โดนแฟนทำร้ายปางตาย เลยหนีตายจนเจอรักใหม่ แต่ก็ลืมรักเก่าไม่ดีเสียที

แฟนเก่าเราชื่อเช่ย (ฮัดเช่ยอ่ะค่ะ) เช่ยอายุมากกว่าเรา3ปี ตอนนี้เช่ยน่าจะอายุ33นะ เช่ยมาจีบเราตอนเราอยู่ม.6 ตอนแรกที่คบเราไม่ได้ชอบเช่ยหรอกนะ คือแบบเฉยๆอ่ะ
พอเวลาผ่านไปเช่ยเอาอกเอาใจเราทุกอย่างเราป่วยก็คอยดูแลตลอดไม่เคยห่าง จนเรารักเช่ยมากกว่าตัวเองอีก แต่ที่เราไม่ชอบเลยคือเช่ยขี้หึง เราชอบแต่งตัวเซ็กซี่หน่อย เช่ยเลยไม่อยากให้ใส่ พอเราคบกันมาได้5ปีกว่าเกือบ6จนปี เช่ยชอบทำร้ายเราต่อยบ้าง ตบบ้าง เตะบ้าง เราเคยหนีนะเช่ยก็ตามได้ง้อทุกครั้งจนเราใจอ่อน เช่ยดีได้สักพักก็เป็นเหมือนเดิม วันเรากับเช่ยไปเที่ยวกันขากลับเราง่วงนอนเลยไม่ค่อยพูดค่อยจา
เช่ย:ทำไมไม่พูดไม่จาบ้าง เป็นไร
เรา:มันง่วงนอน
เช่ย:เริ่มเปลี่ยนไปนะ
เรา:ก็บอกว่าง่วงนอนจะอะไรกันนักหนาว่ะ เรื่องมากหว่ะ
เช่ยจอดรถแล้วจิกหัวเราลากลงไปตบไปต่อย ผลักเราจนไหล่ไปโดนขอบไม้แผลลึกมาก แล้วต่อยเราจนตาบวม เราถอดส้นสูงแล้ววิ่งหนีเลยถ้าอยู่ต่อคงตาย แขนก็เต็มไปด้วยเลือดเช่ยเลยขับรถตาม เลยตัดสินใจโบกรถใครก็ไม่รู้พอเค้าจอดเลยรีบขึ้นรถ บอกเค้าว่าไปโรงบาล ระหว่างขับรถไปเราร้องไห้ตลอดเลย เสียใจมากที่คนที่เรารักที่สุดมาทำร้ายเราจนปางตาย พอถึงรพ.พี่คนนั้นพาเราไปห้องฉุกเฉินพอพี่เค้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดหมอเสร็จ ถึงจะรู้ว่าเขาเป็นหมอคือวันนั้นอาการหนักมาก แผลตรงหัวไหล่ลึกเย็บ8เข็ม ใบหูฉีก หัวแตกเย็บ4เข็ม นิ้วกลางกับนิ้วชี้หัก พอตื่นมาเราก็ได้ไปอยู่ห้องพักพิเศษ พี่หมอเค้าก็มาดูอาการเราตลอดจนอาการดีขึ้น จนรู้สึกได้ว่าพี่หมอเค้าชอบเรา ตอนเรานอนอยู่เค้าแอบจับมือเราด้วย พอกำหนดวันกลับบ้านเราก็ขอบคุณที่เค้าช่วยเหลือเรา พี่หมอเลยขอเบอร์เราไว้ เราก็ติดต่อกันทางไลน์ทุกวัน จนเราเริ่มรู้ใจกันมากขึ้น พอเรากลับไปที่คอนโดที่แม่เราซื้อให้สรุปว่าพอเปิดประตูไป ช็อค ช็อคหนักมาก เช่ยเอาผญ.มานอนในห้องด้วย แต่เราไม่โวยวายนะไม่พูดไม่คุย เช่ยนึกว่าเราอภัยให้เลยเข้ามากอดเรา เราปัดเค้าออกเลย แล้วเก็บเสื้อผ้าแล้วบอกว่าจะขายคอนโดเช่ยก็โวยวายจะมาทำร้ายเราอีกเราเลยชีหน้าว่า "ถ้าแตะต้องตัวกูแม้แต่ปลายเล็บ กับกูได้เห็นดีกันแน่ กรูยอมมามากพอแล้วต่อไปนี้กูจะไม่ยอมอีกแล้ว" แล้วเก็บเสื้อผ้าออกมาแล้วหลังหันไปบอกว่า "เตรียมข้าวของออกไปซะพรุ่งนี้จะมีคนมาดูห้อง อย่าลืมเอาบนที่นอนกลับไปด้วยหล่ะ" ตอนนั้นเลยไปอยู่ที่บ้านพี่สาวแถวๆรามอินทราอยู่ในหมู่บ้านอ่ะค่ะ พอตอนเย็นก็จะพาหมาออกไปเล่นทุกวัน แต่ไปสะดุดที่รถคันนึงคุ้นๆมากมองป้ายทะเบียนนี่ใช่เลยรถพี่หมอ เลยถ่ายรูปส่งไลน์ให้เข้าดูแบบขำๆอะค่ะ พอนานๆเข้าเรา2คนก็ออกไปเดินตอนเย็นทุกวันพอเราคบกับกันได้2ปี พี่หมอก็ขอเราแต่งงาน พอวันแต่งงานเช่ยก็มางานแต่งเราค่ะตกใจมากกลัวว่าจะมีปัญหา แต่ไม่เลยเช่ยเอาผ้าเช็ดหน้ากับสร้อยทองมาคืนเรา เช่ยบอกว่าเราลืมไว้ที่คอนโด เรามองหน้าเช่ยเห็นเช่ยตาแดงๆจะร้องไห้เราจับมือเช่ยแล้วบอกว่า "ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วนะอย่าไปยึดติดกับมัน เช่ยต้องเข้มแข็ง เดียร์หวังว่าเช่ยจะเจอคนที่ดีกว่าเดียร์ได้" เช่ยพยักหน้าแล้วออกจากงานไป หลังจากนั้นเราก็ขาดการติดต่อกับเช่ยมานานจนตอนนี้เราก็อายุ31ปีหล่ะ ไม่เคยลืมเช่ยเลยข้อดีของเช่ยก็มี ตอนนี้เรากับพี่หมอก็มีความสุขดีค่ะ ถ้าเราไม่โบกรถพี่หมอเรา2คนคงไม่เจอกันหรอกค่ะ55555

ผญ.อย่างเราจะจำรักแรกไปจนวันตาย