ความคิดของคนที่กำลังเป็นผู้ใหญ่เค้าผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ยังไง

สวัสดีค่ะเราชื่อเก๋ อายุ 24 เริ่มเลยนะคะเราเริ่มทำงานตั้งแต่อายุ18ค่ะทำงานตั้งแต่จบมัธยมปลายฐานะทางบ้านระดับปานกลางลงมาค่ะ ก็เริ่มทำงานพาสทาม งานบริษัท เซเว่นก็เคยทำค่ะ ตั้งแต่เริ่มทำงานก็ไม่เคยของเงินทางบ้านเลยเริ่มทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนค่ะ ตอนแรกไปต่อสายบัญชีคือระดับปวส.1แต่เรียนไปได้สักพักคือ 1 เทอมเรารู้สึกว่าไม่ชอบเลยออกจากการเรียนค่ะซึ่งตอนนั้นไม่ได้ปรึกษาใคร อยากเรียน ไปเรียนเอง สมัครเรียนเอง เองจ่ายค่าเทอมเองตอนนั้นอายุแค่19ปีที่เริ่มทำอะไรด้วยตนเอง.. (ทางบ้านเลี้ยงแบบปล่อยให้ไปเรียนรู้ด้วยตัวเองค่ะ) สุดท้ายไม่รอด เราพึ่งมารู้ตัวเองว่าไม่ชอบหลังจากนั้นเลยหยุดเรียนค่ะเพราะตอนนั้นได้ทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งก็ทำงานๆมาตลอดส่งเงินให้ทางบ้านทุกเดือนช่วงนั้นก็ไม่มีเงินเก็บเท่าไหร่เพราะก็เที่ยวบ้างให้พ่อแม่บ้างเลี้ยงตัวเองให้รอดไปแต่ละเดือน พอเราอายุ22 ก็เริ่มคิดถึงอนาคตตัวเองมากขึ้นนึกถึงครอบครัวก็เริ่มหาที่เรียนใหม่อีกครั้งก็มาเจอที่นี้ค่ะเรียนปวส.สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ทำงานไปส่งตัวเองเรียนไปจนเป็นหนี้ก็คือหาเงินมาจ่ายค่าเทอมค่ะค่ากินค่าใช้เพราะอยู่คนเดียวยอมรับว่าเหนื่อยมากๆสำหรับเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวแต่เราก็สู้ค่ะยอมรับว่าท้อแท้บ้าง อ่อนแอ แอบร้องไห้บ้างเพราะเราไม่ได้มีคนค่อยซัพพอต หาด้วยตัวเองมาตลอด ไม่เคยรบกวนพ่อแม่เลย เพราะบ้างครั้งบ้างเดือนเราไม่มีให้เค้าเราเลยไม่คิดไปรบกวนเค้าเวลาฉุกเฉินจะเอาข้าวของที่ตัวเองหามาได้ไปจำนำมากกว่าไปหยิบยืมเงินจากพ่อแม่หรือคนอื่น ตอนนี้มีความรู้สึกว่าอยากโตขึ้นอยากทำอะไรที่มันก้าวหน้ากว่านี้เพราะงานที่ทำอยู่บริษัทล่าสุดหนูทำมา3ปีค่ะ(เป็นหน้าที่หนักสุดเท่าที่เคยทำมาเพื่อนร่วมงานก็ห่วยแตกที่สุดเท่าที่เคยพบเจอแต่หนูก็อดทนค่ะเพราะหนูมีภาระมากมาย) ใครๆก็ว่าการทำงานมันเป็นแบบนี้ทุกที่เราไม่สามารถหนีสิ่งเหล่านี้ไปได้ ตอนนี้หนูหนักใจมากค่ะในช่วงเวลาที่กำลังจะโตกำลังจะเรียนจบในเดือนหน้าแล้วมาเจอโรคและเหตุการ์ณที่วิกฤตขนาดนี้ หาเงินไม่ทันค่ะแผนชีวิตพังที่เคยคิดว่าจะหาเงินเรียนต่อ ต้องหยุดความคิดนี้ไว้ค่ะเพราะหนี้เก่ายังใช้ไม่หมดหนี้ใหม่ไม่กล้าสร้าง หนูอยากเรียนมากติดแค่เงินเกรดเฉลี่ยเทอมล่าสุด3.65 ค่ะ ตอนนี้ไม่รู้จะเริ่มจาดตรงไหนค่ะไม่รู้จะปรึกษาใครไม่รู้ว่าจะเลือกเดินทางไหน อีกอย่างหนึ่งลองมองย้อนกลับมาคิดแล้วไม่ได้มาช่วยพ่อแม่หาเงินอย่างเต็มที่เพราะที่บ้านมีค่าใช้จ่ายมากมายสงสารพ่อแม่ค่ะที่ลูกอายุเท่านี้แล้วยังไม่สามารถช่วยแบ่งเบาอะไรได้อยากเป็นคนที่เข้มแข็งกว่านี้ ตลอดเวลาที่เจอเรื่องราวห่าเหวมากมายทำได้แค่ปลอบใจตัวเองอยากรู้ว่าพี่บ้างคนผ่านจุดเลวร้ายของชีวิตมาได้ยังไง