เมื่อตอน3ขวบ ฉันมีความทรงจำที่บ้านริมแม่น้ำ ที่มีตายาย แม่ น้าอยู่ด้วยกัน และมีพ่อบ้างเป็นบางความทรงจำ หลายคนมักถามว่าทำไมจำเรื่องในอดีตได้ดีจัง 5555 ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้นยังเป็นเด็ก ไม่มีเรื่องอะไรให้คิดเยอะมั้ง เลยจำช่วงเวลา นั้นได้
ที่หมู่บ้านนั้นมีชื่อแม่น้ำเป็นชื่อหมู่บ้าน บ้านที่อยู่ติดริมน้ำมักเป็นคนเก่าคนก่อนที่มาตั้งถิ่นฐานในอดีต แต่ละบ้านก็จะมีท่าน้ำหลังบ้านของตัวเอง และเด็กทุกคนที่อยู่บ้านริมน้ำก็จะว่ายน้ำเป็น เช่นเดียวกับฉันและลูกพี่ลูกน้องคนนี้ เราอยู่บ้านอยู่หน้าวัด หลังถัดๆกันไป เขาเกิดก่อนฉัน1ปี เป็นลูกสาวคนเล็กของน้าอีกคน ด้วยวัยเดียวกัน และอายุที่ห่างกันเพียงแค่1ปี เราจึงโตมาด้วยกันอย่างมีความสุข แม่น้ำหลังบ้านเราว่ายท่ากบไปมาตั้งแต่ตอนที่เท้ายังแตะพื้นไม่ถึง เล่นน้ำกันเหมือนเล่นเกมส์ เราผ่านด่านนี้ไปได้ เราก็จะไปอีกด่านที่ลึกกว่านี้ จนรู้ทุกซอกทุกมุม เราเริ่มกล้ากระโดดน้ำจากต้นไม้กิ่งไม้ ค่อยๆเพิ่มระดับความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จับมือกระโดดพร้อมกันบ้าง สลับกันไปก่อนบ้าง ไม่มีอะไรมาทำลายความสนุกของเราได้ ยกเว้นงูน้ำ 5555 ตอนที่จะกระโดดอีกรอบ เราเห็นมันว่ายทวนน้ำขึ้นไป เรากลืนน้ำลายพร้อมกัน หันหน้ามามองกัน พยักหน้าแบบรู้กัน พูดกันสั้นๆแค่”ป่ะ!” แล้วรีบเผ่นกลับกันบ้านแต่โดยดี ปกติเราจะรอเสียงระฆังจากวัด ตอน5โมงเย็น ยายเคยบอกว่าให้รีบขึ้นจากน้ำ วัดปล่อยผีมาแล้ว เราก็เชื่อ 555 ยายของเราทำแปลงผักริมท่าน้ำด้วย รดน้ำเสร็จยายก็จะลงมาอาบน้ำ ใส่ผ้าถุง ตีโป่งอยู่ตรงที่ลึกๆเราก็จะกระโจนเข้าไปเกาะ โป่งเริ่มแฟบเราสองคนก็จะรีบกระโจนกลับที่ตื้น แค่นั้นเราก็มีความสุขแล้ว วัยนั้นช่างหัวเราะง่ายที่สุด
พี่ชอบกินขี้มูก ฉันเคยถามว่าอร่อยเหรอ พี่บอกว่าลองกินดูสิ โถ.. ฉันติดใจ กว่าเลิกกินได้ก็ตอนประถม T T แล้วพี่ก็เป็นคนกินเก่งมากๆ ใครๆก็เรียก"3บ้าน" เพราะจะมากินข้าวเย็นบ้านยาย เสร็จแล้วไปบ้านน้องสาวของยาย แล้วปิดท้ายที่บ้านตัวเอง มีครั้งนึงยายทำแกงคั่วหอยขม เรานั่งกินข้าวกัน มีแม่ด้วย พี่นั่งคั่นกลาง ฉันอ้อนแม่ให้จุ๊บหอยให้หน่อย แม่จุ๊บแล้วยื่นให้ แต่พี่ปาดหน้าไปก่อนเพราะนั่งกลาง เพิ่งเข้าปาก ฉันตบหลังพี่หอยกระเด็นออกมาเลย 555 พี่ทำหน้าบึ้งๆแล้วเก็บยื่นให้ พูดว่า“อ่ะ เอาคืนไป” พ่อของฉันชอบเรียกพี่ว่า”อาหมูอ้วง” ล้อที่พี่พูดไม่ชัด
