หวัดดีค่ะ เพื่อนๆ คือเราอยากให้ทุกคนช่วยให้ความเห็นหน่อย
เรามีเรื่องในใจจะมาเล่าให้ฟัง...😭
คือเราเป็นนักศึกษาฝึกงานอยู่ที่ๆหนึ่ง แล้วก็มีคนๆนึงมาฝึกงานด้วยผู้ชายค่ะ อายุเท่ากัน18ปี
ทีแรกก็ไม่ได้คุยกันนะคะ แถมเราไม่ชอบขี้หน้าเขาด้วย เหมือนหยิ่งๆ แต่พอมาประมาณซัก4-5วันเราก็เริ่มคุยกันมากขึ้นค่ะ
แล้วต่อมาเขาก็เริ่มกวนเราหน่อยๆ ชอบชวนเราคุย ชอบถามว่าเหนื่อยรึเปล่า ให้ช่วยอะไรมั้ย? ทำนองนี้อะ
คือตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดอะไร เพราะเรารู้แล้วว่าเขามีแฟน เราก็คิดกะเขาแค่เพื่อนร่วมงานกัน
แต่มาวันนึงค่ะ เคลียงานอะไรเสร็จทุกอย่างละ เลยนั่งพักแล้วอยู่ดีๆเขาก็มายีผมเล่น (เราแพ้คนทำแบบนี้ ในใจนี่เขิลแทบตาย)แต่พอใกล้เลิกงานพี่สาวโทรมาบอกให้เราไปหาไม่ต้องไปห้องเพราะห้องที่เราพักอยู่โดนงัดตอนเช้ามืด พอใกล้ช่วงกำลังที่จะเลิกงานเลยไม่กล้าไปนอนที่ห้อง. เพราะกลัวมางัดอีก
ตอนนั้นก็คิดนะว่าจะไปห้องหรือจะไปหาพี่สาวดี เลยตัดสินใจไปหาพี่สาวเพราะมันโทรมาพอดีว่าให้ไปหา
แล้วทีนี้ไอ้คนที่ชื่อ บ. เนี่ยก็มาถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า เราเลยเล่าให้ฟังว่าห้องโดนงัด เขาดูเป็นห่วงเรานะ เขาเลยถามว่าแล้วจะกลับห้องยังไง ให้ไปส่งมั้ย (ได้ยินคำนี้รู้สึกแปลกๆ --"-- สำหรับเรานะแต่คนอื่นอาจจะไม่คิด). ทีแรกก็ตอบว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเดินไปขึ้นรถเอง เขาก็ตื้อว่าจะไปส่ง สุดท้ายก็ได้ไปส่งค่ะรถเป็นยี่ห้อMSX คือเบาะนี่บับ--"-- น้อยเกิน นั่งติดกันซะตลอดทางเขาก็ชวนคุยถามนั้นถามนี่ถามจนจะรู้ชีวิตตูละ555 ไม่รู้เป็นไร อยู่ดีๆใจนี่เริ่มเต้นแรง ยิ้มแบบไม่หุบอะ. เฮ้ย.. ทำแบบนี้กับตูเพื่อ? ตูเริ่มหวั่นไหวละแต่พอคิดว่าใจเริ่มหวั่นไหวเท่านั้นแหละหน้าแฟนมันนี่ลอยมาเลย. เราก็ถามนะว่าไม่รีบไปรับแฟนไงถึงมาส่งเรา
เขาก็ตอบว่าแปปเดียวเองไม่เป็นไรหรอก. โอ้ยยยย รู้สึกสำคัญ
แล้วพอมาอีกวันนึงมันหยุดงานวันต่อมามันก็จะมองหาเราว่าเรามารึยังถ้าไม่เห็นมันก็จะถามคนอื่นแล้วมันก็จะชอบทักก่อนเสมอ. แล้วอยู่ดีๆมันก็พูดว่าถ้าไม่เจอ(..ชื่อเรา..)คงคิดถึงแน่เลย. เราก็ตอบแบบเขิลๆว่าอย่ามาพูด คือเวลาที่คุยกะเขานี่โคตรมีความสุขอะพูดจริงๆนะ >\\<
