ความสบสนของบัณฑิต อยากทำอะไรกันแน่นะ??
เมื่อครั้นยังเด็ก.…ผู้ใหญ่ก็มักถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร??
ฉันก็มักมีความฝันอยู่เสมอๆ แต่พอเรียนจบเข้าจริงๆ
เอ้าทำไรดีอะ?? 1.ต่อโท. 2ทำงานราชการ 3.ทำงานเอกชน 4.ขายแรงงานตปท 5.พักผ่อน
ฉันเรื่องข้อ 6 ไปเรียนภาษา3เดือน หลังจากกลับมาความคิดฉันก็เปลี่ยนไป
อยากไปเที่ยวตปท อยากใช้ภาษาอังกฤษ และอยากไปเรียนต่อตปท
แต่เกรงใจที่บ้านลองหาทุนดีกว่า และทำงานไปด้วย ประจวบเหมาะที่เพื่อนแนะนำงาน
ที่ปรึกษาทางการเงินเอาวะฉันเคยอยากเป็นนักวางแผนทางการเงิน
แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
โอกาสดีๆมาถึงที่ แต่ต้องเร่ิมด้วยการขายประกัน
บรถเจ้างานเซลล์. โอเคอยากลอง. เอาเข้าจริงตึบเลยครัชชชชช ใครคือลูกค้า??
เพื่อนเหรอ ยังไม่เริ่มทำงานเบยจ้า ญาติเริ่มมีโรคแล้วโรคเด็ดๆที่บริษัทไม่อยากรับด้วย
อายุเยอะเบี้ยแพงไปอีกกก คนไม่รู้จัก กระแสตอบรับไม่ดีสักเท่าไหร่ จะเข้าหาอย่างไรให้ดูไม่ขาย
แต่ในหัวนิพวงเรื่องเงินนนนนน. เอาที่ไหนกินเดือนนี้. ค่ารถอีก
แอบท้อเน้อ แต่ก็พยายาม นึกถึงเป้าหมายว่าอยากพัฒนาตัวเอง ให้พูดเก่ง มั่นใจดูน่าเชื่อถือ มีความรู้เรื่องการเงิน
แต่ก็ไม่กล้าลงทุนมากเรื่องชุด แต่งหน้า ทำผม เพราะใจมันพะวงเรื่องเงินนนน. ซึ่งไม่ชอบความรู้สึกนี้ของตัวเองเลย
เริ่มฟุ้งซ่านแบบไปทำอาชีพอื่นแล้วขายให้เพื่อนดีกว่า ออกรถดีกว่า ไปเข้าร้านหรู
แต่ลึกๆก็แบบแล้วถ้าไปเรียนต่อทำไงวะเนี่ย เพราะใจหนึ่งก็กลัวตรงมันมีจรรยาบรรณว่าต้องดูแลสม่ำเสมอ
แล้วลูกค้าฉันจะทำไงแต่ก็มาคิดว่าหรือจะสอบให้ได้ CFPก่อนค่อยไปเรียนต่อ ก็วกมาที่เดิมอีกใครลูกค้าฉัน
แต่กว่าจะสอบเอาอะไรกิน??ยากที่สุดก็คือ ควบคุมความคิดตัวเองเนี่ยล่ะคิดเยอะกว่าทำ แบบอยากให้คนไทยมีการวางแผนทางการเงิน
. แต่ใจก็รู้สึกว่าฉันแนะนำได้แค่ประกันนะตอนนี้ ฉันอยากให้เขาได้สิ่งดีๆ แต่ฉันก็คิดถึงแต่เงินนนนน
จนมีความคิดว่าฉันคงเก่งแค่เรื่องเรียน หรือตอนนี้อายุยังน้อยรีบไปเรียนเลยดีกว่า เอ้าเปลี่ยนความคิด
เฉย ตัวฉันนิ ตอนแรกแบบงานนี้ก็ดีเจอคนถือว่าเก็บข้อมูลประชากร เผื่อวิจัยเรียนป.โท แต่ไงฉันท้อแท้ไวแท้
จนกระทั่งฉันได้ไปพบกับนักวางแผนทางการเงิน พี่เขาแนะนำว่า
ไหนๆก็มีโอกาสตรงนี้. แล้วลองตั้งใจกับมันให้เต็มที่เสียก่อน ฉันก็คิดงั้นนะ แต่แบบฉันคงพวงเรื่องเงิน เพราะคนเรามันต้องกินต้องใช้
และอนาคตของตัวเองมากเกินไปจนไม่สนใจปัจจุบัน ใช่ฉันมาเผื่อเรียนรู้ ฉันควรสนุกกับมัน ถ้าฉันไปทำงานอื่นแล้ว มีภาระต่างๆ
ฉันคงไม่กล้าออกมาทำงานแบบนี้แน่นอนการมาอยู่ตรงนี้ ทำให้ฉันซึ้งใจกับเพื่อนของฉันมากๆเลยนะ เธอค่อยให้กำลังใจฉัน
เราคบกันมาเข้าสู่ปีที่5แล้วล่ะ ฉันย้ายมาอยู่กับเธอในวันที่ฉันรู้สึกท้อ เธอบอกกับฉันว่าอยากให้ฉันประสบความสำเร็จ.