ทุกค่ำที่เราแยกกลับบ้านของใครของมัน ฉันก็คิดถึงพี่แล้ว ไม่อยากแยกจากกัน ทุกคืนที่เข้านอนก็คิดแค่ว่าพรุ่งนี้เช้าถ้าไปหาพี่ เราเล่นอะไรกันดี กลางวันเราอยู่ด้วยกันตลอด ทำทุกอย่างด้วยกัน หัวเราะพร้อมกัน ปีนต้นไม้ เล่นน้ำ เล่นขายของ และอะไรอีกมากมาย เราตามกันไปทั้งวี่ทั้งวัน ห้วงเวลานั้นความสุขเกิดขึ้นง่ายดาย
สิ่งที่ทำให้ฉันนึกเขียนเรื่องพี่ขึ้นมา ตือตอนที่ฉันได้ดื่มกาแฟแล้วรู้สึกกลับมาเป็นคน จากเดิมที่เป็นซอมบี้ พี่พาฉันกินกาแฟตั้งแต่อยู่ป.2 จะไม่ให้ฉันติดได้ไง 5555 เราโตมาพร้อมกัน พี่เป็นคนน่ารัก เป็นคนที่สามารถเล่าทุกอย่างให้ฟังได้อย่างสนิทใจ ไม่ต้องกลัวอะไร เราโตขึ้น และอาจมีหลายช่วงเวลาที่เราห่างกัน แต่ความสัมพันธ์ไม่เปลี่ยนเลย ถึงไม่ค่อยหมั่นกระชับความสัมพันธ์ แต่ยังคุยกันได้เหมือนเดิม เขาคือหนึ่งในความโชคดีที่ฉันมี รักพี่มากๆ
และอีกเพลงนึงที่ฟังแล้วคิดถึงช่วงเวลานั้น
ความสุขในวัยเด็ก และลูกพี่ลูกน้องที่โตมาด้วยกัน
ที่หมู่บ้านนั้นมีชื่อแม่น้ำเป็นชื่อหมู่บ้าน บ้านที่อยู่ติดริมน้ำมักเป็นคนเก่าคนก่อนที่มาตั้งถิ่นฐานในอดีต แต่ละบ้านก็จะมีท่าน้ำหลังบ้านของตัวเอง และเด็กทุกคนที่อยู่บ้านริมน้ำก็จะว่ายน้ำเป็น เช่นเดียวกับฉันและลูกพี่ลูกน้องคนนี้ เราอยู่บ้านอยู่หน้าวัด หลังถัดๆกันไป เขาเกิดก่อนฉัน1ปี เป็นลูกสาวคนเล็กของน้าอีกคน ด้วยวัยเดียวกัน และอายุที่ห่างกันเพียงแค่1ปี เราจึงโตมาด้วยกันอย่างมีความสุข แม่น้ำหลังบ้านเราว่ายท่ากบไปมาตั้งแต่ตอนที่เท้ายังแตะพื้นไม่ถึง เล่นน้ำกันเหมือนเล่นเกมส์ เราผ่านด่านนี้ไปได้ เราก็จะไปอีกด่านที่ลึกกว่านี้ จนรู้ทุกซอกทุกมุม เราเริ่มกล้ากระโดดน้ำจากต้นไม้กิ่งไม้ ค่อยๆเพิ่มระดับความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จับมือกระโดดพร้อมกันบ้าง สลับกันไปก่อนบ้าง ไม่มีอะไรมาทำลายความสนุกของเราได้ ยกเว้นงูน้ำ 