นนี้แล้วได้เข้าไปดูการถ่ายทำอย่างใกล้ชิดแน่”  เพื่อนรักพูดพลางขยิบตาให้ด้วยความมั่นใจ  ก็ที่นี่ถิ่นเธอนี่นา  เป็นธรรมดาที่ต้องรู้ช่องทางเข้านอกออกในมากกว่าคนมาเที่ยวเกาะธรรมดาอย่างฉันอยู่แล้ว

          กับข้าวมื้อนี้เป็นปลาทอด  แม้จะทอดไว้สักพักใหญ่แล้ว  แต่ก็ยังดูน่ากินอยู่ เพื่อนรักไม่รอช้า รีบนำปลาใส่ไมโครเวฟ เพียงครู่เดียวกลิ่นหอมฉุยก็ฟุ้งกระจาย  จนเรียกน้ำลายสอ

“ ของดี ญาติฉันเพิ่งเอามาฝาก สดๆเพิ่งขึ้นจากกระชัง  ปลายั่วสวาท  หรือปลาย่ำสวาท กิโลละสองพันเชียวนะยะ”  เพื่อนแนะนำกับข้าวท่าทางภูมิใจ

“โห  ทำไมแพงจัง  ชื่อก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“แน่ละ  มันอาหารระดับไฮโซบริโภค อย่างพวกเราย่อมคุ้นเคยกับ ปลานิล ปลาสลิด ปลาไส้ตัน มากกว่าอยู่แล้ว”  ประโยคนี้ของโบ ทำให้ฉันหลุดขำออกมาไม่ได้  เรียกความสนใจให้อาหารที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาอีกเป็นกอง

“หือ  อร่อยจัง  รสชาติคล้ายปลาอินทรีมากเลย”  ฉันอดอุทานไม่ได้ เมื่อได้ลองลิ้มชิมรสปลาชื่อแปลกที่เพื่อนโฆษณาสรรพคุณไว้

“ก็ใช่น่ะสิ เพราะรสชาติดี นิยมเอาไปทำปลาดิบกินกันแบบสดๆเลยนะ  แต่ฉันคนนึงล่ะ ขอบายปลาดิบ  ใจยังไม่ถึงพอ”

“โบ ถามอากู๋ให้หน่อยสิ ฉันอยากเห็นหน้าตาปลาย่ำสวาทนี้จัง”  ฉันเคี้ยวข้าวพลางชะโงกหน้าถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ให้เพื่อนช่วยพิมพ์ค้นหาใน Google ให้หน่อย

“แหม มือถือตัวเองก็มี ไม่รู้จักหยิบเอามาใช้” โบบ่นกระปอดกระแปด  หลังกดอะไรยุกยิก  ไม่นานโบก็ยื่นมือถือมาให้ดู



รูปภาพที่เห็นเห็นปลาสีแสดสดใส มีจุดเล็กๆสีฟ้าอยู่ทั่วตัว  แต่บางภาพก็เป็นปลาลำตัวสีเงินธรรมดา  มีจุดสีเข้มสีฟ้าสวยกระจายทั่วลำตัวครึ่งบน  แต่ก็มีบางตัวที่จุดเข้มดูไม่ออกว่าสีอะไร

“ทำไมบางตัวสีสวยมากเลยล่ะ” ฉันอดถามไม่ได้

“ปลาชนิดนี้มีลำตัวหลายสี  ไม่ต้องแปลกใจไป เรียกอีกชื่อว่าปลากะรังจุดฟ้า ” โบยังคลิกภาพต่างๆให้ดูอีกเป็นระยะ  ระหว่างกินข้าว  ฉันอดคิดในใจไม่ได้ หรือว่ารายการอาหารที่มาถ่ายทำวันนี้จะใช้ปลาชื่อแปลกเป็นวัตถุดิบในการทำอาหารกันนะ

          แล้วก็เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ...

          เมื่อมาถึงรีสอร์ท  ฉันเห็นทีมงานเดินกันวุ่นวายเพื่อเซ็ตฉากและไฟสปอตไลท์ เพิ่มแสงเงาให้เวทีตรงหน้ามีความน่าสนใจมากขึ้น  ข้างๆมีแฟนคลับกลุ่มใหญ่มายืนให้กำลังใจ  นอกจากนี้ก็ยังมีพนักงานรีสอร์ท  และชาวบ้านแบบพวกเราส่วนหนึ่งมามุงดู พลางซุบซิบกันอย่างสนุกสนาน

“นั่นไงๆ  คุณอาร์มมาแล้ว”  ฉันได้ยินเสียงแฟนคลับตะโกนบอกกัน  เรียกความสนใจให้ต้องหันไปดูด้วยแบบไม่รู้ตัว

