สวัสดีคะเข้าเรื่องเลย เราย้ายมาอยู่ ตปท กับ แม่ ตั้งแต่อายุ 15 ปี จนตอนนีเรา อายุ 26 ย่าง 27 (ก็ผู้ใหญ่) ตั้งแต่ ย้ายมา อยู่ ตปท เราก็คิดถึงเมืองไทยตลอด ทั้งที่สามีแม่ ครอบครัวพ่อเลี้ยงเรา (ฝรั่ง) เค้าดีกับเรามาก ให้เราทุกอย่าง จนเราโต ทำงาน มีเงินเก็บ ก็ กลับไทย บ่อย เรารู้สึกมีความสุข มีอิสระ ไม่เหงา ไม่ค่อยเศร้า เวลาใช่ชีวิตที่เมืองไทย เเต่ เวลาเรากลับมา ตปท เราเศร้า ชอบร้องไห้ ทั้งที่เราไม่ได้ปมอะไร ทั้งที่ที่นี่เค้าดีกับเรา แต่เราก็ไม่เข้าใจ ตัวเรา ว่าเราเป็นอะไร พยยาม ทำใจให้นิ่ง แต่นิ่งเเปปๆก็เศร้า เป็น แบบนี้ตลอด ชอบคิดถึงเมืองไทย จนเรามีแฟน เจอที่เมืองไทย ศึกษา คบกัน 5 ปีกว่า แฟนมาหาเรา ที่ ตปท มาเจอ ครอบครัวเราที่นี่ ทุกคนโอเค และเรากลับไทยก็ไปเจอ ครอบครัว ฝั่งแฟนเรา ทุกคนดี และ เอ็นดูเรา มาก จนเรามาอยู่เมืองไทย กับแฟน เรามีความสุขมาก ที่ได้อยู่กับแฟน และอยู่เมืองไทย รู้สึกต่าง กับ เวลาอยู่ ตปท ทั้งที่ครอบครัวพ่อเลี้ยงก็ดี แต่เราไม่รู้ทำไมใจเราไม่อยากอยู่ ตปท แม่ก็ชอบโทรให้เรากลับ ตปท แต่ใจเราไม่อยากกลับแล้ว แต่แม่ชอบ ประชด -ดันเรา แม่ชอบท้วงบุญคุญ เราก็ไม่ค่อยเข้าใจ ว่าทำไม เราเคยบอกแม่แล้ว ว่า เราอยากอยู่เมืองไทย แรกๆแกก็โอเค พออยู่นาน แกก็เริ่มบ่น โทรมาพูดแรงๆใส่  เราก็รักแม่ เราอยากให้แม่ย้ายมา ไทย แต่แกก็ไม่ย้าย เราต้องไปกลับ ตปท เราเบื่อเมืองนอกมาก แต่เราก็ยอมกลับ มาทุกรอบ เราออกค่าใช่จ่าย คนเดียวเวลากลับที เราเงินแทบไม่เหลือ เวลาอยู่ไทยนานแกก็ชอบบ่นว่า เราไม่คิดจะเลี้ยงดูแก บาง เราหนี้ไปมีความสุข ไม่นึกถึงแก ทั้งที่เราไม่เคยคิดว่าจะไม่เลี้ยงแม่ ตอนแก แค่ตอนนี้เราสับสน ว่าเราจะเอาอย่างไรดี เล่นให้เราเดินทาง คนเดียวเมื่อไหร่เรา จะมีเงินเก็บ จะขอฝั่งแฟนก็ แกล้งใจ ขอฝั่งแม่ก็แกล้งใจ เดียวแกก็ว่าอีกมาอยู่ไทยแล้วเงินไม่มี คือแม่เราแกชอบมองอะไรแคปอะ เราโตแล้ว ถ้าวันนึง เรากลับมาอยู่เมืองไทยจริงๆ และไม่กลับ ตปท คือรอแม่กลับมาไทยเอง เราเห็นแกตัวไหม คือเราเบื่อจากใจเลย ทุกครั้งที่กลับมา ตปท เราร้องไห้ตลอด กินข้าวไม่ลง จากน้ำหนัก 50 กว่า ตรอมจน เหลือ 44 บางที และกลับมาเราก็ไม่ค่อยออกไปไหน นอนแต่ในห้อง ไม่อยากเจอใคร เราไม่รู้จะปรึกษา หาทางออกอย่างไรดี ว่าเราครวจัดการอย่างไรในชีวิต