5555 ตอนที่จะกระโดดอีกรอบ เราเห็นมันว่ายทวนน้ำขึ้นไป เรากลืนน้ำลายพร้อมกัน หันหน้ามามองกัน พยักหน้าแบบรู้กัน พูดกันสั้นๆแค่”ป่ะ!” แล้วรีบเผ่นกลับกันบ้านแต่โดยดี ปกติเราจะรอเสียงระฆังจากวัด ตอน5โมงเย็น ยายเคยบอกว่าให้รีบขึ้นจากน้ำ วัดปล่อยผีมาแล้ว เราก็เชื่อ 555 ยายของเราทำแปลงผักริมท่าน้ำด้วย รดน้ำเสร็จยายก็จะลงมาอาบน้ำ ใส่ผ้าถุง ตีโป่งอยู่ตรงที่ลึกๆเราก็จะกระโจนเข้าไปเกาะ โป่งเริ่มแฟบเราสองคนก็จะรีบกระโจนกลับที่ตื้น แค่นั้นเราก็มีความสุขแล้ว วัยนั้นช่างหัวเราะง่ายที่สุด
พี่ชอบกินขี้มูก ฉันเคยถามว่าอร่อยเหรอ พี่บอกว่าลองกินดูสิ โถ.. ฉันติดใจ กว่าเลิกกินได้ก็ตอนประถม T T แล้วพี่ก็เป็นคนกินเก่งมากๆ ใครๆก็เรียก"3บ้าน" เพราะจะมากินข้าวเย็นบ้านยาย เสร็จแล้วไปบ้านน้องสาวของยาย แล้วปิดท้ายที่บ้านตัวเอง มีครั้งนึงยายทำแกงคั่วหอยขม เรานั่งกินข้าวกัน มีแม่ด้วย พี่นั่งคั่นกลาง ฉันอ้อนแม่ให้จุ๊บหอยให้หน่อย แม่จุ๊บแล้วยื่นให้ แต่พี่ปาดหน้าไปก่อนเพราะนั่งกลาง เพิ่งเข้าปาก ฉันตบหลังพี่หอยกระเด็นออกมาเลย 555 พี่ทำหน้าบึ้งๆแล้วเก็บยื่นให้ พูดว่า“อ่ะ เอาคืนไป” พ่อของฉันชอบเรียกพี่ว่า”อาหมูอ้วง” ล้อที่พี่พูดไม่ชัด
ทุกค่ำที่เราแยกกลับบ้านของใครของมัน ฉันก็คิดถึงพี่แล้ว ไม่อยากแยกจากกัน ทุกคืนที่เข้านอนก็คิดแค่ว่าพรุ่งนี้เช้าถ้าไปหาพี่ เราเล่นอะไรกันดี กลางวันเราอยู่ด้วยกันตลอด ทำทุกอย่างด้วยกัน หัวเราะพร้อมกัน ปีนต้นไม้ เล่นน้ำ เล่นขายของ และอะไรอีกมากมาย เราตามกันไปทั้งวี่ทั้งวัน ห้วงเวลานั้นความสุขเกิดขึ้นง่ายดาย
สิ่งที่ทำให้ฉันนึกเขียนเรื่องพี่ขึ้นมา ตือตอนที่ฉันได้ดื่มกาแฟแล้วรู้สึกกลับมาเป็นคน จากเดิมที่เป็นซอมบี้ พี่พาฉันกินกาแฟตั้งแต่อยู่ป.2 จะไม่ให้ฉันติดได้ไง 5555 เราโตมาพร้อมกัน พี่เป็นคนน่ารัก เป็นคนที่สามารถเล่าทุกอย่างให้ฟังได้อย่างสนิทใจ ไม่ต้องกลัวอะไร เราโตขึ้น และอาจมีหลายช่วงเวลาที่เราห่างกัน แต่ความสัมพันธ์ไม่เปลี่ยนเลย ถึงไม่ค่อยหมั่นกระชับความสัมพันธ์ แต่ยังคุยกันได้เหมือนเดิม เขาคือหนึ่งในความโชคดีที่ฉันมี รักพี่มากๆ
และอีกเพลงนึงที่ฟังแล้วคิดถึงช่วงเวลานั้น