ย้อนกลับไปเมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว ฉันมีญาติสนิทคนใกล้ตัว เธอกำลังจะไปใช้ชีวิตในเมืองศิวิไลซ์ ดินแดนแห่งเสรีภาพ เรื่องทั้งหมดคือชีวิตจริงที่ฉันขออนุญาติจากเจ้าตัวแล้วนะคะ
ฉันเรียกเธอว่าพี่ขวัญค่ะ กว่าพี่ขวัญจะผ่านมาถึงทุกวันนี้ เธอต้องผ่านอะไรบ้าง มันยุ่งยากเหมือนที่คิดไว้หรือเปล่า ตอบเลยว่าไม่ยากค่ะ เธอเป็นอีกบุคคลหนึ่งที่โชคดี ถ้าซื้อล็อตเตอร์รีเธอคงถูกรางวัลที่หนึ่ง5555.
เรื่องมีอยู่ว่า เธอจะขอวีซ่าไปเรียนต่อ ป.ตรี มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในแคลิฟอเนีย เด็กวัยรุ่นคนนึงต้องทำทุกอย่างเอง ปรึกษาชาวพันทิปบ้าง เพื่อนๆที่เคยไปบ้าง กูเกิ้ลบ้าง คนรอบตัวบ้าง แต่ทุกคนบอกว่ามันเป็นไปได้ยาก มันไม่ได้สบายอย่างที่คิด มันไม่เป็นแบบนั้นหรอก มันไม่ผ่านหรอก มันไม่รอดหรอก ถ้าไม่เคยไปไหนมาก่อนไม่ผ่านหรอก ถ้าบอกรู้จักคนที่นู่นจะไม่ผ่าน ถ้าขอไปเรียนอ่ะยาก ไปเรียนแล้วทำงานมันผิดกฏหมาย จะเอาเงินมาจากไหน ใครจะส่งเสีย บลาๆๆ ความคิดเห็นจากทุกคนดับฝันของเธอไปทั้งหมด แต่เธอมิได้แคร์ ขอพ่อแม่และเตรียมเอกสารทั้งหมด ติดต่อญาติทางแคลิฟอเนีย (มีญาติแต่งงานกับชาวอเมอริกันที่นู่นนค่ะ) มหาลัยพร้อม บ้านญาติพร้อม พ่อแม่พร้อม พี่ขวัญก็พร้อม วันสัมภาษณ์ก็มาถึง พี่ขวัญบอกว่าโดนถามแค่สามสี่คำถาม สรุปผ่านค่ะ เดินออกมาแบบงงๆ ทำไมมันง่ายขนาดนี้
พอถึงวันจริงฉันก็ไปส่งพี่ขวัญค่ะ เธอไปอย่างสง่าผ่าเผย เมื่อถึงดินแดนมหาอำนาจ สองเท้าน้อยๆเหยียบลงสู่ประเทศสหรัฐอเมริกา เธอบอกว่าไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะมายืนอยู่ตรงนี้ ญาติมารับที่สนามบิน ชีวิตที่นั่นไม่ได้ลำบากเหมือนที่คิดไว้แฮะ พี่ขวัญเริ่มทำงานร้านอาหารไทย ทำอาหารไทยและขนมไทยขาย พี่เลี้ยงเด็ก เป็นแม่บ้านปัดกวาดเช็ดถู ขัดส้วมล้างห้องน้ำก็เคยทำ แต่เธอบอกว่าก็ไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น เจ็ดวันทำงานแค่สี่วันเอง งานก็ไม่ได้เหนื่อย ก็เหมือนทำงานทั่วๆไป หาเงินเลี้ยงตัวเองจนจบ พ่อแม่ส่งค่าเทอมให้บ้างแต่ก็ออกเองด้วยเท่าที่ทำได้ค่ะ