เธอเห็นฉันแต่งตัวไม่ดีก็ช่วยแนะนำ รวมทั้งซื้อสูทให้ ช่วยเลือกชุด ช่วยแต่งหน้า
รวมถึงเพื่อนของฉันที่เจอที่ฟิลิปปินส์ พวกเขาต่างคอยให้กำลังใจแก่ฉัน. ที่คาดไม่ได้ผู้สนับสนุนหลักพ่อแม่ฉันเอง
ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่เคยขัดให้ฉันได้ลองทำอะไรๆ ที่อยากจะทำ บางครั้งฉันก็รู้สึกผิด งึกๆ
ที่ไม่ได้ทำอย่างใจท่านในการเป็นราชการแล้ว ทำให้บ้านมีสวัสดิการสุขภาพตามที่ท่านตั้งใจ
เมื่อฉันเลือกแล้ว จะลองสักตั้งทิ้งความพะวงไว้เบื้แงหลังและลุยกับมัน เป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะทุกคน เยิฟฟฟ
ความสบสนของบัณฑิต อยากทำอะไรกันแน่นะ??
ฉันก็มักมีความฝันอยู่เสมอๆ แต่พอเรียนจบเข้าจริงๆ
เอ้าทำไรดีอะ?? 1.ต่อโท. 2ทำงานราชการ 3.ทำงานเอกชน 4.ขายแรงงานตปท 5.พักผ่อน
ฉันเรื่องข้อ 6 ไปเรียนภาษา3เดือน หลังจากกลับมาความคิดฉันก็เปลี่ยนไป
อยากไปเที่ยวตปท อยากใช้ภาษาอังกฤษ และอยากไปเรียนต่อตปท
แต่เกรงใจที่บ้านลองหาทุนดีกว่า และทำงานไปด้วย ประจวบเหมาะที่เพื่อนแนะนำงาน
ที่ปรึกษาทางการเงินเอาวะฉันเคยอยากเป็นนักวางแผนทางการเงิน
แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
โอกาสดีๆมาถึงที่ แต่ต้องเร่ิมด้วยการขายประกัน
บรถเจ้างานเซลล์. โอเคอยากลอง. เอาเข้าจริงตึบเลยครัชชชชช ใครคือลูกค้า??
