เรารู้สึกไม่ชอบน้องของแฟนเราเลยทั้งๆที่แต่ก่อนเรารู้สึกรักเสมือนน้องแท้ๆของเรา จนกระทั่งเราไปรู้ว่าน้องแฟนนินทาเราเสียๆหายๆบิดเบือนความจริงไปหมด แถมไม่มีความเคารพกันเลย แต่มันทำให้เรารู้ว่าน้องแฟนไม่มีความจริงใจให้เรา รวมไปถึงพี่สะใภ้ที่เป็นญาตินางอ่ะน่ะ รึจะเป็นสันดานก็ไม่รู้ นางเม้ามอยคนอื่นสนุกปาก จนเราเปิดศึกกะนทาง ไม่รู้ว่าเพราะอะไรนางขอโทษเรา ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าขอโทษแบบจริงใจไหม เราก็ยอมให้ผ่านไปนะไม่ถือสานาง เป็นเพราะเราใจอ่อนมั้งบวกกับเราเอ็นดูนางมาตั้งแต่ต้นด้วย แต่ก็ใช้เวลาประมาณหนึ่งเราถึงเจอหน้านางคุยกับนาง เสียความรู้สึกมากจริงๆ เราก็ปล่อยผ่านไปไม่ถือสา
ผ่านมาจนถึงทุกวันนี้จะครบปีได้หละ เราเริ่มไม่ชอบนางเลยมันมีหลายเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเราไม่ชอบคนแบบนี้ คือนางทำอะไรไม่เป็น ในที่นี้คืองานบ้านงานเรือน เวลาทำกับข้าว ทานข้าว ไม่เคยช่วยทั้งๆที่แม่นางก็บอกให้ช่วยบ้าง เข้าใจอารมณ์ไหมแบบทำคนเดียวก็เหนื่อยนะเว้ยแต่ใครจะกล้าใช้หละ ไม่ใช่น้องเรานี่ ถ้าเป็นที่บ้านเรานะพี่น้องเราช่วยกัน ถึงไม่ใช่พ่อแม่เดียวกันแต่เราก็ช่วย น้องเล็กๆอยู่ป.1ยังรู้จักช่วยเตรียมถ้วยจาน
ผ่านเรื่องนี้ไปมาเรื่องของใช้ส่วนตัว การเรียน การใช้เงิน เราไม่โทษนาง100%หรอก เราโทษที่พ่อแม่เขา
เราสัมผัสได้ว่าบ้านนี้รักลูกไม่เท่ากัน รักน้องมากกว่าพี่ น้องมีทุกอย่าง มือถือสมาร์ทโฟน แทปเล็ต นู่นนั่นนี่ น้องอยากเรียนต่อก็ได้เรียน ต่างกับแฟนเรามากกก กอไก่ล้านตัว ขอเล่าคร่าวๆ
คนพี่อยากเรียน บอกว่าไม่มีเงินส่ง แฟนเราคุยอยู่เป็นเดือนถึงยอมให้เรียน แต่ที่เรียนต้องกู้กยศ เราก็ทำเรื่องกู้กันแต่ไม่ผ่าน มือถือของใช้อะไร คนพี่ไม่มีต้องใช้ของเก่าๆมือถือปุ่มกด ของทุกอย่างเกี่ยวกับการเรียนอาศัยของเราหมดทุกอย่างจนกระทั่งจะจบแล้ว
ไม่ว่าอะไรที่คนพี่ขอ คำตอบที่ได้มาคือ ไม่มีตังค์ เป็นเช่นนั้นมาตลอด
จนเราได้ยินว่าบ้านเขามีหนี้เยอะ แม่เขาชอบดราม่ากดดันคนพี่ซึ้งเป็นแฟนเราตลอด ไม่มีเงินบ้างแหละ ที่เป็นหนี้อยู่ก็รอให้เรียนจบแล้วทำงานหาเงินใช้หนี้ให้เขา
เรารู้แบบนี้ยิ่งไม่ชอบเลย ไม่ใช่อะไรนะ บ้านเราก็มีหนี้เป็นล้านด้วยซ้ำแถมพ่อแม่เราเป็นแค่เกษตรกร รับจ้างทั่วไป พึ่งตัวเองล้วนๆไม่ได้มีใครเป็นข้าราชการ พ่อแม่เราไม่เคยบอกให้ทำงานหาเงินใช้หนี้ให้เขา ไม่เคยบอกทำงานแล้วต้องส่งเงินเดือนให้บ้าง พ่อแม่เรามีแต่บอกเงินเดือนเรา พ่อแม่ไม่อยากได้ ไม่ต้องให้ เก็บเข้าบัญชีตัวเองไปเองเลย อยากได้อะไรก็จัดการเอง