พี่ขวัญไปอยู่สามปีมีฝรั่งหนุ่มหล่อวัยกลางคนมาจีบ เป็นนักธุรกิจใหญ่ค่ะ ก็คบหาดูใจจนเรียนจบ ผู้ชายขอแต่งงาน มีลูกด้วยกันสองคน จนทุกวันนี้ผ่านมาเกือบยี่สิบปี พี่ขวัญยังอยู่เมกาอยู่เลยค่ะ กลับไทยปีละสองครั้งช่วงปีใหม่ สงกรานต์บ้าง กลางปีบ้าง ถามว่าทุกวันนี้เป็นยังไงบ้าง เธอบอกว่าเหมือนมีชีวิตใหม่ กลายเป็นประชาชนคนที่นั่นไปแล้ว ถามว่าต้องฝ่าฟันอะไร เธอบอกว่าไม่เลย ทุกอย่างมันไปตามน้ำ บางคนดิ้นรนแทบตายก็ไม่ได้ดั่งใจหวัง บางคนไม่ต้องขวนขวาย ถึงเวลามันก็มาตามทางของมันเอง
ตอนนี้เธอเป็นเสมือนเจ้าหญิงอยู่ในวัง สร้างคฤหาสน์พร้อมสระว่ายน้ำที่ไทยเวลากลับมา แต่มันก็จริงอย่างที่เขาพูด บางคนอยากไปแต่ทำยังไงก็ไม่ได้ไป บางคนได้ไปแต่ก็ดิ้นรนอดๆอยากๆ บางคนมีสามีก็ไปเฝ้าบ้านรับเศษเงินให้สามีเลี้ยงพอมีกินไปวันๆ บางคนโชคดีมีทุกอย่าง มีงานดีเงินดีอยู่ดีกินดีแฟนดีแต่ไม่อยากอยู่ กลับมาไทยเพราะคิดถึงบ้านก็มี บางคนอยากใช้ชีวิตเมืองนอก บางคนอยากกลับไทย บางคนบอกมันยาก บางคนบอกมันง่าย นานาจิตตังบุญวาสนาคนเราไม่เท่ากัน ชีวิตอีกมุมหนึ่งง่ายๆไม่ได้ยากเย็นเหมือนที่ทุกคนคิดไว้ แต่สำหรับเราคงไปเที่ยวก็พอค่ะ อิอิ
เรื่องเล่าจากคนสนิท
ฉันเรียกเธอว่าพี่ขวัญค่ะ กว่าพี่ขวัญจะผ่านมาถึงทุกวันนี้ เธอต้องผ่านอะไรบ้าง มันยุ่งยากเหมือนที่คิดไว้หรือเปล่า ตอบเลยว่าไม่ยากค่ะ เธอเป็นอีกบุคคลหนึ่งที่โชคดี ถ้าซื้อล็อตเตอร์รีเธอคงถูกรางวัลที่หนึ่ง5555.
เรื่องมีอยู่ว่า เธอจะขอวีซ่าไปเรียนต่อ ป.ตรี มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในแคลิฟอเนีย เด็กวัยรุ่นคนนึงต้องทำทุกอย่างเอง ปรึกษาชาวพันทิปบ้าง เพื่อนๆที่เคยไปบ้าง กูเกิ้ลบ้าง คนรอบตัวบ้าง แต่ทุกคนบอกว่ามันเป็นไปได้ยาก มันไม่ได้สบายอย่างที่คิด มันไม่เป็นแบบนั้นหรอก มันไม่ผ่านหรอก มันไม่รอดหรอก ถ้าไม่เคยไปไหนมาก่อนไม่ผ่านหรอก ถ้าบอกรู้จักคนที่นู่นจะไม่ผ่าน ถ้าขอไปเรียนอ่ะยาก ไปเรียนแล้วทำงานมันผิดกฏหมาย จะเอาเงินมาจากไหน ใครจะส่งเสีย บลาๆๆ ความคิดเห็นจากทุกคนดับฝันของเธอไปทั้งหมด แต่เธอมิได้แคร์ ขอพ่อแม่และเตรียมเอกสารทั้งหมด ติดต่อญาติทางแคลิฟอเนีย (มีญาติแต่งงานกับชาวอเมอริกันที่นู่นนค่ะ) มหาลัยพร้อม บ้านญาติพร้อม พ่อแม่พร้อม พี่ขวัญก็พร้อม วันสัมภาษณ์ก็มาถึง พี่ขวัญบอกว่าโดนถามแค่สามสี่คำถาม สรุปผ่านค่ะ เดินออกมาแบบงงๆ ทำไมมันง่ายขนาดนี้
