ใครเคยมารู้สึกเสียใจที่หลังเพราะยอมปล่อยคนที่รักให้เพื่อนบ้าง??

ผมแอบชอบ ผญ คนหนึ่งซึ่งเขาดูเหมือนว่าจะชอบผมเหมือนกันผมรู้สึกดีกับเขาตั้งแต่ สแตนต์เชียร์ (ช่วงงานกีฬามหาลัยเป็นแสตนต์นั่งข้างกัน) แรกๆเหมือนเขาแอบมองผมประจำ จนผมรู้สึกได้ แต่ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรผมคิดแค่ว่า น่ารักเท่านั้น แต่พอนานๆไปผมก็เริ่มรู้นิสัยของเขา เขาเป็น ผญ ที่ดูเหมือนจะเฮฮาแต่มักจะซ่อนความรู้สึกเศร้าอยู่เสมอ จนผมรู้สึกว่าเขาเหมือนจะมีเรื่องทุกข์บางอย่างแน่ๆ จนผมเริ่มสนใจเขา และเริ่มคุยบ้างเล็กน้อย  ผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยพูดจาต้องให้อีกฝ่ายพูดหรือทักก่อนเท่านั้น(จริงๆผมเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างขี้อายไม่ชอบทำตัวเด่น จนบางคนสับสนว่าผมรู้สึกยังไงแน่) ช่วงเวลานั้นละที่ทำให้ผมเริ่มสนิทกับ ผญ คนนั้น แต่พอถึงช่วงเวลาหนึ่ง เพื่อน (อดีตเพื่อนสนิท) ได้บอกกับผมว่า เขาชอบ ผญ คนนี้เหมือนกัน ผมทำตัวไม่ถูกเลยไม่รู้ควรทำตัวอย่างไร?? และเพื่อนคนนี้ก็ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ด้วยว่าผมชอบเช่นกัน หลังจากนั้นผมเริ่มทำตัวห่างเหินจาก ผญ คนนั้น เขาก็แอบมองผมประจำผมก็ทำเมินตลอด เพราะผมทำตัวไม่ถูก (ความรู้สึกมันเกินคำว่าเพื่อนไปแล้ว) ตอนที่เพื่อนผมจีบเขาแรกๆ ผญ คนนั้นบอกกับเพื่อนผมว่า มีแฟนแล้ว แล้วรูปลักษณ์แฟนที่เขากล่าวถึงมันตรงกับผมมาก แต่หลังจากนั้นผมก็พยายามฝืนตัวเองทำเป็นไม่สนใจเขาตลอด แล้วเพื่อนผมก็ทำคะแนนให้เขาประจำเวลาที่ผมทำเขาไม่สบายใจ ผมช็อคมาก ในวันที่ 2 คนนั้นประกาศว่าคบกัน ผมเสียใจรู้สึกเคว้งคว้าง แต่ปลอบตัวเองว่า "ไม่เป็นไรหรอก!!!ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว" แต่สุดท้ายก็เศร้าไปทั้งคืน วันถัดว่า ในคาบ อังกฤษ อ.(ฝรั่ง) เขาให้ดูหนัง Eng ในวันนั้นหล่ะที่ผมแถบอยากจะหนีจากที่ตรงนั้น เพราะมันเหมือนโรงหนังเล็กๆ แล้วพวกเขาก็จูจี่กันตรงข้างหน้าซึ่งผมเห็นชัดเจนมาก
อยากจะหนีไปให้ไกล แต่ลืมสนิทว่า คนที่ผมกล่าวถึงเรียนเอกเดียวกัน