           แล้วฉันก็ถึงกับต้องเบิกตากว้าง  แทบจะร้องเฮ้ยออกมา  

           นั่นมันผู้ชายคนที่เดินสวนกันเมื่อเช้านี่นา  

           นี่เขาเป็นถึงเชฟแถวหน้าของประเทศเลยหรือ  โถ..ฉันนี่ มีตาหามีตาไม่  เดินผ่านเขาเฉยเลย  ไม่ทันได้ถ่ายรูป หรือขอลายเซ็นทั้งที่โอกาสดีมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ

“คุณอาร์มเต็มที่เลยนะคะ  เรารักคุณอาร์มค่ะ” เสียงร้องเชียร์จากกลุ่มแฟนคลับ ทำให้ชายหนุ่มหน้าใสหันมาโบกมือและยิ้มน้อยๆให้  นั่นยิ่งเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆได้อีกโข

“แก  วันนี้คุณอาร์มหล่อปังปุริเย่มากๆอ่ะ  โอ๊ย..เห็นแล้วใจสั่น จะเป็นลม”  โบเพื่อนรักเอามือมากุมหน้าอก  พลางทำท่าเพ้อปลื้มหนัก  แม้ฉันจะไปเป็นเพื่อนดูดารา ดูคนดังถ่ายทำรายการมาก็หลายครั้ง  แต่หนนี้ เพื่อนสาวคงจะออกอาการหนักสุด  นี่ถ้าเล่าเรื่องเมื่อเช้าให้ฟังคงจะกรี๊ดและบ่นฉันหูชาโทษฐานที่ช่างไม่รู้อะไรเลย  ปล่อยโอกาสทองในการใกล้ชิดคนดังให้หลุดลอย

         เชฟอาร์มแต่ชุดเชฟสีขาวสะอาดตา เข้ากับบุคลิกผึ่งผายของเขาเป็นอย่างมาก  เมื่อเสียงเพลงบรรเลงเปิดรายการดังขึ้น  แสงสว่างจากสปอตไลท์จับไปที่เจ้าของรายการ  

“ กลับมาพบกันอีกแล้วนะครับ กับรายการอร่อยมือหนึ่ง  เทปนี้เรามาถ่ายทำกันที่เกาะเมฆ  นอกจากขึ้นชื่อเรื่องทิวทัศน์ที่งดงาม  วัตถุดิบเฉพาะถิ่นอย่าง ปลาย่ำสวาท หรือปลายั่วสวาท  ก็เป็นอีกหนึ่งวัตถุดิบที่น่าสนใจไม่น้อย  และวันนี้เราจะมาทำเมนูสลัดปลาย่ำสวาทย่างเทอริยากิกัน  บอกก่อนเลยว่า ผักที่นี่ก็พิเศษมาก นอกจากเป็นผักปลอดสารพิษที่วิถีเกษตรอินทรีย์แล้ว ยังเป็นผักส่วนหนึ่งของโครงการเกาะ Low carbon ด้วย  เอาล่ะ  เราจะมาเริ่มกันเลยนะครับ “  เชฟอาร์มพูดอย่างลื่นไหลและมีเสน่ห์น่าฟังมาก  ลีลาการทำอาหารก็คล่องแคล่ว  น่ามองไปทุกอิริยาบถ  จนถึงกับทำให้ทั้งสถานที่ถ่ายทำเงียบกริบราวกับต้องมนตร์สะกด  ทั้งๆที่มีคนยืนอยู่เกือบร้อย 
 
“ นี่โบ  โครงการเกาะ Low carbon คืออะไร ยังไงเหรอ”  ฉันสะดุดกับศัพท์ใหม่ที่เชฟอาร์มพูดจนถึงกับต้องกระซิบถามเพื่อน

“หือ..ไว้ก่อนได้ไหมยัยเกล  ให้ฉันได้ฟินในออร่าของเชฟอารม์เต็มที่ก่อน  อย่าเพิ่งมาถามอะไรตอนนี้ “  โดนเพื่อนเอ็ดเอาแบบที่ไม่เคยโดนมาก่อน  ทำเอาฉันถึงกับอึ้งกิมกี่  แต่ยิ่งอึ้งไปมากกว่านั้น เมื่อจู่ๆ  คนที่กำลังถ่ายทำรายการอยู่ก็พูดว่า

“ ขอเชิญคุณผู้หญิงผมยาวใส่เสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อนขึ้นมาชิมเมนูพิเศษนี่ด้วยกันสักหน่อยครับ”
        
          ตายแล้ว !  นั่นมันฉันไม่ใช่เหรอ..อมยิ้ม35
         
(มีต่อครับ) ^^
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่