สวัสดีเพื่อนๆพันทิป เรามีเรื่องอยากจะเล่าและระบายผ่านตัวอักษร เพราะในชีวิตจริงแล้วเราไม่สมารถบอกใครได้เลย
เรื่องมีอยู่ว่า ตั้งแต่เราจำความได้ เราก็อยู่ในวงเหล้า พ่อเราก็กินเหล้า ย่าเราก็กินเหล้า เราไม่ชอบเพราะเวลาเมา
ทุกคนก็เหมือนกันหมดคือ ไม่เหมือนตัวตนที่แท้จริง จากเคยเป็นคนที่สุภาพ กลับกลายเป็นคนที่หยาบคาย จากเคยเป็นคนใจเย็น ก็กลายเป็นคนใจร้อน
เมื่อ 9-10 ปีก่อน เราอยู่กับย่าเพราะพ่อกับแม่เราไปทำงานที่อื่น ย่าเราก็กินเหล้า เอาแต่เมาทุกๆวัน ชอบหนีไปเล่นไพ่กลางคืนและทิ้งเราให้นอนอยู่ในบ้านคนเดียว เราเคยมีความคิดอยากจะหลุดจากวงจรนี้ เราอยากไปอยู่กับพ่อกับแม่ เราพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้ไปอยู่กับพ่อแม่
หลังจากนั้นไม่นาน ย่าเราก็มีปัญหากับหัวหน้าที่ทำงาน เลยให้เราไปอยู่กับพ่อแม่ เพราะตัวเองก็ใกล้จะเกษียณอายุราชการ
เราได้มาอยู่กับพ่อแม่ที่จังหวัดหนึ่ง แรกๆเราดีใจ แม้เราจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่มาตังแต่แรก แต่ความผูกพันธ์ที่เรามีให้พ่อแม่ยังแน่น
ผ่านไปประมาณ 6 เดือนแรก พ่อเราก็เมาเหมือนย่า กินเหล้าทุกวัน และใช้งานเราอย่างไม่มีเหตุผล เป็นครั้งที่สองที่เราอยากจะหลุดจากวงจรนี้
เราเฝ้าภาวนาให้เราหลุดจากวงจรนี้ไปเสียที หลังจากนั้น 2- 3ปี พ่อกับแม่เราก็เสียชีวิต เราจึงได้กลับมาอยู่กับย่าอีกครั้ง
ย่าก็เอาแต่เสียใจที่ลูกชายตนเสียชีวิต กินเหล้าอย่างหนัก แต่ตอนนั้นเราเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อกับแม่เลยไม่ได้กล่าวว่าอะไร
ผ่านไปได้สักพักย่าก็เหมือนจะเลิกได้ เราดีใจที่เราจะไม่ต้องเจอเรื่องที่ไม่อยากเจออีกต่อไป แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลก
เพราะย่าเราก็กลับมากิน บ้างก็แอบกิน ตอนนี้เราอยากจะหลุดพ้นรอบที่ 3 เราจึงย้ายมาเรียนวิทยาลัยในตัวเมือง มาอยู่หอพัก
แต่นั้นก็ไม่เป็นผล เพราะเราต้องกลับบ้านทุกเสาร์-อาทิตย์อยู่ดี แต่มันก็ดีกว่าเดิมเพราะอย่างน้อยเราก็อาจได้เจอย่าเมาแค่ 2 วัน
และเวลาที่ย่าเราเมาจะชอบโทรมาแล้วพูดอะไรเพ้อเจ้อให้เราฟัง มันทำให้เราหงุดหงิด และไม่เป็นอันทำงานทำการ
เราเป็นกังวลทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น.... เราแค่อยากจะหลุดพ้นจากวงจรพวกนี้เสียที....
ระบาย
เรื่องมีอยู่ว่า ตั้งแต่เราจำความได้ เราก็อยู่ในวงเหล้า พ่อเราก็กินเหล้า ย่าเราก็กินเหล้า เราไม่ชอบเพราะเวลาเมา
ทุกคนก็เหมือนกันหมดคือ ไม่เหมือนตัวตนที่แท้จริง จากเคยเป็นคนที่สุภาพ กลับกลายเป็นคนที่หยาบคาย จากเคยเป็นคนใจเย็น ก็กลายเป็นคนใจร้อน
เมื่อ 9-10 ปีก่อน เราอยู่กับย่าเพราะพ่อกับแม่เราไปทำงานที่อื่น ย่าเราก็กินเหล้า เอาแต่เมาทุกๆวัน ชอบหนีไปเล่นไพ่กลางคืนและทิ้งเราให้นอนอยู่ในบ้านคนเดียว เราเคยมีความคิดอยากจะหลุดจากวงจรนี้ เราอยากไปอยู่กับพ่อกับแม่ เราพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้ไปอยู่กับพ่อแม่
หลังจากนั้นไม่นาน ย่าเราก็มีปัญหากับหัวหน้าที่ทำงาน เลยให้เราไปอยู่กับพ่อแม่ เพราะตัวเองก็ใกล้จะเกษียณอายุราชการ
เราได้มาอยู่กับพ่อแม่ที่จังหวัดหนึ่ง แรกๆเราดีใจ แม้เราจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่มาตังแต่แรก แต่ความผูกพันธ์ที่เรามีให้พ่อแม่ยังแน่น
ผ่านไปประมาณ 6 เดือนแรก พ่อเราก็เมาเหมือนย่า กินเหล้าทุกวัน และใช้งานเราอย่างไม่มีเหตุผล เป็นครั้งที่สองที่เราอยากจะหลุดจากวงจรนี้
เราเฝ้าภาวนาให้เราหลุดจากวงจรนี้ไปเสียที หลังจากนั้น 2- 3ปี พ่อกับแม่เราก็เสียชีวิต เราจึงได้กลับมาอยู่กับย่าอีกครั้ง
ย่าก็เอาแต่เสียใจที่ลูกชายตนเสียชีวิต กินเหล้าอย่างหนัก แต่ตอนนั้นเราเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อกับแม่เลยไม่ได้กล่าวว่าอะไร
ผ่านไปได้สักพักย่าก็เหมือนจะเลิกได้ เราดีใจที่เราจะไม่ต้องเจอเรื่องที่ไม่อยากเจออีกต่อไป แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลก
เพราะย่าเราก็กลับมากิน บ้างก็แอบกิน ตอนนี้เราอยากจะหลุดพ้นรอบที่ 3 เราจึงย้ายมาเรียนวิทยาลัยในตัวเมือง มาอยู่หอพัก
แต่นั้นก็ไม่เป็นผล เพราะเราต้องกลับบ้านทุกเสาร์-อาทิตย์อยู่ดี แต่มันก็ดีกว่าเดิมเพราะอย่างน้อยเราก็อาจได้เจอย่าเมาแค่ 2 วัน
และเวลาที่ย่าเราเมาจะชอบโทรมาแล้วพูดอะไรเพ้อเจ้อให้เราฟัง มันทำให้เราหงุดหงิด และไม่เป็นอันทำงานทำการ
เราเป็นกังวลทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น.... เราแค่อยากจะหลุดพ้นจากวงจรพวกนี้เสียที....