ก่อนจะลงเรื่องนี้ คิดอยู่นานมากเหมือนกัน แต่เอาน่ะ เพื่อเป็นบทเรียนให้กับใครหลายคน เรื่องนี้อาจจะยาวมาก แต่ตลอดเวลาเกือบ 6 ปี เราจะย่อๆ แล้วกันนะ
หลังจากที่เราเรียนจบปวช. กำลังจะเข้า ป.ตรี เราเลยหางานพาร์ทไทม์ทำกับเพื่อนอีกคน แล้วเราก็ได้งานร้านพิซซ่ากัน ทำให้เราได้รู้จักผู้ชายคนนึง เขาเป็นพนักงานส่งพิซซ่า รูปร่างน่าตาดีใช้ได้เลยล่ะ แล้วอยู่มาวันนึงเค้าก็มาจีบเพื่อนเราแล้วมาปรึกษาเราตลอด สบจังหวะตอนนั้นเราก็แอบชอบผู้ชายคนนึงก็เลยปรึกษาเค้า เราสองคนนับถือกันแบบพี่น้อง แต่อยู่มาวันนึงเค้าคนนี้ดันมาสารภาพรักกับเรา มาทำดีด้วยทุกอย่างทำให้ใจอ่อนตกลงคบเป็นแฟน คบกันได้แค่ 2 วันเท่านั้นล่ะค่ะ พาไปห้อง คงไม่ต้องเล่าต่อนะว่าเป็นไง หลังจากนั้นเราก็ไปกันได้ด้วยดี ไปไหนตัวติดกันตลอด อ่อลืมบอกไปว่าเค้าคนนี้เจ้าชู้น่าดู เป็นคนที่เจ้าชู้เงียบ ใครทำดีด้วยหน่อยใจอ่อน แต่ก่อนที่จะมาคบกับเราเค้าก็ไปกิ๊กกันกับผู้หญิงอีกคนในร้าน หลังจากที่จีบเพื่อนเราไม่ติด (เราไม่ได้แย่งนะ) ทำให้ผู้หญิงคนนั้นเสียใจ เพราะเค้าบอกว่าเลือกเรา พอคบไปสักพักก็มีคนนู้นคนนี้รวมถึงผู้หญิงคนนั้นมาบอกว่าเค้ามีแฟนแล้ว เราไม่เชื่อค่ะ คิดว่าเค้าคงยุให้เลิกกันแน่ ยิ่งบอกบ่อยเข้า กระทั่งบอกว่ามีเมียแล้วกำลังท้องอยู่ เราก็เริ่มชักจะยังไงๆ เลยตัดสินใจถามแฟนว่าตกลงมีเมียอย่างที่คนอื่นบอกมั้ย เค้าก็ยืนยันคำเดิมค่ะว่า ไม่มี ขนาดตัวเรายังไม่รู้เลยว่าเรามี แล้วคนอื่นจะรู้ได้ไง คำพูดคำนี้มา ทำให้เราเชื่อสนิทใจค่ะว่าไม่มี คบกันจนเค้าเข้านอกออกในบ้านเราได้สบายๆ เลย ไม่มีตังค์แม่ก็ให้ยืม ไปทำงานก็ทำกับข้าวให้ คือแม่ชอบคนนี้ค่ะ แต่พ่อไม่. ทำไมล่ะ? (มันต้องมีเหตุผล) คบเป็นแฟนกันได้ประมาณ 4-5 เดือนมั้ง ช่วงนี้กำลังรัก กำลังหลงอย่างมาก แต่เพราะเหตุหึงหวงเลยทำให้ทะเลาะกันจำได้ว่าเป็นคืนวันศุกร์ พอวันเสาร์มาทำงานไม่พูดกันสักคำ ปกติเราจะโทรคุยกันเช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน คือทุกช่วงที่ว่างเลยก็ว่าได้ ถ้าไม่เจอกันนะ แต่เป็นเพราะงานเลยทำให้เจอกันทุกวันอยู่แล้ว พอหลังจากวันเสาร์เค้าหายไป ไม่มาทำงาน เราโทรไปก็ไม่รับ ในใจตอนนั้นรู้สึกผิดมากที่ด่าที่ว่าเค้า แต่มันไม่ใช่เหตุผลนั้นสิที่เค้าหายไป เราสงสัยเลยไปถามผจก.ว่าเค้าไปไหน ทำไมไม่มาทำงาน ทีแรกเค้าก็ไม่บอก คงสงสารมั้งเลยบอกว่าลากลับบ้านต่างจังหวัด อ้าว.