แต่มาวันนึง..คนที่ทำงานนางทำท่าพูดกะอีกคนเหมือนนางพูดแขวะเราทำนองว่า "เห็นแฟนคนอื่นให้ถอยห่าง ไม่ใช่ถ่างหอย ". ทีแรกนี่ลมออกหูเลยอะ
แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ ตกเย็นมาเราก็ไม่ค่อยพูดกะไอ้ บ. มันก็มากวนมาหยอกล้อเราเล่นเหมือนทุกวัน แล้วอีนั้นก็พูดขึ้นมาอีกว่า "พี่ๆ ให้ถอยห่างนะ ไม่ใช่ถ่างหอย". เอดอกกก ตูอยากเตะตกเก้าอี้ พูดขนาดนี้ไม่เอ่ยชื่อเลยอะ!! หมั่นไส้ ผ่านไปสัก10นาทีแฟนไอ้ บ.ก็มาหามันที่ทำงาน อีนั้นเลยพูดขึ้นมาอีกว่า "พี่ๆ นี่ตัวจริงเขามาละ". เออเราก็ทำเป็นไม่สนใจ (แต่ในใจนี้อยากตบปากให้ฟันหลุดหมดปาก),, แล้วพอใกล้เวลาเลิกงานเราก็มานั่งบันไดตรงชั้นสองคนเดียวนั่งคิดอะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น คิดดูแล้วว่าจะทำให้เหมือนตอนที่เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนแรกๆไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา
แล้วนั่งไปพักนึงมึเสียงประตูเปิดออก....
บ. : มานั่งทำไมคนเดียวเราหาเทอตั้งนาน
เรา : "หาทำไม?"
บ. : (นางทำหน้ายิ้มมุมปาก)
เรา : แล้วมาเอาอะไร?
บ. : ก็มาหาเทอไง!!!
เรา : มาหาทำไม ทำไมไม่กลับบ้าน?
บ. : รอกลับพร้อมเทอไง
เรา : . ..........
บ: ป่ะกลับบ้าน
เรา : กลับก่อนเลยวันนี้ไม่อยากกลับเร็ว
บ. : วันนี้เป็นไร?
เรา. : จะเป็นไร ก็เป็นคนอะดิ
บ. : กวนตีน
เรา : .....
บ. : เอาดีๆเป็นอะไร
เรา : ไม่ได้เป็นอะไร... ( ในใจตูนี้ร้องให้ละ😭)แล้วไม่กลับบ้านไง?
บ : (แล้วมันก็มายืนตรงหน้า มาจ้องหน้าเรา มายีหัวยีผม มาหยิกแก้มเราเล่น. เรานี่ตกใจเลยอะ ความรู้สึกนี่ห้ามยากชิบ
พอถึงเวลาเลิกงานเห็นแฟนมันมารอรับคือแบบหัวใจนี่แหลกหมดเลย เราก็รีบเดินหนีเพราะไม่อยากเห็น. ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราเดินร้องไห้มาตามทาง คือความรู้สึกโคตรพัง
จากนั้นมาก็ไม่ค่อยคุย เพราะพยายามห่างเขาให้ได้มากที่สุด แต่เขาก็พยายามมาใกล้ทุกที พยายามทำให้เรามองเขา ทำให้เราคุยด้วย แต่เราก็ทำเมินๆใส่
ทำแบบนี้ดีรึเปล่าคะ?
เราอยากรู้จังว่า ผช. เขาคิดกะเรายังไง?
เราไม่อยากมโนไปเองคิดเองเออเองคนเดียว เรารู้ว่าเขามีแฟนแล้วคบกันมานานมาก เราจึงไม่อยากยุ่งอีก. แต่ความรู้สึกมันห้ามกันได้เหรอคะ? ความรักมันไม่เลือกเวลาเกิดใช่มั้ย?
