เกริ่นก่อนว่า เราทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งมาได้ 6 เดือนแล้วค่ะ มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งสมมติว่าชื่อ A
A ก็ทำงานที่นี่มาได้ 6 เดือนแล้วเหมือนกันค่ะ แต่ A เริ่มทำงานก่อนเรา 2 อาทิตย์
ตอนเริ่มทำงานแรกๆ ด้วยความเป็นเด็กใหม่เหมือนกัน ไปไหนเราก็ไปกับเขา กินข้าวก็กินกับเขา
พอทำงานได้ประมาณ 3 เดือน ก็มีเหตุการณ์หนึ่งทำให้เราเสียความรู้สึกกับ A คือ เขาบอกให้เราทำบางอย่างที่ผิดกฎบริษัท
ซึ่งไม่ได้ร้ายแรงนะคะ แต่เราก็ถูกตักเตือนนิดหน่อย ซึ่งสิ่งที่เราทำก็ทำเพราะช่วยเขานั่นแหละ เขาบอกให้เราทำ แต่ตัวเขาเองกลับไม่ทำ
(ไม่ขอเล่ารายละเอียดนะคะ กลัวเขามาเห็น เขาเล่นพันทิพบ่อย) นั่นทำให้เราเสียความรู้สึกกับเขา ขอย้ำว่าที่เราทำก็เพื่อช่วยเขาด้วยนะ
แต่ด้วยความที่อายุการทำงานยังไม่นาน ยังไม่อยากเข้าหน้ากันไม่ติด เลยทำเป็นปล่อยๆไป แต่ก็เริ่มออกห่าง
ไปไหนมาไหนกับเขาน้อยลง แต่ก็ยังคุยกับเขาปกติ และด้วยความที่เรารู้สึกไม่ดี เลยพยายามออกห่างจากเขา
ประจวบกับเขาเป็นคนกว้างขวาง รู้จักเข้าหาคน ทำให้ตอนนี้ เพื่อนร่วมงานในแผนกเป็นกลุ่มเดียวกับเขาเกือบทุกคน
ไปไหนเขาและเพื่อนร่วมงานคนอื่นก็ไม่ชวนเรา มีเรื่องอะไรก็ไม่ค่อยบอก
ไลน์กลุ่มพวกเขาก็ตั้งกันโดยไม่มีเรา อึดอัดมาก รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน


ปล. เข้าใจว่าอยู่ในวัยทำงาน ไม่ใช่เด็กๆแล้วที่จะมาคิดเล็กคิดน้อย แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆค่ะ ไม่ว่าจะวัยไหน เด็กหรือผู้ใหญ่ ก็มีความรู้สึกเหมือนกัน
ปล2. เราเองก็มีส่วนผิดที่ออกห่างจากเขาก่อน แต่เราไม่คิดเลยว่า การที่เราออกห่างจากเขามานิดหน่อย แต่ยังคุยกับเขาปกติ จะทำให้เราเหมือนไม่มีใครคบแบบนี้เลยค่ะ
ปล3. ตอนนี้ก็ให้กำลังใจตัวเองโดยการบอกกับตัวเองว่า เรายังมีครอบครัว ยังมีเพื่อนสมัยเรียน เพื่อนร่วมงานไม่สามารถเป็นเพื่อนในชีวิตจริงได้ เรามาทำงานเพื่อหาเงิน ไม่อยากหนีปัญหาด้วยการลาออก ยกเว้นไม่ไหวจริงๆ ย้ายไปที่ใหม่จะรู้ได้ยังไงว่าจะไม่เจอเพื่อนร่วมงานแบบนี้อีก บอกตัวเองแบบนี้ทุกวัน แต่พอเอาเข้าจริงๆ มันรู้สึกโดดเดี่ยวมากเลยนะคะ
ปล4. อยากได้กำลังใจค่ะ T_T จะได้มีแรงฮึดสู้ต่อไป