ทำไมไม่บอกล่ะ ทั้งที่ไปไหนบอกตลอด กินไม่ได้นอนไม่หลับเลยค่ะตอนนั้น เลยเล่าให้แม่ฟัง แม่ก็บอกว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง แต่แม่คิดว่าที่รีบกลับแบบนี้ ถ้าญาติไม่เสียก็เมียคลอดลูกล่ะแม่ว่า เราก็ได้แต่คิดว่าขอให้เป็นแบบแรกด้วยเถอะ เช้าวันจันทร์ตัดสินใขไปห้องเค้าค่ะ เจอเพื่อนเค้าเลยถามว่าเค้ากลับบ้านเหรอ อีเพื่อนเวรก็บอกแต่ว่าอืม ไม่คิดจะบอกกันสักคำว่าไปทำไรทั้งที่มันรู้ จากนั้นเราก็โทรหาเค้าตลอดตั้งแต่วันอาทิตย์ยันวันศุกร์ แล้ววันศุกร์เค้าก็รับค่ะ เราดีใจมากกกก เลยถามไปว่ากลับไปทำอะไรอยู่ที่ไหน ตอนคุยแอบได้ยินเสียงรพ.ประกาศอะไรสักอย่าง คิดในใจเอาแล้วววววว เค้าเลยถามว่าถ้าพี่บอกไปจะโกรธมั้ย ด้วยความอยากรู้ใครจะบอกว่าโกรธล่ะคะ เค้าเลยพูดแบบน้ำเสียงเสียงสั่นปนร้องไห้มั้ง "พี่เป็นพ่อคนแล้วนะ" แค่นั้นละค่ะ โทรศัพท์หลุดมือ ล้มทั้งยืน (คำที่แม่เดาเป็นจริงอ่ะ) พอรวบรวมสติได้หยิบโทรศัพท์มาคุยต่อ คือตอนนั้นทั้งพูดทั้งร้องไห้ เสียใจมากค่ะที่ไว้ใจที่เชื่อเค้าเกินไปโดยที่ไม่ฟังใครเลย เราก็เลยบอกเลิกค่ะ เราจบกันวันนี้ คำพูดที่เค้าตอบกลับมาคือเลิกไม่ได้ พี่เลี้ยงได้ทั้งสองคน ห๊ะ เห็นแก่ตัวไปมั้ย ผ่านไปได้อาทิตย์นึงคิดว่ายังไงก็ขาดเค้าไม่ได้มันรักหมดใจแล้ว ถึงแม้ว่าไม่เป็นอะไรกันขอให้เจอหน้าก็ดีวะ ไม่ใช่จบแบบนี้ ทีแรกบอกให้เค้าไม่ต้องกลับมา แต่มันทำไม่ได้ สุดท้ายเค้ากลับมาทำงาน ก็คิดว่าจะไม่พูดไม่คุยกับเค้า แต่ก็ทำไม่ได้ (ทำไมเราเป็นแบบนี้) นี่คือจุดเริ่มต้นของความเจ็บที่แท้จริงเลยล่ะค่ะ
ยังไม่จบนะ ง่วงขอนอนก่อนนะ
เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย ความร่านของผู้ชาย ความเชื่อใจของผู้หญิง
หลังจากที่เราเรียนจบปวช. กำลังจะเข้า ป.ตรี เราเลยหางานพาร์ทไทม์ทำกับเพื่อนอีกคน แล้วเราก็ได้งานร้านพิซซ่ากัน ทำให้เราได้รู้จักผู้ชายคนนึง เขาเป็นพนักงานส่งพิซซ่า รูปร่างน่าตาดีใช้ได้เลยล่ะ แล้วอยู่มาวันนึงเค้าก็มาจีบเพื่อนเราแล้วมาปรึกษาเราตลอด สบจังหวะตอนนั้นเราก็แอบชอบผู้ชายคนนึงก็เลยปรึกษาเค้า เราสองคนนับถือกันแบบพี่น้อง แต่อยู่มาวันนึงเค้าคนนี้ดันมาสารภาพรักกับเรา มาทำดีด้วยทุกอย่างทำให้ใจอ่อนตกลงคบเป็นแฟน คบกันได้แค่ 2 วันเท่านั้นล่ะค่ะ พาไปห้อง คงไม่ต้องเล่าต่อนะว่าเป็นไง หลังจากนั้นเราก็ไปกันได้ด้วยดี ไปไหนตัวติดกันตลอด อ่อลืมบอกไปว่าเค้าคนนี้เจ้าชู้น่าดู เป็นคนที่เจ้าชู้เงียบ ใครทำดีด้วยหน่อยใจอ่อน แต่ก่อนที่จะมาคบกับเราเค้าก็ไปกิ๊กกันกับผู้หญิงอีกคนในร้าน หลังจากที่จีบเพื่อนเราไม่ติด (เราไม่ได้แย่งนะ) ทำให้ผู้หญิงคนนั้นเสียใจ เพราะเค้าบอกว่าเลือกเรา พอคบไปสักพักก็มีคนนู้นคนนี้รวมถึงผู้หญิงคนนั้นมาบอกว่าเค้ามีแฟนแล้ว เราไม่เชื่อค่ะ คิดว่าเค้าคงยุให้เลิกกันแน่ ยิ่งบอกบ่อยเข้า กระทั่งบอกว่ามีเมียแล้วกำลังท้องอยู่ เราก็เริ่มชักจะยังไงๆ เลยตัดสินใจถามแฟนว่าตกลงมีเมียอย่างที่คนอื่นบอกมั้ย