ช่วยตอบๆเราหน่อย เราสับสน... (ขอบคุณนะที่อ่านจนจบ)
ช่วยตอบเราที ตอนนี้เราสับสนไปหมด...
เรามีเรื่องในใจจะมาเล่าให้ฟัง...😭
คือเราเป็นนักศึกษาฝึกงานอยู่ที่ๆหนึ่ง แล้วก็มีคนๆนึงมาฝึกงานด้วยผู้ชายค่ะ อายุเท่ากัน18ปี
ทีแรกก็ไม่ได้คุยกันนะคะ แถมเราไม่ชอบขี้หน้าเขาด้วย เหมือนหยิ่งๆ แต่พอมาประมาณซัก4-5วันเราก็เริ่มคุยกันมากขึ้นค่ะ
แล้วต่อมาเขาก็เริ่มกวนเราหน่อยๆ ชอบชวนเราคุย ชอบถามว่าเหนื่อยรึเปล่า ให้ช่วยอะไรมั้ย? ทำนองนี้อะ
คือตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดอะไร เพราะเรารู้แล้วว่าเขามีแฟน เราก็คิดกะเขาแค่เพื่อนร่วมงานกัน
แต่มาวันนึงค่ะ เคลียงานอะไรเสร็จทุกอย่างละ เลยนั่งพักแล้วอยู่ดีๆเขาก็มายีผมเล่น (เราแพ้คนทำแบบนี้ ในใจนี่เขิลแทบตาย)แต่พอใกล้เลิกงานพี่สาวโทรมาบอกให้เราไปหาไม่ต้องไปห้องเพราะห้องที่เราพักอยู่โดนงัดตอนเช้ามืด พอใกล้ช่วงกำลังที่จะเลิกงานเลยไม่กล้าไปนอนที่ห้อง. เพราะกลัวมางัดอีก
ตอนนั้นก็คิดนะว่าจะไปห้องหรือจะไปหาพี่สาวดี เลยตัดสินใจไปหาพี่สาวเพราะมันโทรมาพอดีว่าให้ไปหา
แล้วทีนี้ไอ้คนที่ชื่อ บ. เนี่ยก็มาถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า เราเลยเล่าให้ฟังว่าห้องโดนงัด เขาดูเป็นห่วงเรานะ เขาเลยถามว่าแล้วจะกลับห้องยังไง ให้ไปส่งมั้ย (ได้ยินคำนี้รู้สึกแปลกๆ --"-- สำหรับเรานะแต่คนอื่นอาจจะไม่คิด). ทีแรกก็ตอบว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเดินไปขึ้นรถเอง เขาก็ตื้อว่าจะไปส่ง สุดท้ายก็ได้ไปส่งค่ะรถเป็นยี่ห้อMSX คือเบาะนี่บับ--"-- น้อยเกิน นั่งติดกันซะตลอดทางเขาก็ชวนคุยถามนั้นถามนี่ถามจนจะรู้ชีวิตตูละ555 ไม่รู้เป็นไร อยู่ดีๆใจนี่เริ่มเต้นแรง ยิ้มแบบไม่หุบอะ. เฮ้ย.. ทำแบบนี้กับตูเพื่อ? ตูเริ่มหวั่นไหวละแต่พอคิดว่าใจเริ่มหวั่นไหวเท่านั้นแหละหน้าแฟนมันนี่ลอยมาเลย. เราก็ถามนะว่าไม่รีบไปรับแฟนไงถึงมาส่งเรา
เขาก็ตอบว่าแปปเดียวเองไม่เป็นไรหรอก. โอ้ยยยย รู้สึกสำคัญ
แล้วพอมาอีกวันนึงมันหยุดงานวันต่อมามันก็จะมองหาเราว่าเรามารึยังถ้าไม่เห็นมันก็จะถามคนอื่นแล้วมันก็จะชอบทักก่อนเสมอ. แล้วอยู่ดีๆมันก็พูดว่าถ้าไม่เจอ(..ชื่อเรา..)คงคิดถึงแน่เลย. เราก็ตอบแบบเขิลๆว่าอย่ามาพูด คือเวลาที่คุยกะเขานี่โคตรมีความสุขอะพูดจริงๆนะ >\\<