พอถึงวันจริงฉันก็ไปส่งพี่ขวัญค่ะ เธอไปอย่างสง่าผ่าเผย เมื่อถึงดินแดนมหาอำนาจ สองเท้าน้อยๆเหยียบลงสู่ประเทศสหรัฐอเมริกา เธอบอกว่าไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะมายืนอยู่ตรงนี้ ญาติมารับที่สนามบิน ชีวิตที่นั่นไม่ได้ลำบากเหมือนที่คิดไว้แฮะ พี่ขวัญเริ่มทำงานร้านอาหารไทย ทำอาหารไทยและขนมไทยขาย พี่เลี้ยงเด็ก เป็นแม่บ้านปัดกวาดเช็ดถู ขัดส้วมล้างห้องน้ำก็เคยทำ แต่เธอบอกว่าก็ไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น เจ็ดวันทำงานแค่สี่วันเอง งานก็ไม่ได้เหนื่อย ก็เหมือนทำงานทั่วๆไป หาเงินเลี้ยงตัวเองจนจบ พ่อแม่ส่งค่าเทอมให้บ้างแต่ก็ออกเองด้วยเท่าที่ทำได้ค่ะ
พี่ขวัญไปอยู่สามปีมีฝรั่งหนุ่มหล่อวัยกลางคนมาจีบ เป็นนักธุรกิจใหญ่ค่ะ ก็คบหาดูใจจนเรียนจบ ผู้ชายขอแต่งงาน มีลูกด้วยกันสองคน จนทุกวันนี้ผ่านมาเกือบยี่สิบปี พี่ขวัญยังอยู่เมกาอยู่เลยค่ะ กลับไทยปีละสองครั้งช่วงปีใหม่ สงกรานต์บ้าง กลางปีบ้าง ถามว่าทุกวันนี้เป็นยังไงบ้าง เธอบอกว่าเหมือนมีชีวิตใหม่ กลายเป็นประชาชนคนที่นั่นไปแล้ว ถามว่าต้องฝ่าฟันอะไร เธอบอกว่าไม่เลย ทุกอย่างมันไปตามน้ำ บางคนดิ้นรนแทบตายก็ไม่ได้ดั่งใจหวัง บางคนไม่ต้องขวนขวาย ถึงเวลามันก็มาตามทางของมันเอง
ตอนนี้เธอเป็นเสมือนเจ้าหญิงอยู่ในวัง สร้างคฤหาสน์พร้อมสระว่ายน้ำที่ไทยเวลากลับมา แต่มันก็จริงอย่างที่เขาพูด บางคนอยากไปแต่ทำยังไงก็ไม่ได้ไป บางคนได้ไปแต่ก็ดิ้นรนอดๆอยากๆ บางคนมีสามีก็ไปเฝ้าบ้านรับเศษเงินให้สามีเลี้ยงพอมีกินไปวันๆ บางคนโชคดีมีทุกอย่าง มีงานดีเงินดีอยู่ดีกินดีแฟนดีแต่ไม่อยากอยู่ กลับมาไทยเพราะคิดถึงบ้านก็มี บางคนอยากใช้ชีวิตเมืองนอก บางคนอยากกลับไทย บางคนบอกมันยาก บางคนบอกมันง่าย นานาจิตตังบุญวาสนาคนเราไม่เท่ากัน ชีวิตอีกมุมหนึ่งง่ายๆไม่ได้ยากเย็นเหมือนที่ทุกคนคิดไว้ แต่สำหรับเราคงไปเที่ยวก็พอค่ะ อิอิ