รู้สึกรำคาญหงุดหงิด โกรธขยะแขยงทุกครั้งที่อยู่กับครอบครัวตัวเองค่ะ

ตามหัวข้อเลยค่ะ แต่เวลาที่ออกไปอยู่ข้างนอกเราก็เฉยๆมีห่วงเขาบ้างแต่พออยู่ใกล้ๆพวกเขาเราคิดลบตลอดเลย รู้สึกแย่ เหมือนเขาไม่ได้เห็นลูกเป็นคนไม่ได้เคารพเราเหมือนคนๆนึง แต่เราเป็นสิ่งของๆเขาอะค่ะห้ามหือห้ามอือ อยู่บ้านแทบแสดงความคิดเห็นไม่ได้เลย ตอนม.ปลายสติแตกลั่นบ้านไปครั้งนึง(เกือบได้เป็นซึเศร้าแน้ว)พอออกมาอยู่หอ เราก็กลายเป็นอีกคนเลยอยู่แล้วสบายใจกว่าเราคิดว่าเราอาจจะโลกส่วนตัวสูงรึเปล่า เพราะตอนอยู่บ้านห้องของเราเขาก็ไปถอดกลอนประตูออก แล้วมาแอบดูเราแทบทุกคืน(เคยอ่านหนังสือการ์ตูนจนดึกน่ะค่ะ)แต่พอเข้ามาหาลัยเรามาอยู่กับเมทกับคนแปลกหน้าเราก็ไม่รู้สึกอะไรขนาดนั้น เราคิดว่าคงเป็นช่วงวัยต่อต้านที่คนเขาว่ามากัน เพราะหลังจากนั้นเรียนไปจบปีหนึ่งก็ไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเลย จนกระทั้งโควิดเข้าไทย(5555)แพลนที่วางไว้ว่าจะอยู่หอจนถึงปี4ก็ต้องย้ายออก วันที่ย้ายออกนี่แหละค่ะมีปัญหา และคิดว่าเราก็รู้แล้วเช่นกันว่าปัญหาเกิดจากอะไร ก่อนวันย้ายเป็นช่วงสอบไฟนอลที่ต้องเทคโฮมแน่นอนว่าข้อสอบยากแบบล้มทั้งยืนวันๆนึงเรานอนน้อยมากประจำเดือนมาอีก นอนน้อยจนกำเดาไหล แล้วก่อนวันย้ายก็เก็บของจนตี3-4อาจจะเพราะตรงนี้เลยทำให้วันนั้นเราความอดทนต่ำ(ตั้งแต่มาเขาก็บ่นทุกอย่างที่เป็นความรู้สึกด้านลบออกมา(ไม่รู้สึกถึงความเป็นห่วงเลยค่ะ เรารู้สึกแย่ลงเรื่อยๆ)ตั้งแต่เทียบเรากับเพื่อนที่ย้ายออกวันเดียวกัน ว่าเราประมาณว่าเพราะงั้นเพราะงี้เมทถึงอยากย้ายออกไม่อยากอยู่ด้วย เห็นของที่ขนออกมาเยอะ(ไม่ได้ซื้อมาอย่างเดียวกลับไปเอาที่บ้าน เขาเอามาให้ช่วงเราอยู่หอด้วย ซึ่งเราแพลนไว้ว่าจะเอาของส่วนใหญ่ฝากไว้หอแล้วแต่เขาไม่ตามแพลนและยืนยันว่าจะขนไปทั้งหมดรวมมอไซด์)แล้วก็บ่นไป ว่าเรา อย่าคิดว่าตัวเองเก่ง ลูกคนอื่นเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วพอเรานิ่งไปฟังไปพยายามไม่คิดลบเขาก็พูดขึ้นมาว่าให้มาเรียนไม่ได้ให้มาซื้อของ เป็นอยากงี้เลิกเรียนเลยไหม ซึ่งอีตรงเนี้ย เราไม่ได้อยากเรียนไงเรามาเรียนให้เขาไง เพราะก่อนหน้าเรายังไม่รู้เลยว่าอยากเป็นอะไรก็ขอเขาว่าขอออกไปทำงานก่อนจะได้ไม่เสียเวลาไปเฉยๆถ้ามันไม่ใช่นั่นแหละค่ะก็โดนดูถูกอีกว่าถ้าออกไปก็ใจแตกกลับมาเรียนไม่ได้แล้ว  คือกลายเป็นคนคิดลบคิดเยอะมุมมองแคบโดยไม่รู้ตัวเลยค่ะ เหมือนวนลูป มีวิธีไหนพอจะแนะนำได้ไหมคะ เราพยายามคิดว่าเขาห่วงเราแต่พอมันเยอะเข้าเราก็รู้สึกรำคาญ นอกจากวิธีออกไปไกลๆเขาเราสามารถเซฟจิตใจตัวเองได้ทางไหนบ้าง เราคิดว่าปัญหามาจากเราด้วยเพราะเราก็รู้สึกโทษเขากับทุกอย่างที่เราเจอ ้เรอยากเก็บเงินทำอะไรซักอย่างพาเขาไปเที่ยวให้เขาเกษียณก่อนอายุนี่คือสิ่งที่เราแพลนไว้ตอนปี1 พอเจอวันนั้นเข้าไปทุกอย่างชัดที่เราคิดว่าเป็นความฝันที่ต้องทำให้สำเร็จมันเลือนลางเลยค่ะ เรารู้สึกท้อ าไม่อยากทำแล้วจิตใจเราอ่อนแอไปมากสำหรับคนที่อยากจะสำเร็จ555

ขออภัยถ้ามีส่วนไหนไม่เข้าใจเพราะปกติก็พูดเรียงลำดับไม่ค่อยรู้เรื่องนึกอะไรออกก็เขียนค่ะ ขอบคุณที่แวะเข้ามาฟังเราระบายนะคะ