แต่มาวันนึง..คนที่ทำงานนางทำท่าพูดกะอีกคนเหมือนนางพูดแขวะเราทำนองว่า "เห็นแฟนคนอื่นให้ถอยห่าง ไม่ใช่ถ่างหอย ". ทีแรกนี่ลมออกหูเลยอะ
แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ ตกเย็นมาเราก็ไม่ค่อยพูดกะไอ้ บ. มันก็มากวนมาหยอกล้อเราเล่นเหมือนทุกวัน แล้วอีนั้นก็พูดขึ้นมาอีกว่า "พี่ๆ ให้ถอยห่างนะ ไม่ใช่ถ่างหอย". เอดอกกก ตูอยากเตะตกเก้าอี้ พูดขนาดนี้ไม่เอ่ยชื่อเลยอะ!! หมั่นไส้ ผ่านไปสัก10นาทีแฟนไอ้ บ.ก็มาหามันที่ทำงาน อีนั้นเลยพูดขึ้นมาอีกว่า "พี่ๆ นี่ตัวจริงเขามาละ". เออเราก็ทำเป็นไม่สนใจ (แต่ในใจนี้อยากตบปากให้ฟันหลุดหมดปาก),, แล้วพอใกล้เวลาเลิกงานเราก็มานั่งบันไดตรงชั้นสองคนเดียวนั่งคิดอะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น คิดดูแล้วว่าจะทำให้เหมือนตอนที่เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนแรกๆไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา
แล้วนั่งไปพักนึงมึเสียงประตูเปิดออก....
บ. : มานั่งทำไมคนเดียวเราหาเทอตั้งนาน
เรา : "หาทำไม?"
บ. : (นางทำหน้ายิ้มมุมปาก)
เรา : แล้วมาเอาอะไร?
บ. : ก็มาหาเทอไง!!!
เรา : มาหาทำไม ทำไมไม่กลับบ้าน?
บ. : รอกลับพร้อมเทอไง
เรา : . ..........
บ: ป่ะกลับบ้าน
เรา : กลับก่อนเลยวันนี้ไม่อยากกลับเร็ว
บ. : วันนี้เป็นไร?
เรา. : จะเป็นไร ก็เป็นคนอะดิ
บ. : กวนตีน
เรา : .....
บ. : เอาดีๆเป็นอะไร
เรา : ไม่ได้เป็นอะไร... ( ในใจตูนี้ร้องให้ละ😭)แล้วไม่กลับบ้านไง?
บ : (แล้วมันก็มายืนตรงหน้า มาจ้องหน้าเรา มายีหัวยีผม มาหยิกแก้มเราเล่น. เรานี่ตกใจเลยอะ ความรู้สึกนี่ห้ามยากชิบ
พอถึงเวลาเลิกงานเห็นแฟนมันมารอรับคือแบบหัวใจนี่แหลกหมดเลย เราก็รีบเดินหนีเพราะไม่อยากเห็น. ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราเดินร้องไห้มาตามทาง คือความรู้สึกโคตรพัง
จากนั้นมาก็ไม่ค่อยคุย เพราะพยายามห่างเขาให้ได้มากที่สุด แต่เขาก็พยายามมาใกล้ทุกที พยายามทำให้เรามองเขา ทำให้เราคุยด้วย แต่เราก็ทำเมินๆใส่
ทำแบบนี้ดีรึเปล่าคะ?
เราอยากรู้จังว่า ผช. เขาคิดกะเรายังไง?
เราไม่อยากมโนไปเองคิดเองเออเองคนเดียว เรารู้ว่าเขามีแฟนแล้วคบกันมานานมาก เราจึงไม่อยากยุ่งอีก. แต่ความรู้สึกมันห้ามกันได้เหรอคะ? ความรักมันไม่เลือกเวลาเกิดใช่มั้ย?
ช่วยตอบๆเราหน่อย เราสับสน... (ขอบคุณนะที่อ่านจนจบ)