นิราศโนนสำราญ

กระทู้สนทนา
บทที่1-20
ความรักเอยเคยชิดสนิททรวง
แต่หทัยใจพี่ต้องลาล่วง
ห่างคู่ควงนิราศลาจากไกล
โนนสำราญบ้านไกลใจก็ห่าง
โอ้นวลนางคิดถึงมากจิตหวั่นไหว
เคยจับมือแนบชิดไม่ห่างไกล
ทำไงได้บ้านมิใกล้ช่างไกลกัน
อันคนรักเรานั้นชื่อว่าผึ้ง
สุดคณึงห่วงหาแทบอาสัญ
สุดคิดถึงค่ำเช้าไม่เว้นวัน
โอ้ชีวันรักน้องนี้มิเสื่อมคลาย
ต่างหมู่บ้านต่างตำบลห่างไกลนัก
แต่ความรักมิเคยห่างร้างจางหาย
เพราะสัญญาจะรักมั่นจนตาย
ร่างสลายกายเป็นผงไม่เลิกกัน
เราต่างมั่นในสัญญาตามฉะนี้
น้องและพี่ต่างทำตามสัญญานั้น
แม้ความตายจะมาพรากซึ่งชีวัน
แต่ว่าฉันและเธอนั้นไม่หมดใจ
รักเอ๋ยรักรักแล้วต้องรักต่อ
รักไม่พอรักอย่าเลิกเข้าใจไหม
รักรักรักรักให้หมดทั้งดวงใจ
รักต่อไปรักให้แน่นสนิททรวง
แต่บ้านไกลใจพี่ก็ห่วงนัก
หวงคนรักที่อยู่ห่างจิตเป็นห่วง
ใจห่วงหาแต่เจ้าเร้าจิตทรวง
โอ้พุ่มพวงพี่แทบบ้าเมื่อไกลกัน
ความรักเอยใช้ว่าจะทำร้าย
ไม่ได้หมายแค่น้ำตาที่หลั่งนั้น
แต่ความรักหมายถึงทั้งชีวัน
ที่เรานั้นได้ผูกรักกันเนิ่นนาน
ขณะเขียนพี่ก็คณึงถึง
หากวันหนึ่งต้องเลิกลาไม่ประสาน
พี่คงตายวายสิ้นทุกวันวาน
เหมือนดั่งมารมาพรากรักให้ห่างไกล
และวันนี้เป็นวันที่ครบรอบ
ที่เธอมอบความรักนี้มาให้
เป็นเวลาเก้าเดือนในหัวใจ
ที่เราได้รักเคียงคู่กันมา
หากเดินทางไปหาตัวน้องนั้น
พี่ไม่หวั่นจะไม่ไปหาเลยหนา
แม้ต้องเหนื่อยเพลียร่างเมื่อยกายา
ช่างมีค่าสมกับความคิดถึงกัน
อยากเห็นหน้าพูดจาด้วยน้องเจ้า
จิตเร่งเร้าดวงใจพี่มันผลุนผลัน
อยากเจอะเจอนวลน้องผึ้งโดยพลัน
แต่ว่ามันช่างห่างไกลเกินจะไป
โอ้เธอจ๋าพี่นี้จะสิ้นแล้ว
โอ้ดวงแก้วพิศวาสพี่หวั่นไหว
โอ้ที่รักคิดถึงเจ้าสุดหัวใจ
โอ้หทัยพี่จะสิ้นเมื่อไกลนาง
บางครั้งเราโกรธาพาทะเลาะ
นั้นก็เพราะไม่เข้าใจทำเราห่าง
พูดทำร้ายน้ำใจจนเมินมาง
จนโรยร้างห่างสิ้นไม่เหลียวแล
ไม่อยากคุยไม่อยากพูดเลยตอนนั้น
เธอและฉันหันหน้าหนีไร้ทางแก้
แต่ไม่นานเราใจเย็นเริ่มเหลียวแล
เพราะรักแท้เราต้องรู้ให้อภัย
เราพูดคุยปรับความเข้าใจรัก
ไม่หาญหักเริ่มพูดจาคุยแก้ไข
เริ่มพูดคุยสนทนาเล่นกันไป
จนหัวใจคุยกันได้อภัยกัน
รักเอ๋ยรักรักแล้วก็รักมาก
รักเอ๋ยรักรักเลิกยากรักของฉัน
รักเอ๋ยรักรักให้ได้ทั้งชีวัน
รักเอ๋ยรักรักอนันต์รักแต่เธอ
จึงอยากฝากกลอนกานต์นิราศนี้
จากใจพี่ไปถึงใจน้องเสมอ
นะน้องผึ้งพี่นั้นรักแต่เธอ
ไม่ละเมอไม่ได้หลอนจิตอย่างไร
ที่รักจ๋าเธออย่าได้ลืมรัก
อย่าได้หักรักนี้จะได้ไหม
แล้วอย่าถามว่าจะรักไปทำไม
นั้นเพราะใจมันรักมากยากลืมเลือน
ผึ้งตัวน้อยลอยคว้างกลางฟ้ากว้าง
อยู่ท่ามกลางฝนฟ้าพี่เปรียบเหมือน
ผึ้งตัวน้อยบินไปตามแสงเดือน
จนลอยเลื่อนกลับมาพบซึ่งรังนอน
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่