เราเข้าใจนะว่าลูกทุกคุณต้องตอบแทนบุญคุณพ่อแม่.ต้องดูแลท่านยามแก่เฒ่า แต่กับครอบครัวนี้เราไม่เข้าใจ ถ้าอยากให้ลูกคนโตซึ้งเป็นแฟนเราตอบแทนบุญคุณด้วยการ ทำงานหาเงินใช้หนี้เป็นแสนๆ.ในระหว่างที่เขาขอเรียน ระหว่างเรียน ทำไมไม่ซับพอร์ทอะไรเขาเลย ให้แค่เงินใช้อาทิตย์ละหนึ่งพัน ค่าหนังสือ รองเท้า ทุกๆอย่างรวมอยู่ในนั้น กลายเป็นเราที่ซับพอร์ทเขาบ้าง คนเป็นแฟนกันอ่ะนะอะไรช่วยกันได้ก็ช่วย ต่างกันกับคนน้องที่ขออะไรก็ได้หมด
เราจะรู้สึกไม่ดีด้วยก็คงไม่แปลกอะไร
มีใครเจอครอบครัวแฟนแบบนี้บ้างคะ
ผ่านมาจนถึงทุกวันนี้จะครบปีได้หละ เราเริ่มไม่ชอบนางเลยมันมีหลายเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเราไม่ชอบคนแบบนี้ คือนางทำอะไรไม่เป็น ในที่นี้คืองานบ้านงานเรือน เวลาทำกับข้าว ทานข้าว ไม่เคยช่วยทั้งๆที่แม่นางก็บอกให้ช่วยบ้าง เข้าใจอารมณ์ไหมแบบทำคนเดียวก็เหนื่อยนะเว้ยแต่ใครจะกล้าใช้หละ ไม่ใช่น้องเรานี่ ถ้าเป็นที่บ้านเรานะพี่น้องเราช่วยกัน ถึงไม่ใช่พ่อแม่เดียวกันแต่เราก็ช่วย น้องเล็กๆอยู่ป.1ยังรู้จักช่วยเตรียมถ้วยจาน
ผ่านเรื่องนี้ไปมาเรื่องของใช้ส่วนตัว การเรียน การใช้เงิน เราไม่โทษนาง100%หรอก เราโทษที่พ่อแม่เขา
เราสัมผัสได้ว่าบ้านนี้รักลูกไม่เท่ากัน รักน้องมากกว่าพี่ น้องมีทุกอย่าง มือถือสมาร์ทโฟน แทปเล็ต นู่นนั่นนี่ น้องอยากเรียนต่อก็ได้เรียน ต่างกับแฟนเรามากกก กอไก่ล้านตัว ขอเล่าคร่าวๆ
คนพี่อยากเรียน บอกว่าไม่มีเงินส่ง แฟนเราคุยอยู่เป็นเดือนถึงยอมให้เรียน แต่ที่เรียนต้องกู้กยศ เราก็ทำเรื่องกู้กันแต่ไม่ผ่าน มือถือของใช้อะไร คนพี่ไม่มีต้องใช้ของเก่าๆมือถือปุ่มกด ของทุกอย่างเกี่ยวกับการเรียนอาศัยของเราหมดทุกอย่างจนกระทั่งจะจบแล้ว
ไม่ว่าอะไรที่คนพี่ขอ คำตอบที่ได้มาคือ ไม่มีตังค์ เป็นเช่นนั้นมาตลอด
จนเราได้ยินว่าบ้านเขามีหนี้เยอะ แม่เขาชอบดราม่ากดดันคนพี่ซึ้งเป็นแฟนเราตลอด ไม่มีเงินบ้างแหละ ที่เป็นหนี้อยู่ก็รอให้เรียนจบแล้วทำงานหาเงินใช้หนี้ให้เขา
เรารู้แบบนี้ยิ่งไม่ชอบเลย ไม่ใช่อะไรนะ บ้านเราก็มีหนี้เป็นล้านด้วยซ้ำแถมพ่อแม่เราเป็นแค่เกษตรกร รับจ้างทั่วไป พึ่งตัวเองล้วนๆไม่ได้มีใครเป็นข้าราชการ พ่อแม่เราไม่เคยบอกให้ทำงานหาเงินใช้หนี้ให้เขา ไม่เคยบอกทำงานแล้วต้องส่งเงินเดือนให้บ้าง พ่อแม่เรามีแต่บอกเงินเดือนเรา พ่อแม่ไม่อยากได้ ไม่ต้องให้ เก็บเข้าบัญชีตัวเองไปเองเลย อยากได้อะไรก็จัดการเอง
เราเข้าใจนะว่าลูกทุกคุณต้องตอบแทนบุญคุณพ่อแม่.ต้องดูแลท่านยามแก่เฒ่า แต่กับครอบครัวนี้เราไม่เข้าใจ ถ้าอยากให้ลูกคนโตซึ้งเป็นแฟนเราตอบแทนบุญคุณด้วยการ ทำงานหาเงินใช้หนี้เป็นแสนๆ.ในระหว่างที่เขาขอเรียน ระหว่างเรียน ทำไมไม่ซับพอร์ทอะไรเขาเลย ให้แค่เงินใช้อาทิตย์ละหนึ่งพัน ค่าหนังสือ รองเท้า ทุกๆอย่างรวมอยู่ในนั้น กลายเป็นเราที่ซับพอร์ทเขาบ้าง คนเป็นแฟนกันอ่ะนะอะไรช่วยกันได้ก็ช่วย ต่างกันกับคนน้องที่ขออะไรก็ได้หมด
เราจะรู้สึกไม่ดีด้วยก็คงไม่แปลกอะไร