เพื่อนเหรอ ยังไม่เริ่มทำงานเบยจ้า ญาติเริ่มมีโรคแล้วโรคเด็ดๆที่บริษัทไม่อยากรับด้วย
อายุเยอะเบี้ยแพงไปอีกกก คนไม่รู้จัก กระแสตอบรับไม่ดีสักเท่าไหร่ จะเข้าหาอย่างไรให้ดูไม่ขาย
แต่ในหัวนิพวงเรื่องเงินนนนนน. เอาที่ไหนกินเดือนนี้. ค่ารถอีก
แอบท้อเน้อ แต่ก็พยายาม นึกถึงเป้าหมายว่าอยากพัฒนาตัวเอง ให้พูดเก่ง มั่นใจดูน่าเชื่อถือ มีความรู้เรื่องการเงิน
แต่ก็ไม่กล้าลงทุนมากเรื่องชุด แต่งหน้า ทำผม เพราะใจมันพะวงเรื่องเงินนนน. ซึ่งไม่ชอบความรู้สึกนี้ของตัวเองเลย
เริ่มฟุ้งซ่านแบบไปทำอาชีพอื่นแล้วขายให้เพื่อนดีกว่า ออกรถดีกว่า ไปเข้าร้านหรู
แต่ลึกๆก็แบบแล้วถ้าไปเรียนต่อทำไงวะเนี่ย เพราะใจหนึ่งก็กลัวตรงมันมีจรรยาบรรณว่าต้องดูแลสม่ำเสมอ
แล้วลูกค้าฉันจะทำไงแต่ก็มาคิดว่าหรือจะสอบให้ได้ CFPก่อนค่อยไปเรียนต่อ ก็วกมาที่เดิมอีกใครลูกค้าฉัน
แต่กว่าจะสอบเอาอะไรกิน??ยากที่สุดก็คือ ควบคุมความคิดตัวเองเนี่ยล่ะคิดเยอะกว่าทำ แบบอยากให้คนไทยมีการวางแผนทางการเงิน
. แต่ใจก็รู้สึกว่าฉันแนะนำได้แค่ประกันนะตอนนี้ ฉันอยากให้เขาได้สิ่งดีๆ แต่ฉันก็คิดถึงแต่เงินนนนน
จนมีความคิดว่าฉันคงเก่งแค่เรื่องเรียน หรือตอนนี้อายุยังน้อยรีบไปเรียนเลยดีกว่า เอ้าเปลี่ยนความคิด
เฉย ตัวฉันนิ ตอนแรกแบบงานนี้ก็ดีเจอคนถือว่าเก็บข้อมูลประชากร เผื่อวิจัยเรียนป.โท แต่ไงฉันท้อแท้ไวแท้
จนกระทั่งฉันได้ไปพบกับนักวางแผนทางการเงิน พี่เขาแนะนำว่า
ไหนๆก็มีโอกาสตรงนี้. แล้วลองตั้งใจกับมันให้เต็มที่เสียก่อน ฉันก็คิดงั้นนะ แต่แบบฉันคงพวงเรื่องเงิน เพราะคนเรามันต้องกินต้องใช้
และอนาคตของตัวเองมากเกินไปจนไม่สนใจปัจจุบัน ใช่ฉันมาเผื่อเรียนรู้ ฉันควรสนุกกับมัน ถ้าฉันไปทำงานอื่นแล้ว มีภาระต่างๆ
ฉันคงไม่กล้าออกมาทำงานแบบนี้แน่นอนการมาอยู่ตรงนี้ ทำให้ฉันซึ้งใจกับเพื่อนของฉันมากๆเลยนะ เธอค่อยให้กำลังใจฉัน
เราคบกันมาเข้าสู่ปีที่5แล้วล่ะ ฉันย้ายมาอยู่กับเธอในวันที่ฉันรู้สึกท้อ เธอบอกกับฉันว่าอยากให้ฉันประสบความสำเร็จ.
เธอเห็นฉันแต่งตัวไม่ดีก็ช่วยแนะนำ รวมทั้งซื้อสูทให้ ช่วยเลือกชุด ช่วยแต่งหน้า
รวมถึงเพื่อนของฉันที่เจอที่ฟิลิปปินส์ พวกเขาต่างคอยให้กำลังใจแก่ฉัน. ที่คาดไม่ได้ผู้สนับสนุนหลักพ่อแม่ฉันเอง
ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่เคยขัดให้ฉันได้ลองทำอะไรๆ ที่อยากจะทำ บางครั้งฉันก็รู้สึกผิด งึกๆ
ที่ไม่ได้ทำอย่างใจท่านในการเป็นราชการแล้ว ทำให้บ้านมีสวัสดิการสุขภาพตามที่ท่านตั้งใจ
เมื่อฉันเลือกแล้ว จะลองสักตั้งทิ้งความพะวงไว้เบื้แงหลังและลุยกับมัน เป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะทุกคน เยิฟฟฟ