เค้าก็ยืนยันคำเดิมค่ะว่า ไม่มี ขนาดตัวเรายังไม่รู้เลยว่าเรามี แล้วคนอื่นจะรู้ได้ไง คำพูดคำนี้มา ทำให้เราเชื่อสนิทใจค่ะว่าไม่มี คบกันจนเค้าเข้านอกออกในบ้านเราได้สบายๆ เลย ไม่มีตังค์แม่ก็ให้ยืม ไปทำงานก็ทำกับข้าวให้ คือแม่ชอบคนนี้ค่ะ แต่พ่อไม่. ทำไมล่ะ? (มันต้องมีเหตุผล) คบเป็นแฟนกันได้ประมาณ 4-5 เดือนมั้ง ช่วงนี้กำลังรัก กำลังหลงอย่างมาก แต่เพราะเหตุหึงหวงเลยทำให้ทะเลาะกันจำได้ว่าเป็นคืนวันศุกร์ พอวันเสาร์มาทำงานไม่พูดกันสักคำ ปกติเราจะโทรคุยกันเช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน คือทุกช่วงที่ว่างเลยก็ว่าได้ ถ้าไม่เจอกันนะ แต่เป็นเพราะงานเลยทำให้เจอกันทุกวันอยู่แล้ว พอหลังจากวันเสาร์เค้าหายไป ไม่มาทำงาน เราโทรไปก็ไม่รับ ในใจตอนนั้นรู้สึกผิดมากที่ด่าที่ว่าเค้า แต่มันไม่ใช่เหตุผลนั้นสิที่เค้าหายไป เราสงสัยเลยไปถามผจก.ว่าเค้าไปไหน ทำไมไม่มาทำงาน ทีแรกเค้าก็ไม่บอก คงสงสารมั้งเลยบอกว่าลากลับบ้านต่างจังหวัด อ้าว.ทำไมไม่บอกล่ะ ทั้งที่ไปไหนบอกตลอด กินไม่ได้นอนไม่หลับเลยค่ะตอนนั้น เลยเล่าให้แม่ฟัง แม่ก็บอกว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง แต่แม่คิดว่าที่รีบกลับแบบนี้ ถ้าญาติไม่เสียก็เมียคลอดลูกล่ะแม่ว่า เราก็ได้แต่คิดว่าขอให้เป็นแบบแรกด้วยเถอะ เช้าวันจันทร์ตัดสินใขไปห้องเค้าค่ะ เจอเพื่อนเค้าเลยถามว่าเค้ากลับบ้านเหรอ อีเพื่อนเวรก็บอกแต่ว่าอืม ไม่คิดจะบอกกันสักคำว่าไปทำไรทั้งที่มันรู้ จากนั้นเราก็โทรหาเค้าตลอดตั้งแต่วันอาทิตย์ยันวันศุกร์ แล้ววันศุกร์เค้าก็รับค่ะ เราดีใจมากกกก เลยถามไปว่ากลับไปทำอะไรอยู่ที่ไหน ตอนคุยแอบได้ยินเสียงรพ.ประกาศอะไรสักอย่าง คิดในใจเอาแล้วววววว เค้าเลยถามว่าถ้าพี่บอกไปจะโกรธมั้ย ด้วยความอยากรู้ใครจะบอกว่าโกรธล่ะคะ เค้าเลยพูดแบบน้ำเสียงเสียงสั่นปนร้องไห้มั้ง "พี่เป็นพ่อคนแล้วนะ" แค่นั้นละค่ะ โทรศัพท์หลุดมือ ล้มทั้งยืน (คำที่แม่เดาเป็นจริงอ่ะ) พอรวบรวมสติได้หยิบโทรศัพท์มาคุยต่อ คือตอนนั้นทั้งพูดทั้งร้องไห้ เสียใจมากค่ะที่ไว้ใจที่เชื่อเค้าเกินไปโดยที่ไม่ฟังใครเลย เราก็เลยบอกเลิกค่ะ เราจบกันวันนี้ คำพูดที่เค้าตอบกลับมาคือเลิกไม่ได้ พี่เลี้ยงได้ทั้งสองคน ห๊ะ เห็นแก่ตัวไปมั้ย ผ่านไปได้อาทิตย์นึงคิดว่ายังไงก็ขาดเค้าไม่ได้มันรักหมดใจแล้ว ถึงแม้ว่าไม่เป็นอะไรกันขอให้เจอหน้าก็ดีวะ ไม่ใช่จบแบบนี้ ทีแรกบอกให้เค้าไม่ต้องกลับมา แต่มันทำไม่ได้ สุดท้ายเค้ากลับมาทำงาน ก็คิดว่าจะไม่พูดไม่คุยกับเค้า แต่ก็ทำไม่ได้ (ทำไมเราเป็นแบบนี้) นี่คือจุดเริ่มต้นของความเจ็บที่แท้จริงเลยล่ะค่ะ
ยังไม่จบนะ ง่วงขอนอนก่อนนะ